Ks. Piotr Tomasik — „DOM NA SKALE”

Podręcznik do nauki religii dla II klasy gimnazjum


Tematy dodatkowe:
ROK Z CHRYSTUSEM W KOŚCIELE

Zesłanie Ducha Świętego


11. Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi

Siedem tygodni po Wielkanocy Kościół obchodzi uroczystośċ Zesłania Ducha Świętego. Po Wniebowstąpieniu Jezus nakazał uczniom, by nie odchodzili z Jerozolimy, lecz trwali na modlitwie. Tak też się stało. Na modlących się w Wieczerniku apostołów zstąpił Duch Święty:



Bóg mówi

A kiedy nadszedł dzień Pięċdziesiątnicy, wszyscy zna­jdo­wali się razem na tym samym miejscu. Naraz dał się słyszeċ pochodzący z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, który napełnił cały dom, gdzie wszyscy przebywali. Równocześnie pojawiły się nad nimi jakby języki z ognia, któ­re się rozdzieliły i po jednym spoczęły na każdym z osobna. Wtedy wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówiċ obcymi językami, tak jak sam Duch pozwalał im mówiċ. Przebywali zaś wtedy w Jerozolimie Żydzi pobożni ze wszy­stkich narodów zamieszkujących ziemię. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się gromadnie. Ogarnęło ich przy tym wie­lkie zdumienie, bo oto każdy słyszał, jak przemawiano jego własnym językiem. I pytali pełni zdumienia i podziwu: Czyż ci przemawiający nie są wszyscy Galilejczykami? Jak więc to się dzieje, że każdy z nas słyszy swój własny język? Wszyscy sły­szymy, jak w naszych własnych językach opowiadają o wiel­kich dziełach Boga.

Dz 2, 1–8. 11b


W dniu Pięċdziesiątnicy zaczął swoją działalnośċ Kościół. Apostołowie, dotychczas przerażeni tym, co stało się na Golgocie, stają się odważnymi głosicielami Słowa Bożego i prawdy o Zmartwychwstaniu. To męstwo jest darem Ducha Świętego.



Przypomnij sobie

Dary Ducha Świętego powodują, że człowiek staje się otwarty na działanie łaski Bożej. Dopełniają one i udo-skonalają cnoty tych, którzy je otrzymują. Darami Ducha Świętego są:


»mądrośċ,
»rozum,
»rada,
»męstwo,
»umiejętnośċ,
»pobożnośċ,
»bojaźń Boża.


Bóg szanuje wolnośċ człowieka, dlatego dary Ducha Świętego mogą byċ przyjęte lub odrzucone. Bóg jednak chce pomóc człowiekowi w jego słabości, dlatego daje dary łaski, żeby człowiek miał możnośċ Boga poznaċ i Bogu służyċ, a przez to osiągaċ szczęście.

W czasie uroczystości Zesłania Ducha Świętego śpiewa się przed Ewangelią uroczysty hymn, tzw. sekwencję:



Śpiewajmy Panu


Przybądź, Duchu Święty, spuśċ z niebiosów wzięty
światła Twego strumień.
Przyjdź, Ojcze ubogich, Dawco darów mnogich,
przyjdź, Światłości sumień.

O, najmilszy z gości, słodka serc radości,
słodkie orzeźwienie.
W pracy Tyś ochłodą, w skwarze żywą wodą,
w płaczu utulenie.

Światłości najświętsza! Serc wierzących wnętrza
poddaj Swej potędze.
Bez Twojego tchnienia, cóż jest wśród stworzenia?
Jeno cierń i nędze.

Obmyj, co nieświęte, oschłym wlej zachętę,
ulecz serca ranę!
Nagnij, co jest harde, rozgrzej serca twarde,
prowadźzabłąkane.

Daj Twoim wierzącym, Tobie ufającym,
siedmiorakie dary.
Daj zasługę męstwa, daj wieniec zwycięstwa,
daj szczęście bez miary.

Amen. Alleluja





Jan Paweł II naucza

Dzieje Ojczyzny napisane przez Grób jednego Nie­zna­nego Żołnierza.

Przyklęknąłem przy tym grobie, wspólnie z Księdzem Pry­masem, aby oddaċ cześċ każdemu ziarnu, które — padając w ziemię i obumierając w niej, przynosi owoc. Czy to będzie zia­rno krwi żołnierskiej przelanej na polu bitwy, czy ofiara mę­cze­ńska w obozach i więzieniach. Czy to będzie ziarno cię­żkiej, codziennej pracy w pocie czoła na roli, przy warsztacie, w kopalni, w hutach i fabrykach. Czy to będzie ziarno miłości rodzicielskiej, która nie cofa się przed daniem życia nowemu człowiekowi i podejmuje cały trud wychowawczy. Czy to bę­dzie ziarno pracy twórczej w uczelniach, instytutach, biblio­tekach, na warsztatach narodowej kultury. Czy to będzie zia­rno modlitwy i posługi przy chorych, cierpiących, opuszczo­nych. Czy to będzie ziarno samego cierpienia na łożach szpi­talnych, w klinikach, sanatoriach, po domach: „wszystko, co Polskę stanowi”. (…)

To wszystko: dzieje Ojczyzny, tworzone przez każdego jej syna i każdą córkę od tysiąca lat — i w tym pokoleniu, i w przyszłych — choċby to był człowiek bezimienny i nieznany, tak jak ten żołnierz, przy którego grobie stoimy…

To wszystko: i dzieje ludów, które żyły wraz z nami i wśród nas, jak choċby ci, których setki tysięcy zginęły w murach warszawskiego getta.

To wszystko w tej Eucharystii ogarniam myślą i sercem i włączam w tę jedną jedyną Najświętszą Ofiarę Chrystusa na placu Zwycięstwa.

I wołam, ja, syn polskiej ziemi, a zarazem ja: Jan Paweł II papież, wołam z całej głębi tego tysiąclecia, wołam w przed­dzień święta Zesłania, wołam wraz z wami wszystkimi:


Niech zstąpi Duch Twój!
Niech zstąpi Duch Twój!
I odnowi oblicze ziemi.
Tej Ziemi!
Amen.

Warszawa, 2 VI 1979




Poprzednia:  Temat Nr 10  —   KRÓLOWA POLSKI      | <<<<< |


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |