Ks. Piotr Tomasik — „DOM NA SKALE”

Podręcznik do nauki religii dla II klasy gimnazjum


Rozdział pierwszy:
UMOCNIENIE Z WYSOKA
Ja jestem Drogą, Prawdą i ŻyciemJ 14,6

4. Byċ w Kościele

Społecznośċ wybranych, o której w swoim liście wspomina św. Paweł swojemu uczniowi, Tymoteuszowi, to Kościół. Przez sakrament chrztu staliśmy się członkami Kościoła. Jednakże właśnie ta społecznośċ wywołuje w niektórych ludziach rozmaite kontrowersje. Pisze Wasza starsza koleżanka, uczennica klasy maturalnej:



Listy,
opinie

Chrześcijaństwo to osobiste spotkanie z Bogiem. Nie rozumem, po co komu potrzebny jest Kościół. Chyba tylko księżom i zakon­nicom. Kościół przeszkadza mi spotykaċ się z Bogiem. To nieprawda, że Jezus każe mi chodziċ do kościoła, żebym musiała słuchaċ wycia starych bab i oglądaċ moje głupie koleżanki z dawnej szkoły, które zamiast się modliċ, rozglądają się, żeby potem plotkowaċ.

A ja, tak jak uczył Jezus, zamykam się w swoje izdebce, otwieram Pismo św. i jest mi dobrze. A więc wystarczy Biblia, Kościół do niczego nie jest mi potrzebny.




Zastanów się
»Kogo autorka tego listu zauważa w kościele?
»Czy docenia modlitwę tych osób, czy też je osądza?

A teraz porozmawiajcie albo też anonimowo odpowiedzcie na następu­jące pytania:
»Co Ciebie razi w Kościele (jako społeczności ochrzczonych)?
»A co dla Ciebie w Kościele jest szczególnie cenne?

Wasza starsza koleżanka postawiła w liście jeszcze jeden problem, nad którym trzeba się zastanowiċ. Pisze mianowicie o tym, że Kościół nie tylko jej nie pomaga, ale wręcz przeszkadza w kontakcie z Jezusem. Zatem pojawia się pytanie: Po co Kościół? Żeby znaleźċ odpowiedź, sięgnijmy raz jeszcze do historii nawrócenia Szawła, który stał się wielkim apostołem, św. Pawłem. Takie daje świadectwo:



Bóg mówi

Paweł powiedział:

Jestem Żydem, urodziłem się w Tarsie w Cylicji, ale wychowywałem się tu, w tym mieście. W szkole Gamaliela otrzymałem staranne wykształcenie w Prawie ojczystym i Bogu służyłem gorliwie, jak wy wszyscy czynicie to dzisiaj. Zwolenników nowej drogi życia prześladowałem, domagając się dla nich nawet kary śmierci. Mężczyzn i kobiety zakuwałem w kajdany i wtrącałem do więzienia, co może potwierdziċ zarówno arcykapłan, jak i cała starszyzna, gdyż to od nich właśnie otrzymałem listy upoważniające mnie do udania się do waszych braci w Damaszku, gdzie miałem uwięziċ tych, co tam byli, i przyprowadziċ ich, w celu wymierzenia im kary, do Jerozolimy.

W czasie tej podróży, kiedy byłem już blisko Damaszku, nagle około południa otoczyła mnie zewsząd wielka jasnośċ z nieba. Upadłem na ziemię i usłyszałem głos, który do mnie mówił:

— Szawle, Szawle, czemu Mnie prześladujesz?

A ja zapytałem:

— Kim jesteś, Panie?

A głos odrzekł:

— Ja jestem Jezus Nazareński, którego ty prześladujesz.

Ci zaś, którzy byli ze mną, widzieli co prawda światło, ale głosu przemawiającego do mnie nie słyszeli. Zapytałem więc:

— Co mam czyniċ, Panie?

A Pan powiedział do mnie:

— Wstań i idźdo Damaszku, a tam już powiedzą ci wszystko, co masz czyniċ!

Ponieważ z powodu owego blasku zaniewidziałem, do Damaszku przyprowadzili mnie moi towarzysze. Niejaki Ananiasz, człowiek pobożny, przestrzegający Prawa i cieszący się bardzo dobrą opinią u tamtejszych Żydów, odnalazł mnie, przyszedł do mnie i powiedział:

— Szawle, bracie, przejrzyj!

I w tej chwili spojrzałem na niego. A on powiedział:

— Bóg ojców naszych wybrał cię, abyś mógł poznaċ Jego wolę, ujrzeċ Sprawiedliwego i usłyszeċ Jego własny głos. Będziesz wobec wszystkich ludzi świadczył o tym, co zobaczysz i usłyszysz. Dlaczego więc jeszcze się ociągasz? Wstań zaraz, przyjmij chrzest, by uwolniċ się z twoich grzechów wzywając Jego imienia!


Dz 22, 3–16




Zastanów się
»Kogo prześladował Szaweł?
»Kogo ujrzał w drodze do Damaszku? I co usłyszał?
»Jaki stąd wniosek?

Właśnie, Jezus utożsamia się z Kościołem. Wielokrotnie mówi o Kościele, który sam założy, by przedłużał Jego dzieło. Nie sposób zatem uczciwie mówiċ, że przyjmuje się Jezusa, ale odrzuca Kościół.

Raz jeszcze przypomnijmy: Kościół to społecznośċ ochrzczonych. A więc ludzi, grzeszników. Każdy grzech chrześcijanina pomniejsza świętośċ Kościoła. A jednak Kościół jest święty świętością Chrystusa. Jeśli ktoś z Was widzi zło, jakie jest we wspólnocie Kościoła, nie powinien załamywaċ rąk ani odchodziċ obrażony. Powinien zastanowiċ się, jak zło naprawiċ. Najpierw w sobie, potem w innych.

Pojawia się jednak nowy problem: Każdy z nas należy do Kościoła. Dlaczego więc niektórzy mają głos decydujący, inni zaś nie? Dlaczego Kościół nie przypomina społeczności demokratycznej. Przeczytajcie uważnie komentarz do historii nawrócenia św. Pawła.



Komentarz

Bardzo pouczający jest przykład św. Pawła. Został on w sposób cudowny nawrócony w drodze do Damaszku przez zmartwychwstałego Jezusa. (…) Zauważmy, że Jezus powiedział do Pawła, żeby poszedł do Damaszku, a tam już mu powiedzą, co ma robiċ. Pan Jezus sam mu wszystkiego nie powiedział, co ma robiċ. W Damaszku był zaś Ananiasz. Dzisiaj możemy powiedzieċ, że był biskupem w Damaszku. Bał się on z początku tego strasznego prześladowcy, jakim rzeczywiście był Paweł przed swoim nawróceniem, ale na słowo Jezusa przyjął go i powiedział, co ma robiċ.

Zauważmy: Paweł jest świadomy swego autorytetu Apostoła, a jednak idzie do istniejącego już Kościoła uznając jego autorytet. W Damaszku poszedł do Ananiasza, a potem w Jerozolimie był u św. Piotra i razem uzgadniali, co który ma robiċ.


Bp Bronisław Dembowski, Kościół – Pismo Święte – Odnowa w Duchu Świętym




Zastanów się
»Przeczytajcie z Dziejów Apostolskich 15, 1-3. Co na temat opisanego tam sporu pamiętacie z nauki religii w klasie I? Dlaczego Paweł z Barnabą sami nie rozwiązali tego sporu, ale udali się do Jerozolimy?
»Przeczytajcie z Listu św. Pawła do Galatów 2, 11–14. Dlaczego św. Paweł upomina św. Piotra (zwanego w tekście Kefasem)? Czy oznacza to, iż podważa autorytet apostolski św. Piotra?



Przeczytaj

To ty zaparłeś się Pana Jezusa, nie byłeś Mu wierny, wycofałeś się, szedłeś na układy, na kompromisy; nawet Paweł musiał cię upominaċ.

Piotrowi można robiċ rachunek sumienia, można mu wyliczaċ grzechy, i to grzechy ciężkie. Piotrowi można wypominaċ godziny jego słabości. (…)

Gdy teraz ktoś podejdzie do Piotra, czy też do wszy­stkiego w Kościele, co nosi jego znamię, z krytykanctwem, wtedy powie: — Co to jest? Znajdę sobie coś lepszego. (…) — I odejdzie.

Ale jeżeli zobaczy, jaki dom łaski został zbudowany, nigdy nie odejdzie. Prawdziwy krytycyzm prowadzi do coraz głębszego umiłowania Kościoła.

Ks. Edward Staniek, Przy Jakubowej studni


To doświadczenie słabości było dla św. Piotra mocno związane z doświadczeniem mocy Jezusa. Tej mocy, którą widział, gdy Jezus nauczał. I tej mocy, z którą działa Duch Święty w Kościele. Dlatego tak pisał św. Piotr do swoich uczniów:



Bóg mówi

Nie opieraliśmy się bowiem na niedorzecznych domy­słach, kiedyśmy wam opowiadali o dziełach potęgi i o pono­wnym przyjściu Pana naszego, Jezusa Chrystusa, lecz wystę­powaliśmy jako naoczni świadkowie Jego wielkości. Jego sam Bóg Ojciec obdarzył czcią i chwałą, kiedy to dał się słyszeċ głos pochodzący od Majestatu Bożego: Oto Syn mój miły, w którym znalazłem upodobanie. To myśmy słyszeli ten głos z nieba, będąc razem z Nim na górze świętej. W ten sposób słowa proroków posiadają moc jeszcze większą. Dobrze więc zrobicie, jeżeli będziecie przy nich trwaċ, bo są niczym pochodnia, która rozprasza mroki, dopóki prawdziwa jutrzenka nie zaświta w waszych sercach. Przede wszystkim jednak pamiętajcie o tym, że nikt nie jest w stanie sam zrozumieċ żadnego z proroctw zawartych w Piśmie. Albowiem nie z woli ludzkiej powstały proroctwa; to jakby Duchem Świętym niesieni przemawiali święci mężowie.


2 P 1, 16–21




Zastanów się
»O jakich wydarzeniach wspomina św. Piotr?
»Postarajcie się ich opis znaleźċ w Ewangelii.
»Co możemy powiedzieċ o sposobie interpretowania Biblii w Koście-le?



Komentarz

Tworzenie się Pisma Świętego Nowego Testamentu trwało miej więcej do roku 100, gdy św. Jan Ewangelista napisał Apokalipsę. Możemy więc powiedzieċ, że był czas, kiedy istniał sam Lud Boży, czyli sam Kościół. Natomiast nigdy nie istniało samo Pismo Święte bez Kościoła. (…) Dlatego mówimy, iż wierzymy w to, co Bóg objawił, a Kościół do wierzenia podał. Pismo Święte powstało wewnątrz Kościoła i urzędowy autorytet Kościoła określił, które pisma są Pismem Świętym, zawierającym Objawienie, a które nie.


Bp Bronisław Dembowski, Kościół – Pismo Święte – Odnowa w Duchu Świętym


Wydaje się, że tutaj już znaleźliśmy odpowiedźna problemy, jakie nurtowały autorkę listu zacytowanego na początku tej lekcji.

Mówiliśmy jednakże wiele o naszej odpowiedzialności za Kościół. Widzimy, że różni ludzie do niego należą i różne mają zadania do spełnienia, jednakże to nie zwalnia żadnego z członków Kościoła od odpowiedzialności. O tej sprawie pisze św. Paweł w 1 Liście do Koryntian:



Bóg mówi

Podobnie jak jedno jest ciało, choċ składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, aby stanowiċ jedno ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscyśmy też zostali napojeni jednym Duchem. Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki. Jeśliby noga powiedziała: Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała — czy wskutek tego rzeczywiście nie należy do ciała? Lub jeśliby ucho powiedziało: Ponieważ nie jestem okiem, nie należę do ciała — czyż nie należałoby do ciała? Gdyby całe ciało było wzrokiem, gdzież byłby słuch? Lub gdyby całe ciało było słuchem, gdzież byłoby powonienie? Lecz Bóg, tak jak chciał, stworzył różne członki umieszczając każdy z nich w ciele.

Nie może więc oko powiedzieċ ręce: Nie jesteś mi potrzebna, albo głowa nogom: Nie potrzebuję was. Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współradują się wszystkie członki. Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi jego członkami.


1 Kor 12, 12–21.26–27




Komentarz

Czy to metafora w pełni przekonywująca: Kościół — organizm fizyczny? W tym wypadku chyba tak, bo odwołuje się do instynktu samozachowawczego. O Kościół trzeba dbaċ tak jak o własne ciało. Różnego są pochodzenia ludzie tworzący Kościół, ale należą do jednego ciała, są jednym ciałem.

Bp Kazimierz Romaniuk, Myśli nie tylko biblijne




Zastanów się
Na koniec warto zadaċ sobie pytania:
»Dlaczego autorka listu, który rozpoczął nasze rozważania o Kościele, tak źle wyraża się o ludziach, którzy modlą się?
»Dlaczego woli modliċ się sama, bez wspólnoty, która ją denerwuje?

Owszem, inni ludzie bywają irytujący, czasem jest nam z nimi ciężko.
»Ale, czy to nie świadczy źle o nas, gdy ich odrzucamy?
»Czy na tym polega prawdziwa miłośċ Boga?

Odpowiada nam św. Jan, człowiek, który doświadczył wielkiej przyjaźni ze strony Jezusa:



Bóg mówi

Miłujemy Boga dlatego, że Bóg pierwszy nas umiłował. Jeżeli ktoś mówi, że miłuje Boga, a równocześnie ma w nienawiści swego brata, to jest kłamcą. Kto nie okazuje miłości bratu, którego widzi, nie może miłowaċ Boga, którego nie widzi. Tymczasem On nakazuje nam bardzo wyraźnie, aby ten, kto miłuje Boga, miłował także i swego brata.


1 J 4, 19–21




Zastanów się
Niech każdy z Was odpowie (sam sobie, na własny użytek, w swoim sercu, a nie na kartce):
»Czy zdarza Ci się, że denerwują Cię inni ludzie, którzy przychodzą do kościoła?
»O co ich oskarżasz? Częśċ tych oskarżeń wymieniliście w czasie dyskusji lub ankiety na początku lekcji.
»Czy oskarżasz ich słusznie?
»Jeśli masz rację, to czy się za nich modlisz?
»Co chcesz zrobiċ, by zacząċ ich traktowaċ jak braci i siostry, dzieci tego samego Boga?
»Gdy przychodzisz do kościoła, gdzie zwykle stajesz? O czym to świadczy?
»O czym mówiła Ewangelia z ostatniej niedzieli?



Zapamiętaj
Chrystus założył swój Kościół po to, by nas uświęcaċ. Z Jego woli, dzięki posłudze sakramentalnej Kościoła, możemy dostąpiċ zbawienia. Za ten Kościół Chrystusowy wszyscy jesteśmy odpowiedzialni, bo Chrystus pozostawił nam go jako wielki dar i skarb.



Praca domowa
1.Przeczytaj raz jeszcze uważnie fragment 1 Listu św. Pawła do Koryntian (12,12–21. 26–27). Jakie jest Twoje miejsce w Kościele Chrystusa?
2.Jakie wspólnoty i ruchy katolickie działają w Twojej parafii? Czym się charakteryzują? Jakie zadania spełniają?
3.Dowiedz się od Księdza Proboszcza, czy istnieje w Twojej parafii Rada Parafialna? Kto do niej należy? Jakie zadania spełnia?



Następna:    —   PYTANIA KONTROLNE      | >>>>> |

Poprzednia:  Lekcja Nr 3 —  BÓG CHCE SZCZĘŚCIA CZŁOWIEKA    | <<<<< |


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |