Ks. Piotr Tomasik — „TAK NIECH ŚWIECI WASZE ŚWIATŁO”

Podręcznik do nauki religii dla III klasy gimnazjum


Rozdział trzeci:
DROGA UCZNIA CHRYSTUSA

Odpuśċ nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom

40. Czy umiem przebaczaċ?

W życiu chrześcijan wiele mówi się o przebaczeniu. Przebaczenie odnosi się w pierwszym rzędzie do tych, którzy zawinili. My sami, jako grzesznicy, prosimy o prze­baczenie. Jako ci, którym robiono zło i krzywdę, mamy przebaczaċ. Lekcja 37. była po­święcona winom urojonym, naszym uprzedzeniom. Sytuacja, przyznacie, komplikuje się, gdy mamy do czynienia z rzeczywistym winowajcą. Na pytanie: Kto jest moim bliźnim? Jezus odpowiedział bardzo radykalnie: Bliźnim jest każdy człowiek. Podobnie na pytanie, ile razy należy przebaczaċ, Jezus odpowiada bardzo prosto, ale jednocześnie Jego odpowiedźjest niezwykle wymagająca:



Bóg mówi

Piotr spytał Jezusa: „Panie, ile razy mam przebaczaċ me­mu bratu, gdy zawini wobec mnie? Czy aż siedem razy?”
  A Jezus odpowiedział: „Nie mówię, że aż siedem, lecz aż siedemdziesiąt siedem”.

Dlatego też królestwo niebieskie podobne jest do króla, który chciał się rozliczyċ ze swymi sługami. Kiedy zaczął się rozliczaċ, przyprowadzono mu jednego, który był winien dzie­sięċ tysięcy talentów. A ponieważ nie miał z czego oddaċ, Pan kazał go sprzedaċ razem z żoną, z dzieċmi i ze wszystkim, co miał, i zapłaciċ dług. Wtedy sługa ów rzucił się przed nim na ziemię i prosił go mówiąc: „Panie, miej cierpliwośċ nade mną, a oddam ci wszystko”. I ulitowawszy się pan sługi tego puścił go i darował mu jego długi. A wychodząc sługa ów spotkał je­dnego ze swych towarzyszy, który był mu winien sto denarów; chwycił go i począł go dusiċ mówiąc: „Oddaj wszystko, coś winien”. Wtedy ten upadł na ziemię i błagał mówiąc: „Miej cie­rpliwośċ nade mną, a oddam ci wszystko”. Ale on nie zgodził się: poszedł, wtrącił go do więzienia i zamierzał trzymaċ go tam, dopóki nie spłaci swego długu. A jego współtowarzysze, widząc to, bardzo się zasmucili. Poszli do swego pana i opo­wiedzieli mu wszystko. Wtedy kazał tamtemu przyjśċ i powie­dział: „Sługo niedobry, darowałem ci cały twój dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż i ty nie powinieneś był ulitowaċ się nad towarzyszem twoim tak, jak ja ulitowałem się nad tobą?” I ro­zgniewawszy się pan jego wydał go katom, dopóki nie odda całego długu. Tak też uczyni wam Ojciec mój, który jest w niebie, jeśli każdy nie przebaczy całym sercem swemu bratu.


Mt 18, 21–35




Zastanów się
»Wiele razy popełniałeś różne grzechy, a przez to obrażałeś Boga. Za każdym razem, gdy przystępowałeś do sakramentu pokuty, Bóg ci przebaczał. Jak często zdarzało się, że obrażałeś swoich rodziców. A oni Ci też przebaczali. Czy są ludzie, którzy Ci zawinili, którzy proszą o przebaczenie, a Ty im jeszcze nie przebaczyłeś?



Przeczytaj

Psychologia człowieka skrzywdzonego: uporczywa pa­mięċ doznanej krzywdy, absolutne zapomnienie o dobro­dziejstwach, których się doznało. Boska litośċ nie znajduje żadnego odbicia w jego ludzkim niemiłosierdziu.

„Jako i my odpuszczamy”. Czy rzeczywiście odpu­szcza­my? Co będzie, jeśli się okaże, że okłamujemy Boga?


Bp Kazimierz Romaniuk, Myśli nie tylko biblijne




Bóg pomaga

Bóg pomaga nam w tym, byśmy przebaczali innym. Doznając miłosierdzia w sakramencie pokuty, powin­ni­śmy uświadomiċ sobie jednocześnie, czy nasze serca są czy­ste od nienawiści. Szczególnej pomocy doznaje chrześcijanin, kiedy przystępuje do Komunii Świętej. Łacińskie słowo communio oznacza zjednoczenie. Istotnie Komunia Święta jednoczy nas z Chrystusem, ponieważ przyjmujemy Jego Ciało. Ale to samo Ciało Chrystusa przyjmują inni chrze­ści­janie. Przez Chrystusa w Komunii Świętej zostajemy z nimi zjednoczeni. Czyż zatem ci, których zjednoczył Chrystus swoim Ciałem, mogą żywiċ w swoich sercach urazy?

O związku przebaczenia i Komunii Świętej pięknie mówi II Modlitwa Eucharystyczna o tajemnicy pojednania:


Poznajemy Twoją ojcowską miłośċ, gdy kruszysz twarde lu­dzkie serca, i w świecie rozdartym przez walki i niezgodę czynisz człowieka gotowym do pojednania. Ty mocą Ducha działasz w głębiach serca, aby nieprzyjaciele szukali zgody, przeciwnicy po­dali sobie rękę i ludy doszły do jedności. Twój dar, Ojcze, spra­wia, że szczere szukanie pokoju gasi spory, miłośċ zwycięża nienawiśċ, a pragnienie zemsty ustaje przez przebaczenie. I my, zjednoczeni z Aniołami śpiewającymi Twą chwałę, zanosimy z radością hymn uwielbienia i dziękczynienia.


Jak budowaċ porozumienie z innymi ludźmi? Trzeba przypomnieċ sobie zasady, o których była mowa w trakcie lekcji o tolerancji. Podstawą budowania zrozumienia między ludźmi jest szacunek dla człowieka jako obrazu Boga i umiłowanie prawdy. Przebaczenie oparte na kłamstwie jest pozorne i nietrwałe. Utrwala tylko zło, czyni relacje międzyludzkie fałszywymi. Podobnie pozorne jest przebaczenie, na które czło­wiek zdobywa się z lęku. W głębi serca tli się żar nienawiści i nieakceptacji drugiego człowieka. Do przebaczenia potrzebne jest uznanie winy przez człowieka, który zawi­nił.

Potrzeba również przebaczenia między narodami. Warto tu powołaċ się na przy­kład z naszej najnowszej historii. W 1965 r., pod koniec obrad II Soboru Watyka­ńskiego, biskupi polscy wysłali z Rzymu listy do biskupów wszystkich krajów, info­rmu­jąc o nadchodzącym Millenium Chrztu Polski. Wśród wielu innych listów znalazł się także list do Episkopatu Niemiec. Tekst listu do biskupów niemieckich zredagowało w porozumieniu z kard. Stefanem Wyszyńskim grono, któremu przewodniczyli biskupi Karol Wojtyła, Bolesław Kominek, Jerzy Stroba. Orędzie mówiło o krzywdach, jakich doznali Polacy z rąk Niemców, ale wspominało też o cierpieniach Niemców. Wymieniono w nim niektórych bezkompromisowych niemieckich biskupów i męczen­ni­ków nazizmu. Biskupi polscy wzywali:



  
Kościół
naucza


Próbujmy zapomnieċ. Żadnej polemiki, żadnej dalszej zimnej wojny, ale początek dialogu (...) W tym jak najbardziej chrze­ścijańskim, ale i bardzo ludzkim duchu, wyciągamy do Was (...) nasze ręce oraz udzielamy wybaczenia i prosimy o nie. A jeśli Wy (...) po bratersku wyciągnięte ręce ujmiecie, to wtedy dopiero będziemy mogli ze spokojnym sumieniem obchodziċ nasze Millenium w sposób jak najbardziej chrześcijański.


Tekst orędzia przekazano biskupom niemieckim oraz polskim władzom komu­ni­stycznym. W prasie PRL rozpoczęła się agresywna kampania propagandowa pod hasłem "Nie przebaczamy". Do nagonki przyłączyło się kolaborujące z komunistami stowarzyszenie katolików PAX. Oszczercom odpowiedział Ks. Prymas Wyszyński w kazaniu wygłoszonym pod koniec 1965 r. Mówił wtedy:


Gdy wróciłem do Polski, przywitano mnie całym tym jazgotem, krzykiem i hałasem. Pomyślałem wówczas: o co właściwie idzie? Czy dlatego jesteśmy tak szkalowani w prasie, na wiecach, na zebraniach, nawet na uniwersytecie, że napisaliśmy całą prawdę biskupom niemieckim? A może ta wrzawa dzieje się w ich obronie? Może za dużo napisaliśmy, zbyt jaskrawo powiedzieliśmy całą prawdę? Bo, na litośċ Bożą, o co właściwie idzie, nie wiemy!(...) Jestem przekonany, że na to, co dziś przeżywam, nie zasłużyłem sobie w mojej ojczyźnie. Ale jeżeli się tak dzieje, to w imię Boże wszystkim swoim oszczercom (...) przebaczam.


List biskupów Polskich z listopada 1965 r. do biskupów niemieckich rozpoczął proces pojednania między naszymi narodami. Już 5 lat później rząd RFN uznał polską granicę zachodnią. Nie byłoby to możliwe bez odwagi polskich biskupów.



Zapamiętaj
Przebaczenie oparte na szacunku i prawdzie nie ozna­cza pomieszania dobra i zła. Jest jednak otwa­rciem drogi człowiekowi, który zło chce naprawiċ. W tym sensie przebaczenie jest wielką cnotą chrze­ścijańską, do której każdy z nas, odmawiających Ojcze nasz, jest zobowiązany.



Praca domowa
1.Przypomnij sobie z Ewangelii sytuacje, w których apostołowie zasmucali Jezusa. W jaki sposób Jezus im przebaczał?
2.Sakrament pokuty nosi nazwę sakramentu przebaczenia. Kiedy Jezus ustanowił ten sakrament? Po jakich wydarzeniach miało to miejsce? Co z tego wynika?



Następna:  Lekcja Nr 41  —   WOLNOŚĆ      |>>>>>|

Poprzednia:  Lekcja Nr 39  —   KOŚCIÓŁ SOBORU      |<<<<<|


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |