Słownik podręczny


 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź 

BAAL

— Gdy Izraelici przybyli do Kanaanu, spotkali się tu z kultem wielu miejscowych bóstw, czyli Baali. Każdy zakątek tej ziemi miał swego Baala, to znaczy pana czy właściciela – takie jest bowiem znaczenie słowa „baal”. Kultowi Baala przeciwstawili Izraelici cześċ oddawaną jedynemu prawdziwemu Bogu (l Krl 18,18).


BALAAM

— Gdy Moabici zamieszkujący Kanaan usłyszeli, że do ich ziemi zbliżają się Izraelici, bardzo się przestraszyli. Ich król, Balak, wysłał posłów do wieszcza Balaama z prośbą, żeby przybył do niego, wyszedł naprzeciw Izraelitom i ich przeklął. Balaam uległ namowom i osiodławszy swoją oślicę udał się do króla Moabitów. W czasie drogi oślica stała się krnąbrna, a w końcu położyła się pod Balaamem. Gdy Balaam zaczął okładaċ ją kijem, przemówiła do niego. Dopiero teraz zobaczył anioła, który zagrodził mu drogę. Balaam poznał, że prośba króla Moabitów nie odpowiada woli Boga, i chciał zawróciċ. Anioł kazał mu jednak udaċ się do króla Moabitów, aby przekazaċ im jednak to, co sam mu poleci. Balaam przybywszy do króla Moabitów zamiast przekląċ Izraelitów, błogosławił ich (Lb 22–23).


BALTAZAR

— (zob. też Mene, mene, tekel ufarsin). Według informacji zawartej w Księdze Daniela Baltazar był synem Nabuchodonozora i ostatnim królem babilońskim. W rzeczywistości nie był on jednak synem Nabuchodonozora, lecz Nabonida, nie był też królem, lecz współregentem swego ojca w czasie jego nieobecności w Babilonie. W 539 r. Baltazar urządził wielką ucztę i kazał przynieśċ wszystkie złote i srebrne naczynia zrabowane przez Nabuchodonozora ze świątyni jerozolimskiej, aby mogli z nich piċ jego goście. W czasie uczty ukazały się palce ręki, które napisały na ścianie jakieś tajemnicze znaki. Wyjaśnił je dopiero Daniel. Były zapowiedzią kresu potęgi Babilończyków, a Baltazar został zabity jeszcze tej samej nocy (Dn 5).


Bałwochwalstwo

— zob. idolatria, idol.

Baptyści

— (gr. „obmywający, udzielający chrztu, chrzciciele”). Członkowie szeroko rozpowszechnionego Kościoła ewangelickiego, który początkami swymi sięga bezpośrednio do początków wieku XVII, kiedy to nastąpił rozłam w Kościele anglikańskim. Jan Smyth (ok. 1554–1612), zwany „Samochrzcicielem”, ponieważ samego siebie ochrzcił, założył pierwszy Kościół baptystów w Amsterdamie w roku 1609. Baptyści chrztu udzielają wyłącznie tym, którzy świadomie wyrażają żal za grzechy i wyznają wiarę w Chrystusa; utrzymują oni względną samodzielnośċ miejscowych kongregacji.


BARNABA

— Paweł, po swoim nawróceniu w drodze do Damaszku, udał się do Jerozolimy, aby spotkaċ się z innymi uczniami Chrystusa. Ci jednak obawiali się Pawła, ponieważ dotąd prześladował chrześcijan. Czyżby mógł rzeczywiście tak się zmieniċ? Wówczas za Pawłem wstawił się Barnaba, który później towarzyszył mu w licznych i pełnych niebezpieczeństw podróżach misyjnych. Imię Barnaba znaczy: syn pociechy, Łukasz zaś mówi, że Barnaba „był człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary” (Dz 9,27; 11,22–26).


BARTŁOMIEJ

— należał do grona dwunastu apostołów. Imiennie wspomina się go tylko w trzech pierwszych Ewangeliach. Poza tymi wzmiankami nie mamy o nim żadnych wiadomości. Niektórzy uważają, że należałoby go utożsamiċ z Natanaelem, o którym wspomina Jan w swej Ewangelii (Mt 10,3; J 1,45).


BARUCH

— sekretarz i przyjaciel proroka Jeremiasza. Po zburzeniu Jerozolimy w 587/586 r. przed Chr. został wraz z Jeremiaszem przymusowo zabrany przez emigrantów judzkich do Egiptu, gdzie prawdopodobnie zmarł. Napisał też księgę, Księgę Barucha, którą wysłał do mieszkańców Jerozolimy, aby czytano ją na zgromadzeniach liturgicznych, Miała byċ pociechą dla wybranego ludu w trudnych czasach niewoli babilońskiej.


BASZAN

— żyzne tereny na wschodnim brzegu jeziora Genezaret, zdobyte przez Izraelitów i przyznane pokoleniu Manassesa. Baszan był znany z lasów dębowych i żyznych pastwisk (Lb 3,13; Pwt 21,33–35; Iz 2,13; Mi 7,14).


BATSZEBA

— matka Salomona, który po śmierci swego ojca, Dawida, został królem Izraela. Zanim Batszebę poślubił Dawid, była żoną Uriasza Chetyty. Gdy Dawid prowadził wojnę z Ammonitami i jego wojsko oblegało miasto Rabba, rozkazał, aby Uriasza postawiono w czasie szturmu w takim miejscu, gdzie walka będzie najbardziej zażarta, i aby w czasie bitwy go odstąpiono. W ten sposób wydał Uriasza na śmierċ, bo chciał poślubiċ jego żonę Batszebę. Prorok Natan surowo upomniał króla Dawida, który zrozumiawszy swój grzeszny czyn, bardzo go żałował (2 Sm 11 i 12).



 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź