Słownik podręczny


 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź 

Łaska

— Każdy nie zasłużony dar lub pomoc darmo i z miłości udzielone przez Pana Boga, ale przede wszystkim dar najważniejszy, mianowicie zbawienie w Chrystusie przez wiarę (Rz 3, 21–26; 4, 13–16, 25; Ef 2, 5–8), jest to bowiem łaska, której Bóg chce udzieliċ wszystkim ludziom (1 Tm 2, 4–6). Pełnia łaski Chrystusowej (J 1, 16–17) daje nam nowe narodzenie (J 1, 13; 3, 3; 1 P 1, 3–5) i dar Ducha Świętego (Rz 5, 5) sprawiający, że się stajemy przybranymi dzieċmi Bożymi (Rz 8, 14–16) i członkami Ciała Chrystusowego (1 Kor 12, 27). Udzielanie się Boga (zwane często „łaską nie stworzoną”) oznacza przebóstwienie naszego ludzkiego życia i podnosi nas na nowy i nie zasłużony stopień stosunków stworzenia ze Stwórcą, przekształca ludzką naturę („łaska stworzona”) i uprzedza przyszłe życie w niebie. Od samego początku chrześcijanie uznawali szczególną rolę sakramentów w życiu łaski. Na przykład dzięki sakramentowi chrztu św. otrzymujemy przebaczenie grzechów, zostajemy usprawiedliwieni i uświęceni (1 Kor 6, 9–11).

Łaska habitualna

— Wyrażenie, którego używa się na oznaczenie nowego nieustannego życia w Chrystusie spowodowanego przez łaskę (nie stworzoną). Często nazywa się ją „łaską uświęcającą”, powoduje ona bowiem stan uświęcenia u samych podstaw, przez działanie Ducha Świętego. Odmienna od habitualnej, „łaska uczynkowa” jest skutkiem działania Ducha Świętego w odpowiedzi na nasze szczególne potrzeby albo wspiera nasze szczególne czynności.

Łaska skuteczna

— Każda łaska dana przez Boga, jeżeli została przez człowieka dobrowolnie przyjęta. Jeżeli człowiek odmawia przyjęcia takiej łaski, nazywamy ją (tylko) wystarczającą.

ŁAZARZ

— Imię to jest grecko–łacińską formą hebrajskiego imienia Eliezer, które znaczy: Bóg pomaga. Imię to nosił brat Marii i Marty. Wszyscy troje mieszkali w Betanii. Ich dom chętnie odwiedzał Jezus, bo wszystkich ich bardzo lubił. Pewnego dnia Jezus otrzymał od Marii i Marty wiadomośċ, żeby pośpiesznie przybył do nich, bo Łazarz zachorował. Gdy po pewnej zwłoce Jezus przyszedł do Betanii, Łazarz już od czterech dni leżał w grobie. Jezus udał się więc do grobu, w którym spoczywał Jego przyjaciel. Kazał odsunąċ kamień i głośno zawołał: „Łazarzu, wyjdź!” Łazarz natychmiast wyszedł z grobu, mając nogi i ręce powiązane opaskami, a twarz zawiniętą chustą (J 11,17–44). Łazarz to także imię żebraka, o którym mówił Jezus w przypowieści o bogaczu i ubogim. Żebrak Łazarz leżał u bramy bogacza i chętnie by się posilił choċby odpadkami z jego stołu, ale ten nawet go nie zauważał. Gdy obydwaj umarli, aniołowie zanieśli Łazarza na łono Abrahama, to znaczy na ucztę, do której zasiada Abraham z wszystkimi pobożnymi, bogacz natomiast dostał się do Otchłani, gdzie doznawał męczarni. Ze swego miejsca kaźni bogacz wołał do Abrahama, by Łazarz umoczył choċby koniuszek palca w wodzie, przyszedł do niego i go ochłodził. Abraham jednak odmówił bogaczowi pomocy, ponieważ ten nie troszczył się za życia ziemskiego o innych, lecz myślał wyłącznie o sobie (Łk 16,19–31).



 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź