Ks. Piotr Tomasik — „DOM NA SKALE”

Podręcznik do nauki religii dla II klasy gimnazjum


Rozdział czwarty:
 UMOCNIENIE Z WYSOKA
Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.
Mt 28, 20

39. Przyjąċ Boże przebaczenie

Sakrament pokuty to jeden z tych sakramentów, do których przystępuje człowiek wierzący stosunkowo często. Różne są zapewne Wasze doświadczenia z tym sakramentem, ale zapewne wiele osób odczuwa ulgę po przystąpieniu do kratek konfesjonału. Pisze o tym Wasz kolega:



Listy,
opinie

Bardzo często czuję, że jestem słaby. Chcę dobrze, a czynię źle. I wcale mi się nie udaje walczyċ z moimi wadami. Mama mówi, że jestem niepoprawny. Zgadzam się, choċ przed nikim do tego nie chcę się przyznaċ. Jednak, ile razy jestem po spo­wiedzi, to czuję, że jestem lepszy, lek­ki, wesoły. Jak wracam do domu, to wszy­scy to zauważają. Mnie wtedy też jest lepiej, radośniej patrzę na świat.


Warto, byście sobie przypomnieli, o czym dowiedzieliście się w tym roku na temat zła i jego przyczyn:



Przypomnij sobie

W zeszłym roku, czytając Księgę Rodzaju, Księgę Wyjścia oraz Ewangelie staraliście się odpowiedzieċ na kilka problemów ludzkich. Przypomnijcie je sobie teraz.



Skąd się wzięło na świecie zło? (Rdz 3, 1–24)Zło weszło na świat przez zawiśċ diabła-kusicie­la. Zło jest brakiem dobra, które wpisane jest w naturę świata stworzonego. Człowiek uległ poku­sie i stracił przyjaźń z Bogiem. Od tego czasu czło­wiek jest skłonny do zła i słaby: czyni zło, któ­rego nie chce. Dziedzictwo grzechu pie­rwo­rodnego trwa w naszym życiu.

Bóg chce uczy­niċ człowieka szczęśliwym
(Łk 5, 1–11)
Powołanie Piotra składa się z kilku etapów. Najpierw jest on pewny siebie, potem musi zaufaċ Jezusowi. Widząc cud, dostrzega własną grzesznośċ. Ale właśnie wtedy Jezus go powołuje. W ten sposób Piotr zauważa, że Jezus jest mu potrzebny, by nie upadł, by nie osłabł.

Wędrówka Izraela do wolnościŻycie człowieka jest drogą do ostatecznego celu. Życie chrześcijanina bardzo często jest porównywane do drogi synów Izraela z niewoli egipskiej do wolności w Ziemi Obiecanej. Na początku tej drogi Bóg zbawił Hebrajczyków wyrywając ich z ręki prześladowców i wy­zwa­la­jąc z niewoli. Potem, na pustyni dał im Przy­ka­zania, zawarł Przymierze, żywił ich pokarmem z nieba. Droga synów Izraela przez pustynię doprowadziła do przemiany serca tych ludzi, którzy wychowali się w niewoli. Dojrzeli oni do wolności w nowej, obiecanej przez Boga ziemi.




Bóg pomaga

Sakrament pokuty jest sakramentem przebaczenia. Je­zus daruje nam nasze grzechy, po raz siedemdziesiąty sió­dmy. Czyni tak, ponieważ nas kocha i z miłości dla nas umarł na krzyżu.

Sakrament pokuty jest sakramentem umocnienia, bo­wiem łaska Boża nie tylko prowadzi do zmazania win, ale także daje nam siły do zmagania z grzechem.

Sakrament pokuty ma na celu nawrócenie człowieka. I to jest najistotniejsza sprawa, o której warto pamiętaċ. Doświa­dczenie słabości, jakie wiąże się z trudnym okresem Waszego życia, skłania człowieka do szukania pomocy z zewnątrz. Na pewno doświadczacie sytuacji, gdy obiecujecie Bogu i lu­dziom, że będziecie lepsi, że poprawicie się. Gdy przychodzi pokusa, wracacie do tych samych grzechów. To człowieka upokarza. Na takie właśnie chwile przychodzi Jezus ze swoim przebaczeniem i umocnieniem.

Warto, byście postarali się popatrzyċ na te spośród Wa­szych grzechów, które szczególnie Was poniżają w Waszych oczach. Te właśnie grzechy niech Wam najlepiej pomogą zrozumieċ, że sakrament pokuty i umacniająca łaska Chry­stusa są Wam potrzebne, tak jak Piotrowi potrzebne było zauważenie własnej grzeszności. Tak jak synom Izraela idącym przez pustynię potrzebne było, by zauważyli, że to Bóg ich prowadzi.




Zapamiętaj
Sakrament pokuty ma na celu nawrócenie czło­wie­ka. Nawrócenie to niekiedy jest dłuższym procesem, dlatego nie należy ustawaċ w drodze, po której pro­wa­dzi nas Jezus, a na której my, słabi ludzie, tak często się potykamy. Jezus idzie obok nas, chce nas podtrzymaċ. Od nas zależy, czy przyjmiemy Jego pomoc, jaką nam daje w sakramencie pokuty.



Bóg pomaga

Sakrament pokuty składa się z pięciu etapów, które określamy mianem warunków sakramentu pokuty. Należą do nich:


»rachunek sumienia,
»żal za grzechy,
»mocne postanowienie poprawy,
»szczera spowiedź,
»zadośċuczynienie Bogu i bliźniemu.

Udzieliċ rozgrzeszenia może jedynie ksiądz.





Poszli za Chrystusem

Błogosławiony ojciec Pio [czytaj: Pijo] urodził się w 1887 r. w Pietrelcinie [czyt.: Petrelczinie] koło Benewentu, na południu Włoch. W 1903 r. wstąpił do zakonu kapucynów. Od pierwszych lat życia zakon­nego odznaczał się umiłowaniem modlitwy, cierpliwością w znoszeniu cierpienia. W 1910 r. otrzymał w katedrze w Benewencie święcenia kapła­ńskie. W czasie I wojny światowej został powołany do służby wojskowej w charakterze sanitariusza. Zwolniony na skutek słabego zdrowia, został skierowany do klasztoru w San Giovanni Rotondo [czyt.: San Dżiowanni Rotondo]. Jako zakonnik i kapłan z wielką gorliwością oddawał się modli­twie i posłudze sakramentalnej, zwłaszcza sprawowaniu sakramentu pokuty. Przez pół wieku o. Pio był „więźniem konfesjonału”: spowiadał około stu ludzi dziennie, nieraz przez 19 godzin. O. Pio wymagał, by spowiedźbyła także nawróceniem. Raz był surowy, raz łagodny. Zależało to od stanu duchowego penitenta. Był ojcowski, dodający otuchy i wska­zujący drogę przez kierownictwo duchowne.

W 1918 r. w czasie modlitwy przed Ukrzyżowanym, otrzymał sty­gma­ty, czyli znamiona Męki Pańskiej na boku, stopach i rękach. Bolesne rany, okazały się niewyleczalne i były źródłem wielkiego cierpienia, które O. Pio ofiarowywał za grzeszników. Przed śmiercią rany stygmatów zagoiły się zupełnie. Pan Bóg obdarzył O. Pio niezwykłym charyzmatem rozeznania ludzkich sumień. O. Pio zmarł 23 września 1968 r.




Bóg mówi

Wieczorem, owego pierwszego dnia tygodnia, w domu, gdzie przebywali uczniowie przy drzwiach zamkniętych z oba­wy przed Żydami, pojawił się Jezus. Stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! Powiedziawszy to, pokazał im ręce i bok. A uczniowie uradowali się bardzo ujrzawszy Pana. Wtedy rzekł do nich Jezus po raz drugi: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane!

J 20, 19–23




Praca domowa
1.Jezus ustanawia sakrament pokuty. Kiedy się to dzieje, jaki to dzień?
2.Jezus władzę rozgrzeszania przekazuje przez Apostołów Kościołowi. Dlaczego spowiedźodbywa się z pośrednictwem księdza, czyli sługi Kościoła?
3.Na czym polegają poszczególne warunki sakramentu pokuty?



Następna:  Lekcja Nr 40 —  UMIEĆ PŁAKAĆ NAD WŁASNĄ SŁABOŚCIĄ   | >>>>> |

Poprzednia:  Lekcja Nr 38  —   PRAGNĄĆ SPRAWIEDLIWOŚCI      | <<<<< |


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |