Ks. Piotr Tomasik — „DOM NA SKALE”

Podręcznik do nauki religii dla II klasy gimnazjum


Rozdział trzeci:
DROGOWSKAZY DO SZCZĘŚCIA

16. Jestem chrześcijaninem. co wynika z mojej deklaracji?

Są osoby, które deklarują swoją religijnośċ, natomiast ich postępowanie jest całkiem niezgodne z Przykazaniami Bożymi. O takiej sytuacji pisze dziewczyna z klasy I liceum:



Listy,
opinie

Mój tatuś przez pewien czas był bezro­botnym. Bardzo mu zależało na znalezieniu pracy i dlatego chętnie przyjął propozy­cję nisko płatnej, ale stałej pracy u jednego przedsiębiorcy. Mówił, że to człowiek uczciwy, a jego żona należy do kółka różańcowego. Po miesiącu pracy tatuś, mimo że dzień w dzień chodził i uczciwie pracował, a nawet zostawał po godzinach, nie otrzymał wynagrodzenia. Jego pracodawca powiedział, że firma ma przejściowe kłopoty, a za miesiąc dosta­nie podwójną pensję. To samo zdarzyło się po dwóch miesiącach. Po trzech miesiącach ten rzekomo wierzący przedsiębiorca wyrzu­cił tatusia na bruk, bo powiedział, że podburza innych pracowników, a on, kiedy mu się spodoba, będzie płacił. Oddał zale­głe pieniądze, bo tatuś zagroził, że pójdzie do sądu, ale tatuś znowu jest na bezrobociu.




Zastanów się
»Czy pracodawca ma prawo zatrzymywaċ zapłatę pracownikom?
»Co sądziċ o człowieku, który afiszuje się swoją religijnością, a nieuczciwie postępuje?

Ludzie przyznający się do religii, chodzący do kościoła, też niekiedy obłudnie czczą Boga. Jest to problem bardzo dawny. Zwracał nań uwagę już prorok Izajasz, gdy przekazywał orędzie Boże:



Bóg mówi

Ten lud czci Mnie tylko wargami, sercem zaś daleko jest ode Mnie, ponieważ czci Mnie tylko z ludzkiego nakazu i według ludzkich pouczeń. Biada tym, którzy się ukrywają przed Panem, ażeby zataiċ zamysły swoje. Planują w mrokach swe czyny pocieszając się przy tym, że nikt ich nie widzi i że nikt ich nie pozna.

Iz 29, 13. 15


Postawa, którą piętnuje Izajasz, i postawa, którą piętnował Jezus, nosiła nazwę faryzeizmu. Polegała ona na obłudzie: faryzeusze modlili się pobożnie, ale ich życie było zaprzeczeniem przykazań. Uczeni w Piśmie nauczali, co czyniċ, jednak sami postępowali akurat odwrotnie. Dlatego zasłużyli na tak wielką krytykę ze strony Jezusa:



Bóg mówi

Uczeni w Piśmie i faryzeusze zasiedli na miejscu, skąd nauczał Mojżesz. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co tylko będą wam nakazywaċ, lecz nie naśladujcie ich w tym, co czynią. Mówią oni bowiem, ale sami nie czynią. Przygotowują ciężary ogromne i przytłaczające i wkładają je na barki ludzi, ale sami nie chcą ich nawet palcem poruszyċ. Wszystko robią tak, aby się ludziom podobaċ.

Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Jesteście podobni do pobielanych grobów, które wyglądają pięknie na zewnątrz, ale wewnątrz pełne są trupich kości i wszelkiej zgnilizny. Wy również na zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwymi, ale wewnątrz pełni jesteście obłudy i nieprawości.

Mt 23, 1–5a. 27–29




Zastanów się
»Czy Izajasz krytykuje fakt, że ludzie się modlą? Co rzeczywiście jest skrytykowane przez proroka Izajasza?
»Czy Chrystus krytykuje faryzeuszów i uczonych w Piśmie za to, że nauczają zasad przekazanych przez Mojżesza? Co jest powodem Jezusowej krytyki?

Ale faryzeizm może dotyczyċ również osób w Waszym wieku, nie tylko dorosłych. Chyba nietrudno zauważyċ takie postawy, gdy człowiek mówi dużo o Bogu, a jawnie łamie Jego Przykazania, gdy chodzi na Msze Święte, a wygląda na to, że jego wiara kończy się, gdy wychodzi z kościoła. Nie oznacza to wcale, że nie należy chodziċ do kościoła albo mówiċ o Bogu. Raczej trzeba zadbaċ o mówienie prawdy, o życie prawdą, o to, że jesteśmy chrześcijanami (nosimy święte Imię Chrystusa) i dlatego nasze życie powinno byċ świadectwem wiary i miłości.




Jan Paweł II naucza

Święci i błogosławieni stanowią żywy argument na rzecz tej drogi, która wiedzie do królestwa niebieskiego. Są to ludzie — tacy jak każdy z nas — którzy tą drogą szli w ciągu swego ziemskiego życia i którzy doszli. Ludzie, którzy życie swoje budowali na skale, na opoce, a nie na lotnym piasku. Co jest tą skałą? Jest nią wola Ojca, która wyraża się w Starym i Nowym Przymierzu. Wyraża się w przykazaniach Dekalogu. Wyraża się w całej Ewangelii, zwłaszcza w Kazaniu na górze, w ośmiu błogosławieństwach.

Święci i błogosławieni to chrześcijanie w najpełniejszym tego słowa znaczeniu. Chrześcijanami nazywamy się my wszyscy, którzy jesteśmy ochrzczeni i wierzymy w Chrystusa Pana. Już w samej tej nazwie zawarte jest wzywanie Imienia Pańskiego. Drugie przykazanie Boże powiada: „Nie będziesz brał Imienia Pana Boga twego nadaremno”. Zatem jeśli jesteś chrześcijaninem, niech to nie będzie wzywanie Imienia Pańskiego nadaremno. Bądźchrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądźchrześcijaninem byle jakim. „Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie!, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca”.




Bóg pomaga

Wiele osób nosi medaliki lub krzyżyki, jako znak przynależności do Chrystusa. Praktyka takiego dawania świadectwa o swej wierze jest godna pochwały. Jednakże źle byłoby, gdyby człowiek traktował poświęcony medalik jak talizman. Może słyszeliście takie zdanie: Noszę medalik, żeby mi się nic nie przytrafiło. I dalej człowiek postępuje, żyje, jakby Boga nie było. Jeśli nosicie medaliki, to pamiętajcie, że to jest przypomnienie najpierw dla Was, że Waszym Panem jest Jezus Chrystus. Nosiċ medalik to znaczy byċ człowiekiem odważnym. Człowiekiem, który nie boi się przyznaċ do Chrystusa i który swoim życiem świadczy o nauce, jaką przyniósł światu Chrystus.

Noszenie medalików powinno też przypomnieċ nam o sprawie bardzo istotnej. Mianowicie, jeśli mamy na swoim ciele znak związku z Jezusem, to On powinien byċ obecny w naszym życiu. Normalną i bardzo skuteczną drogą, którą przychodzi do nas Jezus, jest Komunia Święta. Medalik po-winien nam zawsze przypominaċ, że dla chrześcijanina Msza Święta to uczta, w czasie której Jezus przychodzi pod postacią Chleba i Wina, by wejśċ w nasze troski, problemy i radości, by zbawiċ całe nasze życie.

Wreszcie medalik przypomina nam, że wszyscy jesteśmy powołani, by o Jezusie mówiċ, by mówiċ, że On kocha każdego człowieka i tylko w Jego Imię można dostąpiċ zbawienia.





Jan Paweł II naucza

Bądźpozdrowiony Krzyżu Chrystusa!

Gdziekolwiek znajduje się twój znak, Chrystus daje świadectwo swojej Paschy: owego „przejścia ze śmierci do życia”. I daje świadectwo miłości, która jest mocą życia — miłości, która zwycięża śmierċ.

Bądźpozdrowiony Krzyżu, gdziekolwiek się znajdujesz, w polach, przy drogach, na miejscach, gdzie ludzie cierpią i konają, na miejscach, gdzie pracują, kształcą się i tworzą.

Na każdym miejscu, na piersi każdego człowieka, mężczyzny czy kobiety, chłopca czy dziewczyny. I w każdym ludzkim sercu.

Katedra Wawelska w Krakowie, 10 VI 1987


A jednak tak często zdarzają się sytuacje, w których drugi człowiek, stworzone na obraz Boga, umiłowane dziecko Dawcy życia, nasz brat w Chrystusie, nie znajduje opieki w chrześcijańskim społeczeństwie:



Przeczytaj

Wieczór. Dziennik w telewizji. Mignął mi obraz, jak uderzenie pioruna. Obraz podobny do innych, przedstawiających wojny i katastrofy. Na krótko przed wiadomościami sportowymi. Migawka jak błysk. Migawka z bogatego kraju, (...) Widziałem: stary człowiek leżał na chodniku. Widziałem: ludzie przechodzili obok niego. Komentator powiedział, że ten człowiek leżał tu już kilka godzin. Nikt się o niego nie zatroszczył. Wreszcie przyjechał wóz policyjny. Ten człowiek już nie żył.

Czy nikt nie widział, jak ten człowiek upadł? Dlaczego nikt mu nie pomógł? To jest morderstwo, dokonane publicznie z obojętności.

A może człowiek ten w oczach bliźnich już dawno nie żył?

Phil Bosmans, Nie zapomnij o radości




Zastanów się
»Co byś zrobił widząc leżącego na ulicy, nieprzytomnego człowieka? Nie jesteś już dzieckiem. Co byś zrobił?
»A co byś zrobił, gdybyś zobaczył, że ten człowiek upada?
»Czy w Twoim sąsiedztwie są ludzie starzy, chorzy, nie mający rodziny? Kto się nimi opiekuje?



Zapamiętaj
Byċ chrześcijaninem znaczy wyznawaċ Boga życiem i słowem, modliċ się, a jednocześnie w swoim życiu wypełniaċ Przykazania. Byċ chrześcijaninem to znaczy poznawaċ wolę Boga względem nas i wypełniaċ ją w życiu.



Praca domowa
1.Kto jest Twoim Patronem? Dlaczego można go nazwaċ chrześcijaninem? Jeśli Twoje imię nie należało do żadnego ze świętych, odpowiedz na to polecenie wybierając innego świętego.
2.Przeczytaj z Ewangelii św. Mateusza 10, 32–33. Co to znaczy przyznaċ się do Jezusa przed ludźmi i wyprzeċ się Jezusa przed ludźmi? Podaj przykłady takich zachowań.
3.Wielu ludzi nosi na szyi zamiast krzyżyka lub medalika, amulet. lub wyobrażenie znaku zodiaku. Zostali ochrzczeni. W oparciu o to, czego dowiedziałeś się na ostatnich lekcjach odpowiedz, czy robią słusznie.



Następna:  Lekcja Nr 17 —  KOŚCIÓŁ WOBEC WYZWANIA REFORMACJI   | >>>>> |

Poprzednia:  Lekcja Nr 15  —   CZYM JEST DLA MNIE IMIĘ BOŻE?      | <<<<< |


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |