Ks. Piotr Tomasik — „TAK NIECH ŚWIECI WASZE ŚWIATŁO”

Podręcznik do nauki religii dla III klasy gimnazjum


Rozdział trzeci:
DROGA UCZNIA CHRYSTUSA

Bądźwola Twoja — jako w niebie, tak i na ziemi

33. Co mam czyniċ?

Droga astrologii jest drogą donikąd. Odpowiedźo przyszłośċ człowieka daje tylko Chrystus. To dlatego tak wielu przychodziło do Niego, by pytaċ, co czyniċ. Przychodzili zwłaszcza ludzie młodzi. Pytali o swoją drogę życia, czyli o powołanie.
Chcieli wiedzieċ, co robiċ, by byċ szczęśliwymi. Taką scenę przekazują nam również Ewangelie:



Bóg mówi

Zbliżył się do Jezusa pewien człowiek i powiedział: „Na­uczycielu, co dobrego powinienem uczyniċ, żeby osiągnąċ życie wieczne?” Jezus odpowiedział: „Czemu Mnie pytasz o to, co dobre? Jest tylko jeden Dobry. A jeśli chcesz wejśċ w posiadanie życia, zachowuj przykazania”. A on zapytał: „Któ­re?” Jezus zaś odpowiedział: „Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie dawaj fałszywego świadectwa. Czcij ojca twego
i matkę twoją, a bliźniego twego kochaj jak siebie samego”.
A młodzieniec ów odpowiedział: „Wszystko to czyniłem. Cze­góż mi jeszcze brak?” „Jeśli chcesz byċ doskonałym — powiedział Jezus — idź, sprzedaj, co masz, i rozdaj ubogim,
a będziesz miał skarb w niebie. A potem przyjdźi pójdźza Mną”. Usłyszawszy te słowa, młodzieniec odszedł zasmucony, jako że posiadał wielkie dobra.

Mt 19, 16–22


To przykład smutny, wręcz tragiczny, człowieka, który nie skorzystał z daru, który ofiarował mu Chrystus. Ale, pamiętajcie, takie ryzyko istnieje, gdy człowiek szuka nie woli Chrystusa, ale swojej. Gdy nie mówi Bogu: Bądźwola Twoja, ale raczej chciałby powiedzieċ: Bądźwola moja. Ten człowiek, ponieważ nie zrozumiał, jak wielki dar ofia­ruje mu Jezus, przerwał rozmowę i odszedł smutny.

Jezus powołuje ludzi do rozmaitych zadań. Każde powołanie jest wezwaniem do współpracy z łaską Bożą. Każdy chrześcijanin jest powołany, by głosiċ radosną Dobrą Nowinę, że Bóg nas kocha, że nas zbawił, że chce uczyniċ nas szczęśliwymi. Każde powołanie jest wielkim darem Boga.




Jan Paweł II naucza

Rzeczywiście szukacie właśnie Jezusa, kiedy marzycie o szczęściu. To On na was czeka, gdy nic z tego, co znajdu­je­cie, nie zadawala was. To On jest pięknem, które tak was po­ciąga. To On wzbudza w was pragnienie radykalności, które nie pozwala wam iśċ na kompromisy. To On pobudza was do zrzucania masek, które czynią życie fałszywym. To On czyta wam w sercach decyzje najbardziej autentyczne, które inni chcieliby przytłumiċ. To Jezus wzbudza w was pragnienie, byście uczynili ze swojego życia coś wielkiego. Budzi w was wolę pójścia za ideałem. Skłania do tego, byście nie dali się pochłonąċ przeciętności.

Tor Vergata, 19 VIII 2000


Darem szczególnym jest powołanie do pójścia za Chrystusem i oddania całego swego życia na głoszenie Ewangelii i przedłużanie działania Chrystusa w świecie. Powołanie kapłańskie lub zakonne jest takim specjalnym darem.

Jak rozpoznaċ swoje powołanie? Jak dowiedzieċ się, czy Bóg Was powołuje do większych rzeczy?



  
Biblia
poucza

W Piśmie Świętym znajdujemy wiele opisów powołania ludzi, którym Bóg zaproponował współpracę z Sobą i wezwał do głoszenia Jego orędzia o zbawieniu. Każdy z tych ludzi został powołany inaczej:


»Samuel był sługą przybytku Bożego i kapłana Helego. W nocy Pan go zawołał. On myślał, że woła go Heli. Biegł i pytał, o co chodzi. Heli odpowiadał, że go wcale nie wołał. Wreszcie kapłan poznał, że to Bóg woła Samuela i dlatego mu powiedział: „Gdyby ktoś cię wołał, powiedz: «Mów, Panie, sługa Twój słucha»”. Heli wskazał na Boga, pomó­gł Samuelowi rozpoznaċ Jego głos. Bóg powołał Samuela do wielkich zadań (1 Sm 3, 1–12).
»Izajasz, który ujrzał chwałę Boga, bał się, bo wiedział, iż jest grzesznikiem. Kiedy jednak usłyszał słowa Pana: „Ko­go mogę posłaċ? Kto będzie moim zwiastunem?” , zawo­łał: „Oto jestem, poślij mnie!” (Iz 6, 1–13).
»Jeremiasz, który miał wątpliwości, czy jako człowiek mło­dy i niedoświadczony może prorokowaċ w imię Boga, usły­szał słowa Boga: „Nie mów, że jesteś jeszcze młody. Nie bój się nikogo. Ja zawsze będę przy tobie, by śpieszyċ ci
z pomocą”. (Jr 1, 4–10).
»Apostoł Andrzej, który usłyszał z ust swego nauczyciela, Jana Chrzciciela, słowa wypowiedziane o Jezusie: „Oto Baranek Boży”, poszedł za Jezusem i pozostał z Nim. Potem przyprowadził do Jezusa swego brata, Szymona, późniejszego apostoła Piotra, mówiąc mu: „Znaleźliśmy Mesjasza”. (J 1, 35–42).
»Piotr, który poznał Jezusa dzięki swemu bratu, Andrzejo­wi, został powołany podczas cudownego połowu ryb, gdy usłyszał: „Odtąd ludzi będziesz łowiċ”. Zostawił wszystko to, co było jego dotychczasowym życiem, i poszedł za Je­zu­sem. (Łk 5, 1–11).
»Mateusz, celnik, został powołany przez Jezusa od tego za­jęcia, które było uważane przez Żydów za haniebne i nie­uczciwe. (Mt 9, 9).
»Paweł był prześladowcą Kościoła, któremu pod Dama­szkiem objawił się Jezus i nakazał, by stał się głosicielem Ewangelii. (Dz 9, 1–9).



Zastanów się
»Każde z tych powołań dokonało się w zupełnie innym czasie i miejscu, a Bóg znalazł swój sposób, by człowieka przeznaczyċ do wielkiego zadania głoszenia zbawienia. Czy słyszałeś o drodze powołania jakiegoś księdza czy siostry zakonnej?
»Jakie znaki, Twoim zdaniem, towarzyszą powołaniu przez Boga do ka­płaństwa lub życia zakonnego? Postarajcie się na ten temat poro­zma­wiaċ wspólnie w klasie.
»Zrób wywiad na temat powołania kapłańskiego czy zakonnego z księ­dzem lub siostrą zakonną z parafii.



Bóg pomaga

Powołanie jest zawsze wyrazem wielkiego zaufania, jakim Bóg obdarza człowieka. Bo czyż Bóg nie ufa chłopakowi, którego powołuje do kapłaństwa, skoro pozwala mu później, już jako księdzu, w imieniu Chrystusa przemieniaċ chleb i wi­no w Ciało i Krew Pańską oraz udzielaċ rozgrzeszenia? Czy nie jest to wyraz wielkiego zaufania?

Ale jednocześnie powołaniu zawsze towarzyszy ogromna łaska Boża. Każdy powołany doświadcza prawdziwości słów, które w chwili swego powołania usłyszał prorok Jere­miasz: Nie mów, że jesteś jeszcze młody. Masz pójśċ tam, dokąd cię poślę, i będziesz głosił to, co ci nakażę. Nie bój się nikogo. Ja zawsze będę przy tobie, by ci śpieszyċ z pomocą. (Jr 1, 7–8).

To prawda, jesteście młodzi i czas podejmowania powa­żnych decyzji o drodze Waszego życia jest jeszcze daleko. Ale przecież trzeba, byście przygotowali się jak najlepiej, by zro­zumieċ, czego od Was domaga się Bóg. Większośċ z Was Bóg wzywa do założenia rodziny. Ale zapewne są i tacy, którym Bóg proponuje drogę kapłaństwa lub życia zakonnego. Tylko człowiek, który wypełnia Boże powołanie, może czuċ się szczęśliwy. Bowiem Bóg nas kocha i chce naszego dobra. Pozwala nam jednak wybraċ, pozwala nam nawet odrzuciċ Jego propozycję. Ale czy warto? Czy warto odejśċ smutnym, jak ten bogaty młodzieniec z Ewangelii.

W rozpoznaniu powołania bardzo przydatne jest, byście mieli własnego stałego spowiednika. Człowiek, który zna Wasze wnętrze i Wasze problemy, jest w stanie Wam dora­dziċ, tak jak Heli powiedział Samuelowi, że głos, który słyszy, jest głosem Boga.


Co roku, w IV niedzielę wielkanocną, obchodzony jest w Kościele dzień modlitw o powołania. Cały Kościół, posłuszny wezwaniu Chrystusa, modli się o robotników na żniwie Pańskim. W jednym ze swoich listów na dzień modlitw o powołania Jan Paweł II tak zwracał się do ludzi młodych:




Jan Paweł II naucza

Chrystus potrzebuje was, by spełniċ swój zamysł zbawie­nia świata! Chrystus potrzebuje waszej młodości i waszego wielkodusznego entuzjazmu w głoszeniu Ewangelii! Odpowiedzcie na jego wezwanie, oddając swoje życie Jemu
i braciom. Zaufajcie Chrystusowi! On nie przekreśli waszych pragnień i planów, ale nada im głęboki sens i obdarzy pełnią radości. On powiedział: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14, 6).

Z ufnością otwórzcie serca Chrystusowi! Pozwólcie, aby umacniała się w was Jego obecnośċ dzięki wsłuchiwaniu się ze czcią w słowa Pisma Świętego, które jest księgą życia i spe­łnionych powołań.

Orędzie na dzień modlitw o powołania, 1997




Zapamiętaj
Powołanie kapłańskie i zakonne jest darem łaski Bo­żej dla Kościoła, ale jest także wspaniałą drogą szczę­ścia, jaką Chrystus ofiaruje człowiekowi, któ­re­go na nią wzywa. Trzeba się modliċ o łaskę rozezna­nia drogi swego powołania życiowego, by daċ się pro­wadziċ Bogu i osiągnąċ szczęście.

Każdy z Was jest wezwany do modlitwy o powołania oraz o rozeznanie własne­go powołania. Możecie się modliċ słowami Pisma Świętego, zastanawiając się nad drogami, po których Bóg prowadził wybranych. Możecie też codziennie odmawiaċ na­stępującą modlitwę:



Módlmy się

Matko Boża i moja Matko! Ciebie nazywamy Stolicą Mą­drości. Ty znasz zawiłe ścieżki naszych młodych serc. Pro­szę Cię, pokieruj drogą mojego życia.

Jeśli Bóg chce dla mnie założenia rodziny, naucz pełne­go skierowania się ku drugiemu człowiekowi w autenty­cznej miłości. Wyzwól mnie, Matko, z egoizmu i ciasnej inte­resowności. A kiedy we dwoje będziemy współtworzyċ z Bo­giem nowe życie, obdarz nas radością z jego narodzin, rado­ścią, która nas będzie prowadziła do coraz większej jedno­ści.

Daj nam wielkoduszne serca, bogate hojnością w da­wa­niu.

A jeśli Twój Syn, Matko, zapragnie uczyniċ mnie narzę­dziem swojej miłości w całkowitym oddaniu się Mu na dro­gach apostolskich Kościoła, chcę przyjąċ ochotnym sercem Jego wezwanie.

Pragnę iśċ i głosiċ z radością miłośċ Boga ku wszystkim ludziom.

Z całą pewnością wiem jedno, że w każdym wypadku po­prowadzisz mnie przez życie drogą przyjaźni i pełnego wspó­ł­działania z Twoim Synem. Amen.




Poezja


Uciekałem przed Tobą w popłochu,
Chciałem zmyliċ, oszukaċ Ciebie —
Lecz co dnia kolana uparte
Zostawiały ślady na niebie.

Dogoniłeś mnie, Jeźdźcze niebieski,
Stratowałeś, stanąłeś na mnie.
Ległem zbity, łaską podcięty,
Jak dym, gdy wicher go nagnie.

Nie mam słów, by spod Ciebie się podnieśċ,
Coraz cięższa staje się mowa.
Czyżby słowa utraciċ trzeba,
By jak duszą odzyskaċ słowa?

Czyli trzeba aż przejśċ przez siebie,
Twoim słowom siebie zawierzyċ —
Jeśli trzeba, to tratuj do dna,
Jestem tylko Twoim żołnierzem.

Jedno wiem, i innych objawień
Nie potrzeba oczom i uszom —
Uczyniwszy na wieki wybór,
W każdej chwili wybieraċ muszę.


Jerzy Liebert, Jeździec




Praca domowa
1.Jakie cechy powinien, Twoim zdaniem, posiadaċ dobry ksiądz czy dobra siostra zakonna?
2.W jaki sposób można odczytaċ, że Bóg wzywa człowieka do kapła­ństwa czy życia zakonnego?
3.Biorąc za punkt wyjścia wiersz Jerzego Lieberta Jeździec, zastanów się, czy powołanie jest jednorazowym wyborem, czy też zadaniem na każdą chwilę życia.



Następna:  Lekcja Nr 34  —   BIERZCIE ZIEMIĘ W POSIADANIE      |>>>>>|

Poprzednia:  Lekcja Nr 32  —   KOŚCIÓŁ WOBEC PROBLEMU PRAWDY      |<<<<<|


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |