Ks. Piotr Tomasik — „TAK NIECH ŚWIECI WASZE ŚWIATŁO”

Podręcznik do nauki religii dla III klasy gimnazjum


Rozdział drugi:
ŻYJĘ, ABY KOCHAĆ

15. Moje miejsce w domu rodzinnym

Każdy z członków rodziny ma w domu rodzinnym swoje miejsce. Jednakże okres dorastania, jaki przeżywacie, w pewien sposób to miejsce zmienia. Pisze o tym jeden z Waszych kolegów:



Listy,
opinie

Ostatnio moje kontakty z rodzicami ba­rdzo się popsuły. Rodzice mają nieustanne pretensje dosłownie o wszystko. O znajo­mych, o muzykę, której słucham. Również czepiają się szkoły, chociaż całkiem nie­źle się uczę. Ale mówią, że mógłbym le­piej.

Ja z kolei też się o wiele rzeczy kłó­cę, bo rodzice powinni zrozumieċ, że ma­łym dzieckiem przestałem byċ i że czasy, kiedy nim byłem, już nie wrócą. Nie będą mi mówiċ: Zrób to, a ja natychmiast zro­bię. Mnie taki układ zupełnie nie intere­suje. Mam prawo do własnego zdania, wła­snych decyzji. I nikt nic mi nie będzie narzucał. Nawet rodzice.


List Waszego kolegi ukazuje zjawisko, które nosi nazwę konfliktu pokoleń. Dorastająca młodzież i jej rodzice często wchodzą w waśnie, u których podłoża leży trudnośċ zaakceptowania, że dzieci stają się dorosłe, a także zmienia się ich miejsce w domu rodzinnym. Każdy z Was ma jakieś przemyślenia i doświadczenia na ten te­mat. Często cierpicie sądząc, że rodzice Was nie tylko nie rozumieją, ale nawet nie usiłują zrozumieċ. Bywa też, że narzekacie, że rodzice mają staromodny, niedzisiejszy system wartości. A Wy macie swój, od którego nie zamierzacie odstąpiċ. I w tym za­mieszaniu spowodowanym przez konflikt pokoleń trudno jest znaleźċ drogę wyjścia.

A jednak droga wyjścia jest. U jej początku leży stwierdzenie, że rodzice Was kochają oraz że jest czymś naturalnym, że Wy rodziców kochacie, że chcecie ich do­bra i pomyślności. Komuś takie postawienie sprawy może okazaċ się uproszczone. Nieprawda, to nie jest uproszczenie. Zdobycie się na takie stwierdzenie, że ludzie w domu się kochają, przy jednoczesnych ciągłych kłótniach, bywa trudne. Ale to właśnie powiedzieċ trzeba, aby zobaczyċ, że zarówno Wy, jak i Wasi rodzice nie mają złej woli. Do niedawna Wasz dom rodzinny był bardzo stabilny. Każdy miał w nim swoje miejsce. Ale przyszedł czas, gdy wszystko jakby się zmieniło. Chcecie mieċ własne zdanie, chcecie sami, na własną rękę wybieraċ wartości, które będą kształtowaċ Wasze dorosłe życie. Przygotowujecie się do dorosłości. Nic dziwnego, że popełniacie wiele błędów, bo nie wiecie, jaka ta dorosłośċ jest. Możecie zatem w rodzicach widzieċ pomocników, a nie oponentów.

Zrozumcie ich trudnośċ. Postawcie się w ich sytuacji. Macie syna czy córkę. Doty­chczas to było takie miłe dziecko. Żadnych kłopotów. A jeśli kłopoty się zdarzały, to niewielkie. I oto dziecko chce robiċ po swojemu. A przecież rodzice z pracy wracają zmęczeni i wolą sytuację, kiedy dziecko jest grzeczne, niż kiedy pyskuje. Pewne Wasze postulaty, przyznacie to chyba, są formułowane ostro. Rodzice też mogą poczuċ się dotknięci i uważaċ, że to Wy się czepiacie.

Ale na tym polega urok wieku, który przeżywacie. Na kontaktach w rodzinie uczycie się normalnych kontaktów społecznych. Uczycie się, jak przejśċ przez życie z godnością, nie tracąc z oczu własnych racji i poglądów. Ale jednocześnie uczycie się, jak przeprowadzaċ własne plany, by innych nie raniċ. Jeżeli będziecie mieli świado­mośċ, że ten okres dorastania temu służy, to wykorzystacie własną szansę, szansę, jaką niesie Wasza młodośċ.

Dlatego rada dla Was: Nie przerywajcie dialogu z rodzicami. Byċ dorosłym, znaczy byċ odpowiedzialnym. Nigdy w życiu nic nie osiągnięcie, nigdy nie zrealizujecie Wa­szych planów, jeśli wszystkich wokół poniżycie i obrazicie się na cały świat. Drzwi do innych ludzi nie należy zatrzaskiwaċ z hukiem. Trzeba je nieustannie otwieraċ. Możecie oczekiwaċ, że rodzice przestaną Was traktowaċ jak małe dzieci, ale pamię­tajcie, że Wy też powinniście w zamian okazaċ rodzicom sprawiedliwośċ, doceniċ ich niekiedy bardzo ciężką pracę, wysłuchaċ ich racji i zastanowiċ się nad nimi. Czasem się zdarzy, że nie zgodzicie się z czymś, ale zwykła uczciwośċ domaga się, żeby naj­pierw wysłuchaċ. Tylko wtedy możecie domagaċ się wysłuchania swojego stano­wi­ska.



Bóg pomaga

Konflikt pokoleń w rodzinie zwykle rani Wasze uczucia. Każdy człowiek chce kochaċ i chce byċ kochany, akcepto­wany. W trakcie ostrej wymiany zdań padają niekiedy nie­potrzebne słowa. Ranicie tych, których kochacie. Może dzięki temu, że ich kochacie, jesteście w stanie szybko żałowaċ. Rodzice Was też kochają i dlatego przebaczają. Wśród obcych ludzi, poza domem rodzinnym, nie zawsze tak będzie. Jedno ostre słowo może przekreśliċ Was w czyichś oczach. Dlatego rodzina jest swoistym poligonem panowania nad złymi emo­cjami.

W tym dorastaniu do dorosłości nie zapominajcie o po­mo­cy, jaką daje Wam Chrystus. W Eucharystii, sakramencie największej miłości, silniejszej niż śmierċ, dodaje Wam sił, byście przezwyciężyli zło, jakie tkwi w każdym człowieku. W sakramencie pokuty Chrystus uzdrawia Wasze relacje domo­we. Te przejściowe trudności ustąpią tym szybciej, im szy­bciej pozwolicie prowadziċ się Chrystusowi. I zachęcajcie też Waszych domowników, Waszych rodziców i rodzeństwo, by te konflikty polecali Temu, który nas zbawia.


Chrystus uczy nas o przebaczeniu, jakie powinno towarzyszyċ wszystkim rela­cjom międzyludzkim, zwłaszcza tym, które są naznaczone konfliktem:



Bóg mówi

Piotr powiedział do Chrystusa: „Panie, ile razy mam prze­baczaċ mojemu bratu, gdy zawini wobec mnie? Czy aż siedem razy?”
A Jezus odpowiedział: „Nie mówię, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy”.

Mt 18, 21-22




Zastanów się
»Co znaczy przebaczyċ siedemdziesiąt siedem razy?
»Czy w Twoich konfliktach z rodzicami zauważasz, jak często oni Ci wybaczają?
»Czy, obraziwszy kogoś, umiesz nie tylko przeprosiċ, ale zadośċuczyniċ wyrządzoną słowami krzywdę?



Zapamiętaj
Okres dorastania to czas, w którym młodzi ludzie przygotowują się do dorosłości. Jest to czas czę­stych konfliktów domowych, jako że zarówno dzie­ci, jak i rodzice, muszą dostosowaċ się do nowej sytuacji. Sytuacje te jednak są szansą, by człowiek umiał radziċ sobie z konfliktami w przyszłości, w dorosłym życiu.



Praca domowa
1.Wypisz, jakie ideały mają Twoi poszczególni domownicy: rodzice, dziadkowie, rodzeństwo.
2.Uzasadnij, dlaczego każdy z członków rodziny powinien nie tylko coś otrzymywaċ od domu, ale też coś wnosiċ w życie rodzinne.



Następna:  Lekcja Nr 16  —   DZIECKO ZA WSZELKĄ CENĘ      |>>>>>|

Poprzednia:  Lekcja Nr 14  —   RODZINA WSPÓLNOTĄ ŻYCIA I MIŁOŚCI      |<<<<<|


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |