Ks. Piotr Tomasik — „DOM NA SKALE”

Podręcznik do nauki religii dla II klasy gimnazjum


Rozdział drugi:
FUNDAMENT DOBRA

9. Wędrówka do wolności

Jeden z Waszych rówieśników pisze:



Listy,
opinie

Bardzo lubię chodziċ z moimi rodzicami po górach. Co roku całą rodziną wybieramy się w inne miejsce. Przez prawie miesiąc, jeśli jest ładna pogoda, codziennie chodzimy na wycieczki. Rano siadamy nad mapą i ustalamy, gdzie pójśċ. Potem z tą mapą w ręku wyruszamy. Najczęściej poruszamy się po szlakach turystycznych, bo rodzice mówią, że „kto drogi prostuje, ten w domu nie nocuje”. Na wycieczkach najbardziej podoba mi się to, że zawsze dochodzimy do wyznaczonego celu.


Droga, która prowadzi do wyznaczonego celu, jest obrazem życia człowieka. Podobnie mówi się o drodze wiary. Zapewne słyszeliście takie określenie: droga wiary, albo też pielgrzymka wiary. Ludzkie życie jest drogą do celu, którym jest ostateczne spełnienie naszego losu, co dokona się po śmierci.

Droga wiary często porównywana jest z wędrówką Hebrajczyków przez pustynię do Ziemi Obiecanej. To wydarzenie było bardzo istotne dla synów Izraela, ponieważ przypominało im o tym, że Bóg ich wybawił i Bóg nimi się opiekuje. Wspominali oni to wydarzenie w licznych swoich świętach, a szczególnie w święcie Paschy.



Komentarz

Pascha, czyli pesach (= przejście), jest świętem żydowskim ob-chodzonym 14 dnia miesiąca nisan i upamiętnia wyjście Hebrajczyków z Egiptu. Termin pesach jest aluzją do przejścia anioła zagłady podczas dziesiątej plagi, który zabijał pierworodnych Egipcjan, lecz zachował przy życiu dzieci Hebrajczyków, omijając ich domy naznaczone krwią baranka. Po zburzeniu Świątyni w Jerozolimie pascha stała się świętem rodzinnym, którego przebieg jest bardzo ściśle określony, a potrawy mają znaczenie symboliczne. Poza barankiem paschalnym i przaśnym chlebem, upamiętniającym wyjście Hebrajczyków z Egiptu, spożywa się zioła, mające przypominaċ gorycz niewoli, mieszankę owoców i orzechów, tzw. glinę, cegłę przypominającą zaprawę, którą stosowano w pracach nakazywanych niewolnikom, a także cztery kielichy wina. Temu wszystkiemu towarzyszy czytanie pouczających tekstów. Szczególnie ważnym tekstem jest haggada, co po aramejsku znaczy relacja, opowiadanie. Haggada jest zbiorem złożonym z fragmentów biblijnych, pouczających przypowieści oraz psalmów dziękczynnych i pochwalnych.

Danielle Fouilloux i in., Słownik kultury biblijnej


Wędrówka Hebrajczyków do Ziemi Obiecanej zaczęła się w noc paschalną. Kiedy Hebrajczycy dotarli do morza, okazało się, że są ścigani przez wojska faraona. Wówczas, na rozkaz Boga, Mojżesz wyciągnął swoją laskę nad morze, a wody rozstąpiły się. Hebrajczycy bezpiecznie przeszli na drugi brzeg po dnie morza. Natomiast ścigający ich Egipcjanie zginęli w odmętach. W ten sposób już na samym początku drogi Bóg zbawił swój lud. Kiedy Hebrajczycy dotarli do góry Synaj (inna nazwa tej góry to góra Horeb), Bóg dał Izraelowi Dziesięċ Przykazań, czyli Dekalog.

Hebrajczycy w drodze do Ziemi Obiecanej byli pod szczególną opieką Boga. Bóg ich żywił dając im pokarm w postaci manny z nieba i przepiórek. Bóg także nakazał Mojżeszowi wyprowadziċ wodę ze skały, by lud i jego stada zwierząt mogły się napiċ. Opieka Boga była bardzo widoczna, ponieważ każdy, kto oddalił się poza obóz, ginął. Nie miał po prostu szansy przeżycia, bo pustynia jest miejscem groźnym. Przez całą tę wędrówkę, długą, bo trwającą 40 lat, Hebrajczycy czuli, że są zdani na łaskę Boga, łaski tej potrzebowali do życia. Tam, na pustyni, w drodze do Ziemi Obiecanej stali się ludem Bożym.

Jednakże lud Izraela wielokrotnie buntował się przeciwko Bogu. Mówili wówczas Hebrajczycy, że lepiej im było w niewoli egipskiej, gdzie przynajmniej mieli zapewnione jedzenie, niż tułaċ się w niebezpieczeństwach i niewygodach do jakiejś nieznanej Ziemi Obiecanej. W trakcie buntowania się przeciw Bogu wydawało się im, że niewola jest lepsza od wolności.

Warto, byście zauważyli podobieństwo sytuacji Hebrajczyków idących do Ziemi Kanaan (bo tak nazywa się również Ziemia Obiecana) z naszą wędrówką przez życie. Tak jak Hebrajczycy tęsknili za pełnymi miskami, cebulą i czosnkiem, które zostawili w Egipcie, my również niekiedy wolimy wartości materialne od wolności, prawdziwej wolności, którą zapewnia nam czyste sumienie i uczciwe życie. W całej tradycji chrześcijańskiej niewola egipska jest symbolem niewoli grzechu, niewoli szatana. Natomiast Ziemia Obiecana symbolizuje stan wolności dzieci Bożych, stan łaski, przyjaźni z Bogiem. Otóż ludzie niekiedy tęsknią za niewolą, bo wolnośċ wydaje się trudna. Owszem, jest trudna, ale przecież tylko ona prowadzi do szczęścia.

Na drodze do wolności Bóg, tak jak Hebrajczyków, wspomaga nas swoimi darami, łaskami, zwłaszcza w postaci sakramentów. W sakramencie chrztu Bóg dał nam swoje zbawienie. My natomiast możemy je przyjąċ poprzez wypełnianie Przykazań i umacnianie się Jego cudownym pokarmem, czyli Eucharystią. Możemy również tę szansę odrzuciċ. Jesteśmy wolni. Przed nami stoją dwie drogi. O tym przypominał Mojżesz synom Izraela na pustyni:



Bóg mówi

Popatrz, kładę dziś przed tobą życie i dobro oraz śmierċ i zło. Nakazuję ci kochaċ Jahwe, twojego Boga, chodziċ Jego drogami, zachowywaċ Jego przykazania, prawa i pouczenia, żebyś mógł żyċ i rosnąċ w liczbę i żeby Jahwe, twój Bóg, błogosławił ci w tym kraju, do którego masz wejśċ, aby wziąċ go w posiadanie.

Jeżeli jednak twoje serce odwróci się od Jahwe i wcale nie będziesz słuchał Jego głosu, lecz dasz się pociągnąċ ku innym bogom, którym zaczniesz się kłaniaċ i służyċ, to już dziś zapewniam was, że niechybnie poginiecie.

Kładę przed wami życie i śmierċ oraz błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierajcie tedy życie, abyście mogli żyċ wy i wasi potomkowie!


Pwt 30, 15–18a.19b


Podobnie Chrystus przestrzega przed błędnym wyborem:



Bóg mówi

Wchodźcie przez bramę wąską, bo szeroka i przestronna droga prowadzi do zatracenia. A tak wielu nią kroczy! Lecz brama, przez którą wchodzi się do życia, jest ciasna, a droga, która tam wiedzie, jest wąska. I tak niewielu ją znajduje!


Mt 7, 13–14


Chrystus daje również ważną wskazówkę dla nas, odpowiada na pytanie o drogę wiodącą do życia:



Bóg mówi

Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie może przyjśċ do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie.


J 14, 6




Zapamiętaj

Życie człowieka jest drogą do ostatecznego celu. Życie chrześcijanina bardzo często jest porównywane do drogi synów Izraela z niewoli egipskiej do wolności w Ziemi Obiecanej. Na początku tej drogi Bóg zbawił Hebrajczyków wyrywając ich z ręki prześladowców i wyzwalając z niewoli. Potem, na pustyni, dał im Przykazania, zawarł Przymierze, żywił ich pokarmem z nieba.

Nam Bóg dał początek zbawienia w sakramencie chrztu, gdy wyrwał nas z mocy diabła. Poucza nas swoim Słowem, podtrzymuje nasz związek z Nim poprzez Eucharystię.




Praca domowa
1.Wykonaj ilustrację do przypowieści Jezusa o dwóch drogach.
2.Czy ostrzeżenie, jakie kieruje Bóg poprzez Mojżesza, a także ostrzeżenie samego Jezusa przed błędnym wyborem, odbierają człowiekowi wolnośċ wyboru?
3.Jakie święta chrześcijańskie noszą nazwę Świąt Paschalnych? Jakie wydarzenia wówczas wspominamy?
4.Który z sakramentów można nazwaċ paschą chrześcijańską? Uzasadnij odpowiedź.



Następna:  Lekcja Nr 10  —   BÓG WSKAZUJE DROGĘ DO SZCZĘŚCIA   | >>>>> |

Poprzednia:  Lekcja Nr 8  —   KTÓRE DOBRO WYBRAĆ?      | <<<<< |


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |