Ks. Piotr Tomasik — „TAK NIECH ŚWIECI WASZE ŚWIATŁO”

Podręcznik do nauki religii dla III klasy gimnazjum


Rozdział trzeci:
DROGA UCZNIA CHRYSTUSA

PrzyjdźKrólestwo Twoje

28. Czyniċ świat bliższym Bogu

Wiemy, że możemy czyniċ świat bliższym Bogu przez nasze uczciwe życie, przez rzetelne wykonywanie obowiązków. Ale czy chrześcijaństwo ma coś do zaoferowania całemu społeczeństwu? Przecież wiadomo, że często bieda czy zło wynikają z pe­wnych wadliwych struktur społecznych.

To nie jest mrzonka, gdy chrześcijaństwo mówi najpierw o przemianie serca czło­wieka. Wojny, niezgoda, niesprawiedliwośċ — to wszystko lęgnie się w sercu ludzkim:



Przeczytaj

Przeraża mnie ludzka niezdolnośċ do wzajemnego usz­częśliwiania, zrozumienia, podobania się sobie i do wzaje­mnej miłości. Prasa, radio i telewizja podają codziennie prawie śmiertelną dawkę podłości i przemocy, wyuzdania
i bezsensu.

Zebrania, apele, demonstracje, akcje protestacyjne — wydaje się, że to wszystko nie sprzyja wzajemnemu zrozu­mieniu.

Każdy chce na swój sposób budowaċ lepszy świat i po­kój. Wydaje się jednak, że nie myśli o budowaniu pokoju przez gotowośċ do pojednania i że nikt nie jest gotowy, aby staċ się lepszym. Wszyscy chcą formowaċ innych. Każdy chce oskarżaċ, obwiniaċ, pociągaċ do odpowiedzialności. To było w wieży Babel. I tak opanował nas duch zamętu
i ciemności.

Czyż nie można by stworzyċ atmosfery ciszy, szukaċ du­cha światła, ducha Bożego, ducha miłości? Jeśli ten duch zamieszka i zacznie działaċ w naszych sercach, to zbie­rze­my także jego owoce, cudowne owoce. Te owoce to:


»miłośċ, radośċ, pokój, cierpliwośċ,
»przyjaźń, dobroċ, wiernośċ, łagodnośċ,
»spokój ducha i prostota życia.

Phil Bosmans, Nie zapomnij o radości


Jezus nauczając swoich uczniów nie mówił im tylko o Królestwie, które nie jest z tego świata, ale dostrzegał doczesne, zwyczajne potrzeby ludzkie. Jedną z relacji na ten temat zanotował św. Mateusz:



Bóg mówi

Jezus przywołał swoich uczniów i powiedział im: Żal mi tego ludu. Oto już trzy dni są ze Mną i nie mają co jeśċ. Nie chcę ich dalej zostawiċ o głodzie. Mogliby zasłabnąċ w drodze.

Mt 15, 32


Zaraz potem Jezus dokonał cudu: rozmnożył chleb. Wiemy, że to rozmnożenie chleba jest zapowiedzią Eucharystii. Początek jednak rozmowy Jezusa z uczniami to zwrócenie uwagi na głód chleba powszedniego, jaki odczuwali Jego słuchacze.

Kościół również stara się chrześcijanom i wszystkim ludziom dobrej woli pomóc w przezwyciężaniu zła i niesprawiedliwości, jakich doznają w świecie. Temu służy wiele inicjatyw podejmowanych przez organizacje kościelne. Temu też służy nauczanie Kościoła w sprawach społecznych. Poszczególni papieże zwracają się do świata z apelami o poszanowanie godności ludzkiej. Warto, byście znali treśċ przynajmniej najważniejszych dokumentów społecznego nauczania Kościoła:


»Encyklika Rerum novarum Leona XIII (1891). Papież upomina się o prawa robotników podkreślając, że w każdej pracy trzeba dostrzec działanie osoby ludzkiej. Praca powinna byċ sprawiedliwie wynagradzana. Jednocześnie Leon XIII broni własności prywatnej.
»Encyklika Quadragesimo anno Piusa XI (1931), wydana 40 lat po Rerum nova­rum. Papież postuluje udział robotników we wspólnej własności, w zarządza­niu przedsiębiorstwami i ich zyskach. Domaga się takiej zapłaty za pracę, by starczyła na utrzymanie rodziny.
»Orędzie radiowe Piusa XII (1941) w 50. rocznicę ogłoszenia encykliki Rerum novarum. Papież wzywa w tym orędziu do zachowania pokoju, przywrócenia praw człowieka i poszanowania pracy ludzkiej.
»Encyklika Mater et Magistra Jana XXIII (1961). Papież zauważa, że praca nie może oddzielaċ od Boga ani przeszkadzaċ w duchowym rozwoju człowieka. Praca jest bowiem współuczestnictwem w stwórczym dziele Boga. Postęp te­chniczny, zdaniem Papieża, powinien zbliżyċ do siebie różne narody.
»Encyklika Pacem in terris Jana XXIII (1963) poświęcona została w całości po­kojowi i warunkom, na jakich pokój ma byċ budowany. Papież wyszcze­gólnia w niej prawa człowieka, które powinny byċ przestrzegane: do życia, do korzy­stania z wartości materialnych i kulturalnych, do oddawania czci Bogu, do wo­lnego wyboru stanu i swobody życia rodzinnego, do zrzeszania się, do emigra­cji, do udziału w życiu publicznym i obrony swoich praw.
»Konstytucja duszpasterska Soboru Watykańskiego II o Kościele w świecie współ­czesnym Gaudium et spes (1965) położyła fundament pod współczesne katolickie rozumienie kultury, życia gospodarczego i politycznego oraz zaga­dnień pokoju.
»Encyklika Populorum progressio Pawła VI (1967) była protestem przeciwko kolonializmowi i wołaniem o umożliwienie rozwoju krajom ubogim, zwłaszcza Trzeciego Świata.
»Encyklika Laborem exercens Jana Pawła II (1981) traktowała o godności pracy ludzkiej oraz konieczności poszanowania praw robotników.
»Encyklika Solicitudo rei socialis Jana Pawła II (1987) wezwała do obrony praw robotników zarówno w warunkach gospodarki komunistycznej, jak i kapitalistycznej. Ważnym jej przesłaniem jest wezwanie do solidarności między ludźmi, do niesienia pomocy ludom gospodarczo zacofanym.
»Encyklika Centesimus annus Jana Pawła II (1991), wydana w 100-lecie ency­kliki Rerum nova­rum, przestrzega świat przed ateizmem, który jest wspólnym mianownikiem systemów pogardy dla człowieka. To w tym właśnie dokumencie Jan Paweł II zawarł znamienne słowa:


„Demokracja bez wartości łatwo przemienia się w jawny lub zakamuflowany totalitaryzm”.


»Encyklika Evangelium vitae Jana Pawła II (1995) omawia różne aspekty pra­wa do życia. Papież bardzo ostro przeciwstawia się w niej eksperymentowaniu na osobie ludzkiej, aborcji i eutanazji, wysuwa poważne zastrzeżenia przeci­wko stosowaniu kary śmierci.



Zapamiętaj
Kościół wypowiada się w kwestiach dotyczących spra­wiedliwości społecznej. Chce w ten sposób uwra­żliwiaċ nie tylko chrześcijan, ale wszystkich ludzi do­brej woli, by dostrzegali w człowieku osobę stworzo­ną na obraz Stwórcy i by szanowali jej godnośċ.

Nauczanie społeczne Kościoła często dotyczy problemów konkretnych państw.
W czasie swojej pielgrzymki do Polski w 1997 r. Jan Paweł II mówił:




Jan Paweł II naucza

Dziś, w dobie budowania demokratycznego państwa, w dobie dynamicznego rozwoju gospodarczego, ze szczególną wyrazistością odsłaniają się wszystkie braki życia społeczne­go w naszym kraju. Co dnia przekonujemy się, jak wiele jest cierpiących niedostatek rodzin, szczególnie rodzin wielodzie­tnych. Wiele jest samotnych matek borykających się z ogrom­nymi trudnościami w utrzymaniu własnych dzieci; wielu opu­szczonych i pozbawionych środków do życia ludzi w pode­szłym wieku.
W domach dziecka nie brak tych, którym nie dostaje codzien­nego chleba i odzienia. Jak nie wspomnieċ chorych, którzy z braku środków nie mogą byċ otoczeni należytą opieką? Na ulicach i placach miast przybywa bezdomnych. Nie można przemilczeċ obecności wśród nas tych wszystkich naszych braci, którzy także należą do tego samego Ciała Chrystusa. Przychodząc do Stołu Pańskiego, aby posilaċ się Jego Cia­łem, nie możemy pozostaċ obojętni na tych, którym brakuje codziennego chleba. Trzeba o nich mówiċ, ale też trzeba od­powiadaċ na ich potrzeby.(…)

Praca ludzka nie może byċ traktowana tylko jako siła po­trze­bna dla produkcji — tak zwana „siła robocza”. Człowiek nie może byċ widziany jako narzędzie produkcji. Człowiek jest twórcą pracy i jej sprawcą. Trzeba uczyniċ wszystko, by praca nie straciła właściwej sobie godności. Celem pracy — każdej pracy — jest sam człowiek. Dzięki niej winien się udo­skonalaċ, pogłębiaċ swoją osobowośċ. Nie wolno nam zapo­mnieċ — i to chcę z mocą powiedzieċ — że praca jest dla człowieka, a nie człowiek dla pracy. Wielkie zadania stawia przed nami Bóg, domagając się od nas świadectwa na polu społecznym. Jako chrześcijanie, ludzie wierzący, musimy uwrażliwiaċ nasze sumienia na wszelkiego rodzaju nie­spra­wiedliwośċ czy formy jawnego lub zakamuflowanego wyzy­sku.

Zwracam się szczególnie do tych braci w Chrystusie, któ­rzy zatrudniają innych. Nie dajcie się zwieśċ wizji natychmia­stowego zysku, kosztem innych. Strzeżcie się wszelkich po­kus wyzysku. W przeciwnym razie każde dzielenie Euchary­stycznego Chleba stanie się dla was oskarżeniem. Tych zaś, którzy podejmują jakikolwiek rodzaj pracy, zachęcam: spe­łniajcie ją odpowiedzialnie, uczciwie i solidnie. Podejmujcie swoje obowiązki w duchu współpracy z Bogiem w dziele stwarzania świata. „Czyńcie sobie ziemię poddaną” (Rdz 1, 28). Podejmujcie pracę w poczuciu odpowiedzialności za pomnażanie dobra wspólnego.

Legnica, 2 VI 1997




Praca domowa
Przeczytaj raz jeszcze fragment homilii Jana Pawła II wygłoszonej w Legnicy i odpowiedz na następujące pytania:
1.Jakie bolączki polskiego życia społecznego wymienia Papież?
2.Czym powinna byċ, a czym nie powinna byċ praca ludzka?
3.Jakie zadania pracodawców i pracowników wynikają z nauczania Jana Pawła II?



Następna:  Lekcja Nr 29  —   KOŚCIÓŁ POLSKI WOBEC NIEPODLEGŁOŚCI      |>>>>>|

Poprzednia:  Lekcja Nr 27  —   ZNAKI KRÓLESTWA BOŻEGO NA ZIEMI      |<<<<<|


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |