PIERWSZY KATECHIZM WARSZAWSKO–PRASKI
dla dzieci pierwszo–komunijnych


Ciąg dalszy: częśċ pierwsza


1. W co człowiek powinien wierzyċ przede wszystkim?

Otóż w to, że istnieje Pan Bóg, który żyje. Jest On inny od wszystkiego, co człowiek może zobaczyċ i sobie wyobraziċ, ponieważ jest najdoskonalszy ze wszystkiego, co istnieje (...). Nie posiada żadnych wad ani słabości, nie miał początku i nie będzie miał końca, czyli jest wieczny. Bóg sam o sobie powiedział, że nie może „nie istnieċ”. Bóg to „ten, który jest”, każde zaś stworzenie może nie byċ.

2. Jaki jest Pan Bóg, czyli jakie są Jego główne przymioty?

Pan Bóg jest wszechobecny, czyli przebywa wszędzie. Pan Bóg jest wszechmocny, czyli wszystko może. Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Pan Bóg jest samą miłością, niewyczerpaną dobrocią, samą prawdą. Pan Bóg nigdy się nie zmienia. Jest zawsze najdoskonalszy. Dlatego we Mszy św. Mówimy: „Tylko Tyś jest Święty, tylko Tyś jest Panem, tylko Tyś Najwyższy”. Choċ Pan Bóg jest wszędzie, nie widzimy Go, bo jest Duchem, czyli nie ma ciała.

3. Czy Pan Bóg jest tylko jeden skoro mówi się, że jest Trójca Święta?

Pan Bóg jest jeden ale w trzech Osobach. Są to: Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty. Te trzy osoby stanowią Trójcę Świętą. Wszystkie Osoby Boskie są sobie równe, bo posiadają tę samą naturę Boską, każda z nich jest Bogiem. Bóg jest jedyny, poza Nim nie ma innych bogów.

W każdym znaku krzyża św. wymieniamy wszystkie trzy Osoby Boskie mówiąc: „W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen!” Dlatego trzeba go czyniċ z szacunkiem i miłością. Rękę lewą powinno się przy tym położyċ na piersiach a prawą dotknąċ czoła, piersi, najprzód lewego a potem prawego ramienia i na koniec złączyċ obydwie dłonie razem.


4. Kiedy powinno się czyniċ znak krzyża świętego?

Ponieważ krzyż jest zewnętrznym znakiem chrześcijanina, powinno się ten znak powtarzaċ często a zwłaszcza wstając rano i kładąc się spaċ, przed jedzeniem i po jedzeniu, przed rozpoczęciem i po zakończeniu nauki w szkole, przed podróżą, przed każdą modlitwą i po jej zakończeniu.

5. Skąd wziął się człowiek i cały wszechświat?

Pan Bóg nie chciał całej swej miłości i dobroci dla siebie. Dlatego stworzył cały wszechświat, czyli niebo i ziemię, wszystkie rzeczy martwe i ożywione, widzialne i niewidzialne, czyli na przykład także anioły, z których częśċ stalą się potem szatanami, ponieważ zbuntowali się przeciw Bogu. Aniołowie są to duchy czyste, czyli nie mają ciała ale mają rozum i wolę. Każdy człowiek ma swojego anioła stróża. O opiekę anioła stróża można się modliċ na przykład takimi słowami: „Aniele Boży stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój. Rano, w wieczór, we dnie, w nocy. Bądźmi zawsze ku pomocy”.

6. Co to znaczy „stworzyċ”?

Stworzyċ to znaczy uczyniċ coś z niczego. Wszystko, co Bóg stworzył było dobre i doskonałe. To dlatego z porządku panującego w świecie, z piękna wszechświata i z celowości w nim widocznej można dojśċ do wniosku, że istnieje Pan Bóg, Stwórca wszechrzeczy. Za każde dobro oraz za piękno całego świata powinniśmy dziękowaċ Bogu w naszych modlitwach.

7. Jak został stworzony człowiek? Czy tak samo jak wszystkie rośliny i zwierzęta?

Nie. Człowieka, czyli Adama, stwarzał Bóg w sposób szczególny: ożywił go własnym tchnieniem i chciał, żeby był pod wielu względami podobny do Boga Stwórcy. Pierwszą niewiastę, czyli Ewę, stwarzał Bóg tak, żeby była bliska, bardzo droga i pomocna pierwszemu mężczyźnie. Bóg stworzył Adama i Ewę, mężczyznę i kobietę, by mając Bożą przyjaźń, mogli obdarzaċ także siebie miłością i szacunkiem, pomagaċ sobie nawzajem. Ze wszystkich stworzeń Boskich najdoskonalszymi są aniołowie i ludzie.

8. Kto to jest człowiek?

Człowiek jest to stworzenie Boże złożone z ciała i duszy, która jest rozumna i nieśmiertelna. To właśnie duszą przede wszystkim człowiek różni się od zwierząt. Dzięki posiadaniu duszy człowiek ma też rozum, wolną wolę, pamięċ i sumienie.

9. Po co Pan Bóg stworzył człowieka?

Pan Bóg stworzył człowieka po to, żeby Go człowiek znał, kochał, uwielbiał i zawsze Mu wiernie służył. Człowiek powinien więc modliċ się do Boga, czyli rozmawiaċ z Nim tak jak potrafi.

10. Na czym polegało pierwotne podobieństwo człowieka do Boga?

Podobieństwo człowieka do Boga polegało na tym, że miał człowiek sprawowaċ władzę nad wszystkimi zwierzętami i roślinami, i aby je kochał tak. jak Bóg posiada władzę nad całym wszechświatem i darzy go swoją miłością.

11. Jak czuli się, jak żyli pierwsi ludzie?

Pierwszej parze ludzkiej nie brakowało niczego do całkowitego szczęścia, bo uczestniczyła w życiu samego Boga. Adam i Ewa żyli jakby w pięknym ogrodzie, zwanym rajem, pełnym drzew, zieleni i wody. Wśród drzew zaś było jedno wyjątkowe: nazywało się Drzewem Wiadomości Dobrego i Złego. Wszystko, co napełniało ziemię, a więc rośliny, zwierzęta, cała ziemia zresztą, zostały dane do użytku człowiekowi. Pan Bóg powiedział wyraźnie: „Czyńcie sobie ziemię poddaną” (Rdz 1,28).

Według pierwotnych zamiarów Boga człowiek nie miał ani cierpieċ ani umieraċ.


12. Czy pierwotne zamiary Boga uległy zmianie? Jeśli uległy, to dlaczego?

Pan Bóg chciał, żeby człowiek był Mu, to znaczy Bogu, posłuszny, czyli żeby wykonywał zawsze Boże polecenia. Wypełniając bowiem te polecenia mógł byċ bezpieczny i szczęśliwy. I tak na przykład nie pozwolił Bóg pierwszym ludziom zrywaċ i jeśċ owoców z jednego — tylko z jednego drzewa — tj. z Drzewa Wiadomości Dobrego i Złego. Pan Bóg wyraźnie powiedział: „Jeżeli z tego drzewa zerwiecie owoc i spożyjecie, na pewno umrzecie”. Pierwsi ludzie nie posłuchali Boga. Ewa, namówiona przez upadłego anioła, czyli szatana występującego w postaci węża, pierwsza zerwała zakazany owoc i dała go do zjedzenia Adamowi. To pierwsze złamanie Bożego przykazania nazywa się grzechem pierworodnym.

13. Jak wyglądało życie pierwszych ludzi po grzechu pierworodnym?

Popełniając ten grzech, czyli dopuszczając się nieposłuszeństwa wobec Boga, człowiek oddalił się od Boga i przez to utracił szczęście, które miał gdy był blisko Niego. Teraz był narażony na zło, do którego jeszcze bardziej kusił, szatan. To zło zaś niosło: śmierċ, cierpienia oraz choroby.

Człowiek nie czuł się już jak we wspaniałym ogrodzie. Musiał ciężko pracowaċ, by zdobyċ coś do jedzenia.


14. Czy wskutek grzechu pierworodnego człowiek musiał zginąċ?

Ponieważ Pan Bóg jest nieskończenie miłosierny, postanowił przyjśċ z pomocą człowiekowi w jego walce ze złem. Już wtedy, kiedy kazał pierwszym ludziom opuściċ raj, zapowiedział przyjście na świat kogoś, kto pokona szatana. Miał tego dzieła dokonaċ Syn Boży, czyli druga osoba Trójcy Świętej, nazwana w pierwszej zapowiedzi ocalenia człowieka „potomkiem niewiasty”. Ludzie oczekiwali na spełnienie się tej obietnicy między innymi dzięki cnocie nadziei, która sprawia, że jesteśmy przekonani, iż Bóg wypełni to, co obiecuje.


Katechizmu dzieci pierwszo–komunijnych częśċ druga:    | > > > > > > |


Powrót do strony głównej