Ks. Piotr Tomasik — „TAK NIECH ŚWIECI WASZE ŚWIATŁO”

Podręcznik do nauki religii dla III klasy gimnazjum


Rozdział drugi:
ŻYJĘ, ABY KOCHAĆ

11. Dziecko — bezcenny dar Boga

Dzieci w społeczeństwie cieszą się zwykle sympatią, wzruszają. W normalnej rodzinie narodziny dziecka są świętem i radością dla wszystkich domowników. Tak na ten temat pisze uczennica liceum:



Listy,
opinie

Mam już ponad 16 lat. Mam starszego o rok brata. Dzisiaj natomiast był chrzest naszej młodszej siostrzyczki. Kiedy rodzi­ce powiedzieli nam, że będziemy mieli bra­ciszka albo siostrzyczkę, nie byli pewni, jak zareagujemy. Ale zarówno ja, jak i mój brat, bardzo się ucieszyliśmy. Przez kilka miesięcy kupowaliśmy dla naszego Ma­leństwa rozmaite ubranka i zabawki. Kiedy Mama wróciła ze szpitala, to było napra­wdę wielkie święto. To nic, że nasza sio­strzyczka czasem płacze, to nic, że musi­my, jako już prawie dorośli, pomagaċ ro­dzicom w opiece nad nią. To naprawdę nas cieszy, bo w domu jest ktoś, kogo wszyscy tak bardzo kochają.


Biblia przedstawia dziecko jako błogosławieństwo od Boga:



Bóg mówi

Posiadanie dzieci uchodziło za wyraz Bożego błogo­sła­wieństwa, ich brak oznaczał karę i zagniewanie Boże. We wszystkich błogosławieństwach biblijnych prawie z zasady pojawia się wzmianka o licznym potomstwie.(…) Dziecko przedstawia więc dla ludzi tamtych czasów ogromną wartośċ samą w sobie. W pragnieniu potomstwa wyrażał się zresztą ogólnoludzki instynkt trwania i życia. Dochodziły do tego wcale nierzadko ambicje rodowopolityczne, w świetle których człowiek w ogóle stanowił specyficzne bogactwo i gwarancję narodowego trwania w pełnej niezależności od innych.


Bp Kazimierz Romaniuk, Byċ dzieckiem według Biblii


Tę prawdę o wartości dziecka, jako daru od Boga, głosi Kościół. W czasie swojej pielgrzymki do Ojczyzny, w roku 1991, Jan Paweł II przypomniał rodzicom ich powinności wynikające z IV Przykazania Bożego:




Jan Paweł II naucza

„Czcij ojca i matkę” — powiada IV Przykazanie Boże. Ale żeby dzieci mogły czciċ swoich rodziców, muszą byċ uważane i przyjmowane jako dar Boga. Tak, każde dziecko jest darem Boga. Dar to trudny niekiedy do przyjęcia, ale zawsze dar be­zcenny.

Trzeba najpierw zmieniċ stosunek do dziecka poczętego. Nawet jeśli pojawiło się ono nieoczekiwanie — mówi się tak: „nieoczekiwanie” — nigdy nie jest intruzem ani agresorem. Jest ludzką osobą, zatem ma prawo do tego, aby rodzice nie skąpili mu daru z samych siebie, choċby wymagało to od nich szczególnego poświęcenia.

Świat zmieniłby się w koszmar, gdyby małżonkowie znajdu­jący się w trudnościach materialnych widzieli w swoim poczę­tym dziecku tylko ciężar i zagrożenie dla swojej stabilizacji; gdyby z kolei małżonkowie dobrze sytuowani widzieli w dzie­cku niepotrzebny, a kosztowny dodatek życiowy. Znaczyłoby to bowiem, że miłośċ już się nie liczy w ludzkim życiu.

Kielce, 3 VI 1991


Miłośċ, którą obdarzają się małżonkowie, jest z natury płodna. Przecież Bóg naka­zał w raju człowiekowi, by był płodny i wziął w posiadanie ziemię (Rdz 1, 28). Dla ma­łżonków dziecko staje się owocem ich miłości.

Ważne jest, by nauczyċ się szczególnym szacunkiem otaczaċ macierzyństwo. Kobieta spodziewająca się dziecka nosi w sobie nowe życie, które jest wielką taje­mnicą i wielkim dobrodziejstwem dla ludzi. Późniejszy trud wychowania, który spoczy­wa przede wszystkim na rodzicach, powinien angażowaċ całe społeczeństwo, bo no­wy człowiek ma tworzyċ w przyszłości dobro, ale przecież może szerzyċ zło. Wy już jesteście w takim wieku, że nie możecie się uważaċ za dzieci, ale powoli będziecie wchodziċ w okres przygotowania do podjęcia w przyszłości obowiązków rodziców. Nie każdy z Was ma takie doświadczenia, jak Wasza starsza koleżanka, której list czytaliście na początku lekcji. Ona i jej brat z wielką radością czekali na narodziny swojej siostrzyczki. Byli dośċ dorośli, by zrozumieċ, jak wielkie dobro dzieje się w ich rodzinie. Pokazali w praktyce, że rozumieją, czym jest fakt pojawienia się na świecie nowego człowieka. Ale każdy z Was może już świadomie przygotowywaċ się do roli dobrego ojca lub dobrej matki.

Świadomośċ, że dziecko jest darem Bożym, prowadzi nas do zrozumienia, że dar naszego życia jest wielkim dobrodziejstwem wyświadczonym nam przez Boga. Każdy z nas jest nie tylko dzieckiem swoich rodziców, którzy dali życie i opiekowali się, ale też dzieckiem Boga, który opiekuje się nim czule, jako kochający Ojciec. Mówi o tym w pięknej modlitwie Psalmista:



Bóg mówi


Panie, przenikasz i znasz mnie,
Ty wiesz, kiedy siadam i wstaję.
Z daleka przenikasz moje zamysły,
widzisz moje działanie i mój spoczynek
i wszystkie moje drogi są Ci znane.
Choċ jeszcze nie ma słowa na języku:
Ty, Panie, już znasz je w całości.
Ty ogarniasz mnie zewsząd
i kładziesz na mnie swą rękę.
Zbyt dziwna jest dla mnie Twa wiedza,
zbyt wzniosła: nie mogę jej pojąċ.
Ty bowiem utworzyłeś moje nerki,
Ty utkałeś mnie w łonie mej matki.
Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie,
godne podziwu są Twoje dzieła.
I dobrze znasz moją duszę,
nie tajna Ci moja istota,
kiedy w ukryciu powstawałem,
utkany w głębi ziemi.
Oczy Twoje widziały me czyny
i wszystkie są spisane w Twej księdze;
dni określone zostały,
chociaż żaden z nich jeszcze nie nastał.

Ps 139, 1–6. 13–16
tłum. Biblii Tysiąclecia




Zapamiętaj
Dziecko jest darem Boga. Rodzice są powołani, by współdziałaċ z Bogiem w daniu dziecku życia, ale też by rozwijaċ w swoim dziecku obraz Boży. Każdy z nas jest dzieckiem Boga i dlatego Bogu, jako dobremu Ojcu, winniśmy wdzięcznośċ za dar życia.



Praca domowa
1.Napisz modlitwę, w której dziękujesz Bogu i rodzicom za otrzymane życie.
2.Jak możesz okazaċ wdzięcznośċ rodzicom za dar życia?
3.Jakie cechy powinien mieċ dobry ojciec (dobra matka). Czy takie cechy dostrzegasz w sobie?



Następna:  Lekcja Nr 12  —   UCZUCIA A MORALNOŚĆ      |>>>>>|

Poprzednia:  Lekcja Nr 10  —   JAK SOBIE RADZIĆ W TRUDNYCH SYTUACJACH?      |<<<<<|


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |