Słownik podręczny


 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź 

Świadkowie Jehowy

— Sekta, którą założył w Stanach Zjednoczonych Charles Taze Russell (1852–1916), a która pierwotnie nosiła nazwę „Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego”. Russel utrzymywał, że wkrótce nastąpi drugie przyjście Chrystusa, a swoje poglądy głosił w „Strażnicy”. Jego zwolennicy, nastawieni wrogo do głównych Kościołów, a wywrotowe wobec władzy cywilnej, często popadali w konflikt z prawem; bronił ich Joseph Franklin Rutherford (1869–1941). Stał się on drugim przywódcą tej sekty, która przybrała nazwę „ Świadków Jehowy”. Stali się oni mniej agresywni w sposobie działalności misyjnej, ale nadal interpretują Pismo Święte i dzieje świata w sposób osobliwy.

ŚWIĘTO NAMIOTÓW

— (Kuczek) – jedno z trzech wielkich dorocznych świąt żydowskich. Obchodzono je przez siedem dni mniej więcej na początku października, po żniwach. Budowano małe szałasy (kuczki) z liści i gałęzi, w których mieszkano w tym świątecznym czasie. Święto to bowiem miało przypominaċ Żydom wędrówkę przez pustynię, a więc czas, gdy mieszkali w szałasach (Kpł 23,39–43).

Święto Przaśników

— Przaśniki (po grecku azymoi = bez kwasu) to cienkie, niekwaszone pieczone placki (por. Rdz 19, 3), które Żydzi jedli podczas siedmiodniowego święta będącego wspomnieniem ich wyjścia z Egiptu (Wj 12,15; 23, 15; 34, 18). Z powodu fermentacji kwaszony chleb nabrał znaczenia zepsucia (Mt 16, 6; 1 Kor 5, 7). Ponieważ Ewangelie synoptyczne opowiadają, że Ostatnia Wieczerza odbyła się w pierwszy dzień święta Przaśników (Mt 26, 17; Mk 14, 12; Łk 22, 7), we Mszy świętej w obrządku łacińskim używa się chleba niekwaszonego. Większośċ Kościołów wschodnich jednak idzie za św. Janem, według którego Ostatnia Wieczerza i ukrzyżowanie nastąpiły zanim się zaczęło święto Przaśników (J 13, l; 18, 28; 19, 14). Ta różnica była jednym z pretekstów do schizmy między Wschodem a Zachodem w roku 1054. Arcybiskup Leon z Abhrydy oskarżył katolików rzymskich o to, że są azymitami, czyli że używają do konsekracji chleba niekwaszonego, a znowu chrześcijanie wschodni otrzymali przezwisko prozemitów, czyli takich, którzy do konsekracji używaj ą chleba kwaszonego. Sobór Florencki (1439) nauczał, że zarówno chleba przaśnego jak kwaszonego można używaċ podczas sprawowania Eucharystii (zob. DH 1303; ND 1508). Wszyscy chrześcijanie wschodni – oprócz Ormian i maronitów – używają do konsekracji chleba kwaszonego.



 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź