Ks. Piotr Tomasik — „TAK NIECH ŚWIECI WASZE ŚWIATŁO”

Podręcznik do nauki religii dla III klasy gimnazjum


Rozdział trzeci:
DROGA UCZNIA CHRYSTUSA


Módlcie się w ten sposób:
Ojcze nasz, któryś jest w niebie.
Święċ się imię Twoje,
przyjdźKrólestwo Twoje,
bądźwola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
i odpuśċ nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódźnas na pokuszenie,
ale nas zbaw ode złego.

Mt 6, 9–13
tłum. pacierzowe


Ojcze nasz, któryś jest w niebie

20. Człowiek poszukujący Boga

Człowiek poszukuje Boga, poszukuje wartości, chciałby żyċ dobrze, a do dobrego życia potrzebny jest jakiś punkt odniesienia, autorytet. Te proste, łatwo zauważalne stwierdzenia stanowią niekiedy podstawę do podejmowania krytyki religii. Wasz sta­rszy kolega, uczeń klasy II liceum, pisze:



Listy,
opinie

Jestem ateistą i wychowałem się w rodzi­nie ateistycznej. Nie wierzę w Boga, po­nie­waż Boga nie ma. Jeśli jest, to jedy­nie jako wymysł ludzki. Ludzie pierwotni i prymitywni bali się sił natury, więc składali ofiary ulepionym przez siebie posągom. Dziś, w dobie lotów kosmicznych i opanowania przyrody, żadni bogowie lu­dziom nie są potrzebni.


Z tego rodzaju opiniami byċ może spotkaliście się niejeden raz. Zauważcie, że autor tego listu podając się za ateistę nie neguje faktu istnienia religii. Religia bo­wiem jest faktem zauważalnym. W każdej kulturze ludzie modlą się, zbierają w mie­jscach kultu, noszą oznaki przynależności religijnej.

Czym zatem religia jest? To wzięte z łaciny słowo może byċ powiązane z któ­rymś z trzech czasowników:


»relegere, co znaczy: odczytywaċ na nowo,
»relegere, co znaczy: wiązaċ, spajaċ,
»relegere, co znaczy: ponownie wybieraċ.

Każde z tych znaczeń w jakiś sposób ukazuje rzeczywistośċ religii i ją pogłębia. Istotnie, religia jest odczytywaniem na nowo świata, bo wzywa człowieka, by oczyma wiary patrzył na to, co go otacza. Religia wiąże i spaja ludzi wokół pewnych ideałów, norm moralnych i kultu oddawanemu Bogu czy bóstwom. Wreszcie w religii istnieje koniecznośċ ciągłego odnawiania wyboru swojej wiary.



Zastanów się
»W jaki sposób chrześcijanin odczytuje na nowo otaczający go świat? Co jest przydatne dla chrześcijanina w tym odczytywaniu na nowo świata?
»W jakiej wspólnocie i wokół czyjej osoby jednoczą się chrześcijanie?
»W jaki sposób katolicy odnawiają swoją wiarę i wybór?
»Czym dla Ciebie jest religia?

Religia odpowiada na rozmaite ludzkie pytania. Należy do nich problem sensu życia ludzkiego, dobra i zła, grzechu i cierpienia, osiągnięcia szczęścia, wyjaśnienia tajemnicy śmierci, a także życia pozagrobowego. Prawdą jest zatem, że religia odpo­wiada na potrzeby człowieka. Ale nie znaczy to wcale, że religia została wymyślona przez ludzi.



Zapamiętaj
Religia jest to świadomośċ istnienia Boga (lub poza­światowych mocy), z którym człowiek usiłuje wejśċ we wzajemny kontakt.

Takie określenie religii wskazuje na istnienie następujących składników religii:


»prawd wiary i przykazań postępowania moralnego, czyli doktryny religijnej,
»sposobów kontaktowania się z Bogiem (lub bogami), czyli kultu religijnego,
»grupy osób, które są wyznawcami tej samej religii, czyli wspólnoty religijnej.

Istnienie religii jest faktem powszechnym, spotykanym nie tylko u ludzi żyjących dzisiaj, ale także u ludów pierwotnych. Obserwacja świata, zastanawianie się nad jego budową, prowadzi człowieka do stawiania pytania, co jest przyczyną tak logi­cznego, uporządkowanego Kosmosu. Tę pierwszą przyczynę religia określa mianem Boga. Bóg daje się człowiekowi poznaċ dzięki obserwacji świata. Dlatego też św. Pa­weł wzywa pogan do uwierzenia i przyjęcia woli Bożej, jak również krytykuje tych, którzy uchylają się od poznania Boga:



Bóg mówi

Musicie wiedzieċ, że Bóg, Stwórca świata i wszechrzeczy, Ten, który jest Panem nieba i ziemi, nie przebywa w świąty­niach budowanych przez ludzi i nie jest uzależniony od po­sługi rąk ludzkich, jakby czegokolwiek potrzebował. On sam bowiem obdarza wszystkich życiem. On daje oddech i wszy­stko, co się na życie składa. On to również z jednego czło­wieka powołał do istnienia cały rodzaj ludzki, dając mu do zamieszkania całą powierzchnię ziemi z wyznaczeniem czasu i granic owego przebywania na ziemi, a wszystko po to, by Go ciągle szukali i usiłowali wejśċ z Nim w bezpośredni kontakt. W rzeczy samej zaś jest On niedaleko od każdego z nas.

Dz 17, 24–27


Objawia się gniew z nieba na wszelką bezbożnośċ i nie­prawośċ ludzi, którzy swoją przewrotnością dławią prawdę. To bowiem, co można wiedzieċ o Bogu, zostało im objawione. Sam Bóg przecież im to objawił. Poprzez to bowiem, co zosta­ło stworzone, gdy świat zaczął istnieċ, poznaje się to, co w Nim niewidzialne, łącznie z Jego odwieczną mocą i bóstwem. Tak więc nie mają już żadnej wymówki.

Rz 1, 18–20




Zastanów się
»Jakie cechy, przymioty Boga, które objawione zostają w sposób naturalny, wymienia św. Paweł?
»Dlaczego poganie, zdaniem św. Pawła, zasługują na gniew Boży?
»W jaki sposób przeprowadza św. Paweł krytykę bałwochwalstwa?



Bóg pomaga

Bóg objawia się człowiekowi poprzez dzieła natury, stwo­rzony przez siebie uporządkowany Wszechświat (po grecku: Kosmos). Dlatego ten rodzaj objawienia nazywamy obja­wieniem naturalnym czyli kosmicznym. Poucza nas ono o istnieniu Boga, jest jednak bardzo ogólne. I dlatego wiążą się z nim religie, które obrazowo św. Paweł przyrównał do szu­kania Boga po omacku.

Bóg jednak chce człowieka zbawiċ. Dlatego też objawia mu tajemnice, które przekraczają świat stworzony. To sto­pniowe objawianie się Boga następowało poprzez Abrahama
i jego potomków, Mojżesza, lud Izraela, potem znalazło swą pełnię w Chrystusie i jest kontynuowane w czasach Kościoła, w którym działa Duch Święty, Duch zmartwychwstałego Chrystusa. Miejscem tego objawienia jest historia. Dlatego nazywamy je objawieniem nadprzyrodzonym czyli historycznym.




Poezja


Gdybyśmy sami sobie Ciebie wymyślili
byłbyś bardziej zrozumiały i elastyczny
albo tak doskonały że obojętny
albo tak kochający że niedoskonały
jak wytworni geniusze bądźźli bądźza dobrzy
wolnomyślny i liberalny
mielibyśmy etykę z winą ale bez grzechu
życie bez śmierci
miłośċ bez rozpaczy
nie byłoby
kołatania z lękiem do bramy
samotnego sumienia
dyżurnego anioła stróża czasem jak niewiernego kota
dzikich pretensji: mam za dobrą opinię
o Bogu żeby w Niego uwierzyċ
albo - nic nie wiem ale jestem tak smutny
jakbym wszystko już wiedział
musiałbyś się liczyċ z nami
uważaċ na siebie
nie straszyċ kiedy radośċ zaczyna byċ grzechem
spełniałbyś po kolei nasze życzenia
urodziłbyś się nie w Betlejem ale w Mądralinie
i dopiero byłbyś naprawdę niemożliwy


Ks. Jan Twardowski, Gdybyśmy sami wymyślili




Praca domowa
1.Odpowiedz na list zamieszczony na początku niniejszej lekcji.
2.Przypomnij, jak nazywali się pierwsi patriarchowie narodu wybranego: syn oraz wnuk Abrahama.
3.Wymień główne prawdy wiary. Wytłumacz ich istotę.



Następna:  Lekcja Nr 21  —   RELIGIE PANTEISTYCZNE      |>>>>>|

Poprzednia:    —   PYTANIA KONTROLNE      |<<<<<|

Poprzednia:  Lekcja Nr 19  —   NA DRODZE DO PŁODNEJ MIŁOŚCI      |<<<<<|


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |