Ks. Piotr Tomasik — „DOM NA SKALE”

Podręcznik do nauki religii dla II klasy gimnazjum


Tematy dodatkowe:
ROK Z CHRYSTUSEM W KOŚCIELE

Święto św. Kazimierza
(4 marca)


6. Książę katolicki

Patronem Polski i Litwy jest polski książę, syn króla Kazimierza Jagiellończyka, św. Kazimierz.




Poszli za Chrystusem

Święty Kazimierz urodził się w 1458 r. na Wawelu. Wychowywał się w atmosferze szczęścia rodzinnego, wśród licznego rodzeństwa. Wycho­wywany przez matkę, chętnie się modlił i odznaczał się wielką wrażli­wo­ścią na ludzkie cierpienie. Kiedy Kazimierz wszedł w wiek chłopięcy, ojciec wyznaczył wychowawcą i nauczycielem swoich synów znanego kronikarza Jana Długosza, kanonika krakowskiego. Znana jest wiedza tego wybitnego męża stanu. Przedmiotem studiów młodych królewiczów była historia starożytna, łacina, literatura klasyczna, retoryka i teologia. Dopełnienie wykształcenia stanowiła sztuka rycerska. Kształcenie odby­wało się w różnych miejscach: w klasztorze w Tyńcu, zamku w Lublinie, w Łęczycy, Nowym Sączu, a także w rezydencjach królewskich na Li­twie: w Trokach i Miednikach.

Ze wszystkich synów królewskich Kazimierz był najzdolniejszy. Dlatego też w 1471 r. ojciec przeznaczył go na tron węgierski, który zwo­lnił się po bezpotomnej śmierci wuja Kazimierza. Wyprawa zakończyła się niepowodzeniem, ponieważ baronowie węgierscy okazali posłu­sze­ństwo Maciejowi Korwinowi, który przyjął koronę. Była to sytuacja bardzo niepomyślna dla Kazimierza, który chciał byċ dobrym władcą chrześci­jańskim i marzył o tym, by staċ się obrońcą Europy przed rosnącym w siłę imperium tureckim.

Wrócił wszakże na dwór wawelski i tam pilnie kontynuował naukę pod kierunkiem Długosza. Ojciec jednakże wciągał go coraz bardziej w sprawy rządzenia krajem. Towarzyszył zatem królowi w podróży na sejm do Malborka i na zjazd generalny do Piotrkowa. Wszędzie był traktowany jako następca tronu. Znając wszelako trudy rządzenia wiedział, jak wiele stwarza ono pułapek. Dlatego mówił:


Daj Boże, żeby pan i dobrodziej mój ojciec, nigdy nie umierał i szczęśliwie królował. Niech ja pierwszy umrę, abym na śmierċ ojca nie patrzał. Na to królestwo nie jestem łakomy, ani spo­so­bny, bo na insze mnie Pan Bóg stworzył, które nam Jezus męką swą zgotował. Jest co z samym sobą czyniċ i nad sobą i złymi swymi skłonnościami panem byċ. Rządzenie królestwem wielkiej mądrości potrzebuje i ciężki przed Panem Bogiem z tego rzą­dzenia rachunek.


Jednakże, kiedy król Kazimierz wyjechał na Litwę, pozostawił w r. 1481 syna jako wielkorządcę na terenie Korony. Kazimierz osiadł w Ra­domiu, skąd sprawował bardzo mądre rządy. Zasłynął jako władca zde­cy­dowany, sprawiedliwy, ale jednocześnie traktujący władzę jako służbę. Stronił od bezmyślnego trwonienia czasu na rozrywkach, natomiast wiele się modlił uważając, że bez pomocy Ducha Świętego nie będzie mógł dobrze rządziċ.

W okresie wielkorządztwa królewicz zaczął poważnie chorowaċ na płuca. Dlatego w 1483 r. król zdecydował się wróciċ do Korony, a syna posłał do Wilna, aby zapewniċ mu lepsze powietrze wśród lasów lite­wskich. Mieszkając w Wilnie Kazimierz zasłynął z roztropności i pobo­żności. Bardzo starał się, by dzieło Jadwigi, wprowadzenie chrześci­ja­ństwa wśród Litwinów, rozwijało się. Dlatego od ojca wypraszał fundusze na budowę kościołów i tworzenie ośrodków misyjnych. W głębi puszcza­ńskiego kraju, gdzie dotąd panował pogański obyczaj i kult bożków, za­częły rozbrzmiewaċ dźwięki dzwonów i pieśni chrześcijańskich.

Stan zdrowia królewicza znacznie pogorszył się w 1484 r. Królewicz zamieszkał w zbudowanym na pagórku nadniemeńskim Grodnie. Jedna­kże choroba była już bardzo zaawansowana. 4 marca 1484 r. dzwony kościołów grodzieńskich obwieściły śmierċ 25–letniego królewicza. Jego ciało przewieziono do Wilna i złożono w kaplicy NMP w katedrze wi­le­sńskiej, tam gdzie najczęściej się modlił.

Odszedł człowiek głęboko i konsekwentnie wierzący, rozumiejący
i potwierdzający swym życiem, że ojczyzna chrześcijanina jest w niebie. Interesujący szczegół jego życia zapisali kronikarze. Oto dowiedziawszy się w trakcie swoich studiów o tym, jak wielkie jest znaczenie Ducha Świętego w życiu chrześcijańskim, zapragnął przyjąċ jak najszybciej sakrament bierzmowania. Do tego wydarzenia przygotowywał się przez kilkudniowe rekolekcje, poszcząc i gorąco się modląc. Chciał bowiem byċ rzeczywiście narzędziem Ducha Świętego. I to mu się udało: był władcą mądrym, a biedni, cierpiący zaznali wiele miłosierdzia, co wiadomym się okazało dopiero po jego śmierci, gdyż swoją pomoc ofiarowywał bardzo dyskretnie.


Znane jest nabożeństwo św. Kazimierza do Maryi. Dlatego przypisuje mu się autorstwo tekstu łacińskiego znanej pieśni maryjnej:



Śpiewajmy Panu


Już od rana rozśpiewana,
chwal, o duszo, Maryję.
Cześċ Jej świątkom, cześċ pamiątkom,
co dzień w niebo niech bije.
Cud bo żywy, nad podziwy,
Jej wielmożnośċ u Boga.
Panna czysta, Matka Chrysta,
przechwalebna, przebłoga.




Następna:  Temat Nr 7  —   MOJE REKOLEKCJE      | >>>>> |

Poprzednia:  Temat Nr 5  —   CZAS PRZYGOTOWANIA PASCHALNEGO   | <<<<< |


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |