Ks. Piotr Tomasik — „DOM NA SKALE”

Podręcznik do nauki religii dla II klasy gimnazjum


Rozdział trzeci:
DROGOWSKAZY DO SZCZĘŚCIA

12. Jaki jest mój Bóg?

Bóg kocha człowieka, chce jego szczęścia. Ale przecież nie zawsze człowiek czuje się szczęśliwy. Chłopak, rok od Was starszy, pisze:



Listy,
opinie

Kiedy byłem młodszy, modliłem się często. Wiedziałem, że Bóg mnie kocha, że się mną opiekuje, że chce dla mnie dobrze. Ale zdarzało się wiele razy, że o coś bardzo się modliłem, a Bóg mnie nie wysłuchiwał. Po co taka modlitwa? Jeśli modlitwa ma mieċ jakiś sens, powinna byċ wysłuchana. Bo inaczej po co się modliċ. Zwłaszcza że modliłem się o dobre rzeczy.


Wasz kolega ma trudnośċ, która polega na tym, że nie rozumie sensu modlitwy. Chce, aby go Bóg wysłuchał, nie wysłuchany ustaje w modlitwie, można powiedzieċ, że się na Boga obraża. W ten sposób może nawet dojśċ do odrzucenia Boga. Dlate­go warto zastanowiċ się nad przyczynami, dlaczego niektórzy ludzie odrzucają Boga.


Człowiek, który oczekuje, że Bóg wypełni każdą jego prośbę, ma niewłaściwy obraz Boga i siebie. Z jednej strony uznaje, że Bóg jest wszechwiedzący i kocha nas, z drugiej strony Bogu chce narzuciċ wiedzę o tym, co dla nas rzeczywiście jest dobre. Kiedy matka ostrzega małe dziecko, by nie bawiło się ogniem, czyni tak, bo wie, że dziecku może staċ się krzywda. Kiedy dziecko prosi o zapałki, nie podaje ich, bo chce uniknąċ nieszczęścia. Człowiek, który usiłuje Bogu narzuciċ swą wolę, jest często podobny do małego dziecka proszącego o zapałki.


Żeby zrozumieċ, na czym polega niewłaściwy stosunek do Boga i jego woli, trze­ba sięgnąċ do słowa związanego z religiami pogańskimi. Termin idol oznaczał bałwa­na, czyli bożka pogańskiego. Potężnym bożkiem był ten, który gromadził licznych wy­znawców. Modlitwy zanoszone do idola miały na celu nie tylko ochronę przed nie­szczęściami, lecz bardzo często spełnienie zachcianek. Idol nie istniał sam z siebie. On zawdzięczał swoje istnienie ludziom, którzy stworzyli jego posąg. I w taki sposób niektórzy traktują Boga. Powiadają, że chrześcijaństwo jest prawdziwe, bo wielu ludzi to chrześcijaninie. Nic bardziej błędnego. Gdyby to była prawda, to w Polsce chrześcijaństwo byłoby prawdziwe, a w krajach arabskich, nie. Chrześcijaństwo jest prawdziwe, bo Chrystus naprawdę, rzeczywiście stał się człowiekiem dla naszego zbawienia, bo Bóg nas kocha i chce naszego dobra. Bóg nie jest od spełniania naszych zachcianek. To my mamy słuchaċ Jego głosu, wypełniaċ Przykazania, by osiągnąċ szczęście.


Ale nawet sam Chrystus spotykał się z tym, iż nie rozumiano Jego misji. Rzecz działa się po rozmnożeniu chleba na pustyni. Ludzie wpadli w entuzjazm:



Bóg mówi

Gdy ludzie spostrzegli, jaki to cud uczynił Jezus, zaczęli mówiċ: Oto prawdziwy prorok, który miał przyjśċ na świat. Wówczas Jezus poznawszy, że mieli przyjśċ i porwaċ Go, by następnie obwołaċ Go królem, sam jeden odszedł znów na górę.


J 6, 14–15




Komentarz

Ludzie, którzy chcieli Jezusa obwołaċ królem, chcieli mieċ pro-roka, który będzie dla nich pożyteczny. Nie zastanowili się wcale, że skoro to jest prorok, to przychodzi pełniċ wolę Boga, a nie ich. Ci ludzie okazali się egoistami i nie chcieli słuchaċ głosu Bożego. Sami mieli swój plan, więc nie czekali, że Bóg powie, czego od nich oczekuje.




Zastanów się
»Czy masz pretensje do Boga, że Twoje modlitwy nie zostały od razu wysłuchane?
»Czy wciąż prosisz Boga o coś? Jak często otwierałeś Biblię, by po-słuchaċ Jego słów? Które wydarzenia swego życia chciałeś przemy-śleċ w taki sposób, że pytałeś, co wówczas uczyniłby Chrystus?
»Czy wątpiłeś w prawdę, którą głosi Kościół, gdy niektórzy ludzie powiadali, że przez swoje poglądy Kościół staje się niepopularny?



Komentarz

Podjęta przez Chrystusa próba wprowadzenia ludzi w świat dojrzałej wolności udała się w tak małym stopniu, że trudno ją nazwaċ sukcesem. Z doczesnego punktu widzenia próbę tę trzeba uznaċ za klęskę. Sprawa zaś rozbiła się o prosty mechanizm myślenia o Bogu. Ludzie są gotowi przyjąċ Boga wtedy, gdy On im pomoże urządziċ się na ziemi. Nie mają natomiast najmniejszej ochoty, by wędrowaċ za Nim do nieba, choċby ono miało im daċ wieczne szczęście. (&*hellip;)

Tylko nieliczni odkrywają, że Bóg w imię miłości ma prawo stawiaċ człowiekowi wysokie wymagania. Niestety, prawdziwy Bóg nie jest ludziom znany.

Człowiek współczesny stworzył sobie obraz boga na swoją miarę i chciałby nim manipulowaċ niczym obrazem na ekranie komputera lub telewizora. Taki bóg jednak nikogo nie nakarmi chlebem ani też nikogo nie zbawi. Taki bóg w ogóle nie istnieje.

Ks. Edward Staniek, Przy Jakubowej studni


Na Synaju Bóg objawił swoje I Przykazanie:



Bóg mówi

Nie będziesz miał, oprócz Mnie, żadnych bogów.

Nie będziesz czynił żadnego obrazu i żadnego wyobrażenia ani tego, co na niebie, ani tego, co na ziemi, ani tego, co w wodzie, ani tego, co pod ziemią. Nie będziesz się im kłaniał ani nie będziesz im służył.


Wj 20, 3–5a





Komentarz

Tekst hebrajski tego Przykazania posiada potrójne tłumaczenie. Nie wolno mieċ bogów cudzych przed Bogiem, bo nic nie jest ważniejsze niż Bóg. Nie wolno mieċ bogów cudzych obok Boga, bo nic nie można postawiċ na równi z Bogiem. Nie wolno też mieċ bogów cudzych oprócz Boga, bo tylko Bogu należy się cześċ boska, bo tylko Bóg jest, a bożków po prostu nie ma.

Pewien problem stanowi zakaz wykonywania obrazów nie tylko Boga, ale jakichkolwiek rzeczy stworzonych. Zakaz ten jest bardzo mocno związany z okresem historycznym, w którym został sformu­łowany. Otóż wśród ludów Starożytnego Wschodu powszechne było oddawanie czci boskiej zwierzętom. Dlatego też wykonanie podobizny zwierzęcia w tamtych czasach wiązało się z pokusą oddawania czci bożkom. Bóg nie chciał, by synowie Izraela tworzyli sobie pokusę do grzechu bałwochwalstwa. Dlatego przestrzegał przed czynieniem podobizn rzeczy stworzonych.

Gdy chodzi o przedstawienia Boga, to również zakaz czynienia ich był związany z niebezpieczeństwem politeizmu (czyli wiary w wielu bogów). Nie możemy nigdy traciċ z oczu tej prawdy, że Hebrajczycy byli jedynym ludem tej cywilizacji, który wyznawał wiarę w Jedynego Boga. Dlatego musieli bardzo zdecydowanie chroniċ się przed kultem bożków. Dlaczego natomiast w naszych kościołach są obrazy wyobrażające Boga?

Dzieje się tak z następujących powodów:


»Syn Boży, Jezus Chrystus, stał się człowiekiem, przyjął rzeczywiste ciało ludzkie, dlatego też ukazywanie wyobrażeń Chrystusa nie narusza prawdy o Bogu.
»Niebezpieczeństwo bałwochwalstwa i politeizmu w tym sensie, jak to miało miejsce za czasów Mojżesza, nie istnieje.
»Zdajemy sobie sprawę, że obraz lub posąg Boga jest obrazem lub posągiem, a nie samym Bogiem. Ten obraz i posąg sam w sobie nie odbiera czci, jest jedynie dla nas pomocą, byśmy w modlitwie skupili się na Bogu. To jest zasadnicza różnica między naszym a pogańskim pojmowaniem bóstwa.





Jan Paweł II naucza

„Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną”. To pierwsze słowo Dekalogu, pierwsze przykazanie, od którego zależą wszystkie dalsze przykazania. Całe prawo Boże — wypisane niegdyś na kamiennych tablicach, a równocześnie wypisane odwiecznie w sercach ludzkich. Tak, że i ci, co nie znają Dekalogu, znają jego istotną treśċ. Bóg głosi prawo moralne nie tylko słowami Przymierza — Starego Przymierza z góry Synaj i Chrystusowej Ewangelii — głosi je samą wewnętrzną prawdą tego rozumnego stworzenia, jakim jest człowiek.

Koszalin, 1 VI 1991




Bóg pomaga

I Przykazanie Boże jest uznawane za podstawę całego Dekalogu. Człowiekowi jest bowiem często trudno wytrwaċ na drodze dobra, którą opisują Przykazania. Dlatego trzeba wciąż przypominaċ sobie o tym, że Bóg jest najważniejszy, że Bóg nas kocha i że Bóg chce nas wyprowadziċ z Egiptu, domu niewoli, czyli że chce nas uwolniċ od naszych grzechów, wyzwoliċ do życia Jego łaską.




Zastanów się
»Czy Bóg jest na pierwszym miejscu w Twoim życiu?
»Czy przywołujesz Boga w różnych momentach swego życia? Czy modlisz się rano i wieczorem, przed i po posiłku? Czy dziękujesz Bogu za dobrze przeżyty dzień w szkole? Czy modlisz się jedynie w związku z lekcją religii, czy może też przed i po innych lekcjach?
»Czy dajesz świadectwo swojej czci wobec Boga, żegnając się przed przydrożnym krzyżem, zachodząc na krótką modlitwę do kościoła?



Zapamiętaj
I Przykazanie Boże wzywa nas do oddawania Bogu wyłącznej czci, do wsłuchiwania się w Jego głos i do posłuszeństwa Jego nakazom.



Praca domowa
1.Przeczytaj z Ewangelii św. Mateusza 6, 24. Zastanów się, jak Jezus uzasadnia treśċ I Przykazania Bożego.
2.Odpowiedz na zarzuty postawione w liście zamieszczonym na początku lekcji.
3.Wymień sytuacje z Ewangelii, kiedy Jezus nie był zrozumiany przez swoich słuchaczy. Jak Jezus wówczas reagował?
4.Czy dowodem na prawdziwośċ teorii jest duża liczba jej zwolenników? Czy można zatem uważaċ, że Kościół głosi prawdę tylko tam, gdzie wielu ludzi się z nim zgadza? Co jest podstawą prawdziwości nauki głoszonej przez Kościół?



Następna:  Lekcja Nr 13  —   CZY UFAM MOJEMU BOGU?      | >>>>> |

Poprzednia:
  Lekcja Nr 11 —  CZY BÓG NARZUCA CZŁOWIEKOWI SWOJĄ WOLĘ?   | <<<<< |


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |