Ks. Piotr Tomasik — „DOM NA SKALE”

Podręcznik do nauki religii dla II klasy gimnazjum


Rozdział trzeci:
DROGOWSKAZY DO SZCZĘŚCIA

14. Dlaczego zdradzają Chrystusa?

Wiele ostatnio mówi o się o nowych ruchach religijnych zwanych sektami. Z całą pewnością zetknęliście się w środkach przekazu z informacjami dotyczącymi sekt. W Polsce rocznie znika z domów około 12 tysięcy ludzi. Duża ich częśċ trafia do sekt. Oblicza się, że w sekty w Polsce zaangażowanych jest aż 300 tysięcy osób.

Pisze dziewczyna, studentka II roku medycyny:



Listy,
opinie

Mój młodszy brat, Paweł, był normalnym, młodym człowiekiem. Chodził do liceum, nieźle się nawet uczył. Nie bardzo lubił wychodziċ z domu. Czasem miał takie napa­dy, że ciągle ze mną i mamą dyskutował na rozmaite tematy. Nie zawsze miałyśmy czas, zwykle jednak dawałyśmy się wcią­gnąċ w dyskusję. Kiedy zbliżał się do matury, stał się zamknięty. Wiedziałyśmy, że ma jakichś nowych, trochę dziwnych kolegów, ale to jego zamknięcie przypisy­wałyśmy zmęczeniu nauką i przepracowaniu. Jednak jego zachowanie zaczęło się dośċ szybko zmieniaċ. Często wychodził z domu — mówił, że po to, by się uczyċ. Zaczął dostawaċ dużo gorsze stopnie. Nieustannie słuchał jakiejś dziwnej muzyki z Indii. Pewnego dnia oświadczył mamie, że nie będzie jadł mięsa, tylko same warzywa. Mama popukała się w czoło. Kiedy zrobiła normalny obiad, wstał i wyszedł bez słowa. Potem mama już robiła inne obiady dla niego, tłumacząc sobie, że to może nawet zdrowiej. Wreszcie zakomunikował nam, że do kościoła nie będzie chodziċ i że to jego sprawa prywatna. Mama to bardzo przeżywała, ale co mogła zrobiċ?

Paweł matury nie zdał. Kiedy dowiedział się, że oblał oba egzaminy pisemne, wrócił do domu, zabrał swoje rzeczy i zostawił nam list, żeby się nie martwiċ, że znalazł sens życia, że ma wspaniałych przyjaciół, że z nimi zamierza byċ. Żadnego adresu, nic. Kiedyś, idąc po Pasa­żu Śródmiejskim w Warszawie, spotkałam grupę ogolonych na łyso tańczących ludzi w pomarańczowych strojach. Wśród nich z trudem rozpoznałam Pawła (z trudem, bo zawsze miał ładne, kręcone włosy). Bardzo się zmieszał, chciał uciekaċ. Podeszłam do niego, odpowiadał jak automat. Zero kontaktu. Poprosiłam o adres, nie dał. Potem jakiś ich szef, tzw. guru, kazał im iśċ, więc się rozstaliśmy. Następnego dnia na to samo miejsce przyprowadziłam mamę. Przyszli tańczący wyznawcy Kriszny, Pawła tym razem nie było wśród nich. Zapytałam ich o Pawła, kłamali, że takie­go nie znają.

Wciąż z mamą poszukujemy Pawła. Myślę, że go kiedyś znajdziemy. Ale czy zechce wróciċ do normalnego życia? Mama w to wierzy, ja mam wielkie wątpliwości.


To obszerny, ale bardzo charakterystyczny list osoby, której ktoś bliski uciekł do sekty. Uczestnictwo w sektach powoduje w człowieku trwałe zmiany w osobowości. Przyczyną tych zmian są specjalne, nieuczciwe metody, jakimi wpływa się w sektach na nowo werbowanych uczestników. Metody te noszą nazwę prania mózgów, a pozbawiają ludzi umiejętności podejmowania wolnej decyzji, czynią ich zależnymi od decyzji przywódcy sekty, guru. Podstawową techniką zniewolenia stosowaną w sektach jest kompletna izolacja zwerbowanych osób od rodziny i dotychczasowego życia. To również oddziaływanie za pomocą rytuałów (tańce, specjalne stroje, palenie kadzideł, nierzadko odurzających, monotonne śpiewy). Nowo wstępującemu do sekty zapełnia się tak dokładnie czas, że nie ma on kompletnie czasu na myślenie o tym, co się dzieje z nim i jego życiem. Zmęczony kładzie się spaċ i bardzo wcześnie wstaje, żeby znowu pracowaċ dla sekty i nad udoskonalaniem siebie. Nowo wstępujący do sekt uczestniczą również w szkoleniach, których celem jest przekonanie ich, że nowa wiara jest nie do podważenia, że autorytet guru ma charakter boski, natomiast wyjście z sekty wiąże się z zapowiedzią strasznego zła, które dotknie człowieka.

Sekty w specjalny sposób werbują nowych członków. O sposobie tego werbunku pisze lekarz psychiatra, zajmujący się problematyką sekt:



Komentarz

Do sekt najczęściej werbuje się ludzi młodych (...) Młodzi ludzie w wieku dorastania są często skłóceni z otaczającą ich rzeczywistością i chętnie otwierają się na nowe propozycje życia i myślenia. Dotyczy to zwłaszcza młodzieży wrażliwej, która nie bardzo potrafi znaleźċ sobie miejsce w życiu. Emocjonalnie oddalona od zagonionych rodziców, nie mająca wsparcia wśród nie mniej zabieganych rówieśników, staje się łatwym łupem werbowników, którzy oferują wszystko to, czego brak w życiu codziennym.

W pierwszej fazie werbujący usiłuje zaprzyjaźniċ się z osobą, która w jego ocenie kwalifikuje się na członka sekty. Miejscami, gdzie najchętniej grasują werbownicy, są szkoły, środowisko muzyczne, kursy walk wschodnich itp. (...) Werbownicy nie przyznają się do członkostwa w sekcie. Po pierwszych, indywidualnych spotkaniach zaprasza się werbowanego na wspólne spotkanie. Tu zawsze panuje miła, serdeczna atmosfera, absolutna równośċ, życzliwośċ, sympatia i bezinteresowna chęċ niesienia pomocy. Na początku nie mówi się ani o religii, ani o przywódcy. Dopiero po kilku spotkaniach napomyka się, że świat jest okropny, że ludzie to szaleńcy zmierzający ku przepaści, że należałoby coś zrobiċ, aby to zmieniċ i że zrobiċ mogą to tylko oni — ludzie bliscy Bogu. Podkreśla się wiarę w Boga, która jest dobrem najwyższym i z którym tylko my, ludzie dobrzy, przyjaźni i uczciwi możemy mieċ pierwszy kontakt. Gdy werbowany zasmakuje w tych rozważaniach, jest zapraszany na spotkania w szerszym gronie, gdzie można poznaċ mistrza i jego świtę. Grupa stara się stworzyċ wokół niego taką atmosferę, że czuje się w niej wyśmienicie. Jest zalewany miłością, wysłuchuje się go, akceptuje jego poglądy. Gdy więzi emocjonalne są wystarczająco silne, następuje proces izolowania od dotychczasowego środowiska i rodziny. Zaczyna się narzucaċ wewnętrzne rygory, proponuje dostąpienie kolejnych etapów wtajemniczenia i awansu na najwyższy stopień hierarchii w grupie.

Z chwilą podjęcia przez nowo przyjętego członka decyzji o wspólnym zamieszkaniu, podstawowym zadaniem przywódcy sekty staje się wypełnienie całego czasu pracą, medytacjami, śpiewem, mantrowaniem (powtarzaniem wciąż tego samego zdania) itp., podczas których nowo przyjęty nie może samodzielnie myśleċ. Nigdy nie jest pozostawiany sam sobie, zawsze ma towarzyszy, którzy potrafią go wzmocniċ w chwilach słabości, gdy ma już dośċ tego rodzaju życia.


Wojciech Śledziński, w: Sekty, sekty


Czym sekta wabi?


»Oferuje pomoc materialną oraz psychologiczną, zapewnia miłe towarzystwo ludzi rozumiejących się wzajemnie.
»Daje nowy sens życia, jasną i prostą drogę do zbawienia, negującą wszystkie inne.
»Odpowiada szybko, jasno precyzyjnie na wszystkie stawiane pytania (guru wie wszystko).
»Oferuje fikcję jedynej prawdy, idealnej wspólnoty, jedynie słusznego przekazu nauczyciela, czyli guru.

Skutki wejścia do sekty odczuwane przez ludzi, którym udało się wyrwaċ z sekty (psychiatrzy nazywają ten stan syndromem sekty):


»Niemożnośċ odnalezienia się w normalnym świecie.
»Nieuzasadnione lęki, depresje.
»Słyszenie głosów, widzenie twarzy, koszmarne sny, często choroby psychiczne.
»Trudności w modlitwie, a nawet niemożnośċ modlenia się.

Czy przynależnośċ od sekty jest czymś złym z punktu widzenia nauki Chrystusa? Werbujący do sekt często tłumaczą, że ich sekta oparta jest na Piśmie Świętym. Są to oczywiste kłamstwa, które mają na celu osłabiċ czujnośċ ludzi, których chce się wciągnąċ do sekty.

Sekta Moona, zwana też Kościołem Zjednoczeniowym, twierdzi na przykład, że Chrystus, umierając na krzyżu, przegrał. Świat może zbawiċ dopiero Moon, koreański biznesmen. Jego uczniowie są posłuszni mistrzowi tak dalece, że na rozkaz Moona żenią się z kobietami wskazanymi przez guru, bez brania pod uwagę miłości człowieka. Jednak sekta ta na początku zawsze twierdzi, że opiera się na wierze w Chrystusa. Oczywiście, jest to nieprawda. Sekta ta znieważa Chrystusa, pomniejsza znaczenie Jego Ofiary, nie widzi w Jezusie Zbawiciela.

Podobnie Towarzystwo Świadomości Kriszny rozpoczyna werbunek od stwierdzenia, że jego wyznawcy szanują Biblię, a ich nauki nie są z Pismem Świętym w sprzeczności. Jest to też oczywiste kłamstwo, bowiem wyznawcy Kriszny oddają się praktykom politeistycznym, co wprost sprzeciwia się uznaniu Jedynego Boga i wyznania wiary w Jezusa Chrystusa, Boga i Zbawiciela.

Dlatego też św. Paweł przestrzega przed fałszywymi prorokami. W Liście do Galatów wyrzuca swoim uczniom niestałośċ w wierze:



Bóg mówi

Dziwię się, że od Tego, który powołał was za łaską Chrystusa odchodzicie tak szybko ku innej ewangelii. Tymczasem nie ma innej ewangelii; są tylko ludzie, którzy siejąc wśród was zamęt, chcieliby odmieniċ Ewangelię Chrystusa.

Ga 1, 6–7


Problemem dla wielu miejscowości w Polsce staje się także akcja werbunkowa prowadzona przez świadków Jehowy. Sekta ta, powstała pod koniec XIX wieku, odrzuca podstawowe prawdy wiary chrześcijańskiej: prawdę o Trójcy Świętej oraz o tym, że Jezus Chrystus jest Bogiem. I chociaż prawdy o Trójcy Świętej i bóstwie Chrystusa są zapisane wyraźnie w Biblii, świadkowie Jehowy, nazywając siebie badaczami Pisma Świętego, nie chcą ich tam znaleźċ. Przywódcy tej sekty wielokrotnie określali też datę końca świata, lecz, jak widaċ, żadna z tych przepowiedni nie sprawdziła się. Akcję głoszenia swojej nauki prowadzą świadkowie Jehowy w sposób natarczywy. Jednocześnie usiłują przekonaċ słuchaczy, że doskonale znają Pismo Święte. W rzeczywistości znajomośċ ta zwykle ogranicza się do kilkunastu czy kilkudziesięciu — opanowanych pamięciowo — fragmentów Biblii, którymi umiejętnie żonglują. Głębsza znajomośċ Biblii wyklucza przede wszystkim to, w co wierzą świadkowie Jehowy.



Zapamiętaj
Przynależnośċ do sekty jest zdradą Chrystusa, prowadzi też zwykle do zniszczenia własnej osobowości i własnego szczęścia. Sekty prowadzą swój werbunek w sposób bardzo przemyślany i dobrze zaplanowany. Dlatego należy zachowaċ czujnośċ w kontaktach z ludźmi, którzy zapraszają na rozmaite chrześcijańskie spotkania odbywające się poza kościołami i parafiami.



Praca domowa
1.Przeczytaj i zapisz w zeszycie jako ostrzeżenie słowa Jezusa zawarte w Ewangelii św. Marka 13, 22–23.
2.Przeczytaj i zastanów się nad słowami ostrzeżenia z 1 Listu św. Pawła do Koryntian 10,20–24.
3.Czy kiedyś spotkałeś się z werbunkiem ze strony sekt? Jak zareagowałeś na ten werbunek?


Adresy instytucji i osób świadczących pomoc ludziom, którzy weszli w kontakt z sektami:


»Dominikańskie Ośrodki Informacji o Nowych Ruchach Religijnych i Sektach:
»ul. Stolarska 12, 31»043 Kraków, tel. (012) 23 16 13 w. 265;
»ul. Kościuszki 99, 60»919 Poznań, tel. (061) 53 33 66;
»ul. Dominikańska 2, 02»738 Warszawa, tel. 43 62 11.

»Stowarzyszenie Civitas Christiana — Biuro Informacji i Dokumentacji Nowych Ruchów Religijnych i Sekt, ul. Piotrkowska 49, 90»417 Łódź.
»Ośrodek Informacji i Badania Sekt, ul. Wspólnota 63b, 00»687 Warszawa, tel. (022) 628 23 39.
»Diecezjalny Punkt Poradnictwa Religijnego, ul. Mireckiego 3, 80»245 Gdańsk.
»ks. Aleksander Posacki, ul. Kopernika 26, 31–501 Kraków.
»ks. Andrzej Zwoliński, Kraków, tel. (012) 22 65 33.



Następna:  Lekcja Nr 15  —   CZYM JEST DLA MNIE IMIĘ BOŻE?      | >>>>> |

Poprzednia:  Lekcja Nr 13  —   CZY UFAM MOJEMU BOGU?      | <<<<< |


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |