Ks. Piotr Tomasik — „SŁOWO BLISKO CIEBIE”

Podręcznik do nauki religii dla I klasy gimnazjum


Rozdział czwarty:
SŁOWO BOŻE ROZSZERZAŁO SIĘ
Dz 6, 7




33. Narodziny kościoła


Wielu Waszych rówieśników mówi, że wierzy w Boga, a trudno jest im pogodziċ się z tym, czego naucza Kościół. Niekiedy ten problem jest formułowany następująco: Chrystus — tak, Kościół — nie. Pisze o tym chłopak, trochę od Was starszy, już uczeń liceum:



Listy,
opinie

Mam duże wątpliwości, czy Jezus naprawdę założył Kościół. Nie chodzi o to, że Jezus nic o Kościele nie mówi, raczej o to, czy taki Kościół, z jakim się stykamy, to rzeczywiście Kościół Jezusa. Jezus uczył miłości i przebaczenia, a Kościół mnoży zakazy. Jezus mówił o Królestwie duchowym, a Kościół wpycha się wszędzie, do polityki, do życia osobistego ludzi. Chrystus chyba nie taki Kościół założył.



Przyznacie, że są ludzie, którzy tak właśnie myślą. Żeby zbadaċ, czy ich myślenie jest słuszne, trzeba wróciċ do początków Kościoła, do dnia Pięċdziesiątnicy, kiedy Kościół się narodził. Mówią o tym Dzieje Apostolskie 2, 1–11 (tekst tego opisu znajdziecie w lekcji 10).


Apostołowie w dniu Pięċdziesiątnicy opowiadali wielkie dzieła Boże. Co mówili konkretnie? Dzieje Apostolskie przekazują mowę, jaką św. Piotr wygłosił w dniu Zesłania Ducha Świętego:



Bóg mówi

Jezus z Nazaretu był człowiekiem, którego posłannictwo potwierdził sam Bóg przez to, że za Jego sprawą dokonał na waszych oczach wielu niezwykłych czynów, cudów i znaków, o czym sami dobrze wiecie. Otóż On to właśnie, zgodnie z odwiecznym planem powziętym przez Boga, został wam wydany, a wy, posługując się bezbożnikami, przybiliście Go do krzyża i pozbawiliście życia. Ale Bóg wskrzesił Go z martwych, uwolnił od więzów śmierci, gdyż było nie do pomyślenia, żeby wzięła nad Nim górę. Został On wywyższony [i zasiadł] po prawicy Boga. Otrzymał też od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go [na nas], jak to sami widzicie i słyszycie.

Niech więc cały naród izraelski trwa w przekonaniu niewzruszonym, że Bóg uczynił i Panem, i Mesjaszem tego właśnie Jezusa, którego wyście ukrzyżowali.


Dz 2, 22–24. 33. 36




Komentarz

Św. Piotr składa wyznanie wiary, pierwsze wyznanie wiary Kościoła. Mówi mianowicie o tym, że Jezus był posłany przez Boga, że umarł, zmartwychwstał i został wywyższony po prawicy Boga. Te elementy powtarzają się w kolenych wypowiedziach apostołów i są zapisane w listach apostolskich. Stanowią one tzw. kerygmat, czyli pierwsze głoszenie Ewangelii.



Taka była wiara pierwotnego Kościoła i takiej wierze chciał pozostaċ on wierny. Życie pierwotnego Kościoła opisuje św. Łukasz, autor Dziejów Apostolskich, w sposób bardzo optymistyczny:



Bóg mówi

Wszyscy, którzy uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali też to, co posiadali, a pieniądze rozdzielali wszystkim według potrzeb każdego z osobna. Codziennie zbierali się razem w świątyni [na wspólną modlitwę], a po domach, łamiąc chleb, spożywali dary Boże z radością i prostotą serca. Wielbili Boga i cieszyli się życzliwością całego ludu. A Pan pomnażał co dzień liczbę tych, którzy dostępowali zbawienia.


Dz 2, 44–47




Zastanów się
»Jakie cechy pierwszej wspólnoty kościelnej można wymieniċ?
»Czy cechy te są obecne w życiu współczesnego Kościoła? Co w nich się zmieniło? Dlaczego? Postarajcie się na ten temat porozmawiaċ w klasie.
»Jakie uczucia towarzyszyły pierwotnemu Kościołowi?



Bóg pomaga

Wśród ważnych elementów życia pierwotnego Kościoła wymienione zostało łamanie chleba. Nazwa ta oznacza Eucharystię, Mszę świętą, Komunię świętą. Dla tego Kościoła udział w Komunii świętej był czymś zasadniczym i podstawowym. Chrystus pozostawał wśród tych, których do końca umiłował, pod postacią chleba i wina. Dziś też jest w ten sposób obecny w Kościele. Czy jednak my potrafimy tę Jego Obecnośċ wykorzystaċ? Tak często czujemy się smutni, odrzuceni. Jezus przychodzi nas umocniċ, a my Go nie przyjmujemy, bo nie rozumiemy, jak wielkim skarbem Kościoła i nas, ludzi wierzących, jest Eucharystia, prawdziwa Obecnośċ Zbawiciela.





Jan Paweł II naucza

Pierwsza chrześcijańska wspólnota, którą Łukasz przedstawił w Dziejach Apostolskich jako przykład dla nas, umacniała się Eucharystią. Wielkie znaczenie dla Kościoła i jego poszczególnych członków ma sprawowanie Eucharystii. Jest ona źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego. Św. Augustyn nazywa ją „więzią miłości”. Jak czytamy w Dziejach Apostolskich, ta „więźmiłości” była od początku źródłem jedności wspólnoty uczniów Chrystusa. Z niej wypływała troska o potrzebujących braci, tak że swoje dobra „rozdzielali każdemu według potrzeby”. Ona była źródłem radości, prostoty serca i wzajemnej życzliwości. Dzięki tej eucharystycznej „więzi miłości” wspólnota chrześcijańska mogła trwaċ jednomyślnie w Świątyni i jednym sercem szczerze wielbiċ Boga, a wszystko to było czytelnym świadectwem dla świata: „Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia”.

Miłośċ i jednośċ płynąca z Eucharystii nie jest tylko wyrazem ludzkiej solidarności, ale jest uczestnictwem w samej miłości Bożej. Na niej buduje się Kościół. Ona jest warunkiem skuteczności jego zbawczego posłannictwa. (…) Dlatego Kościół tak wielką wagę przywiązuje do uczestniczenia w Eucharystii, zwłaszcza w dzień Pański, to jest w niedzielę, w którym obchodzimy pamiątkę zmartwychwstania Chrystusa. W Kościele w Polsce zawsze żywa była cześċ dla Eucharystii i wielkie przywiązanie wiernych do niedzielnego uczestnictwa we Mszy świętej. Na progu trzeciego tysiąclecia proszę wszystkich moich Rodaków: zachowajcie tę dobrą tradycję. Szanujcie Boże przykazanie o świętowaniu dnia Pańskiego. Niech ten dzień będzie naprawdę pierwszym ze wszystkich dni i pierwszym ze wszystkich świąt. Dawajcie wyraz waszej miłości do Chrystusa i do braci, biorąc udział w niedzielnej Uczcie Nowego Przymierza — w Eucharystii.

Warszawa–Praga, 13 VI 1999



Na początku historii Kościoła zaczynają się jednak prześladowania uczniów Chrystusa. Prześladowani są przez Żydów apostołowie, wielokrotnie są aresztowywani, stawiani przed Sanhedrynem, biczowani. Pierwszym męczennikiem zostaje św. Szczepan:



Bóg mówi

Szczepan zaś, pełen łaski i mocy [Bożej], działał cuda i znaki wielkie wśród ludu. Wtedy niektórzy z synagogi Libertynów, Cyrenejczyków i Aleksandryjczyków, i tych, którzy pochodzili z Cylicji i z Azji, postanowili rozprawiċ się ze Szczepanem. Nie mogli jednak przeciwstawiċ się skutecznie mądrości i Duchowi, z którego natchnienia przemawiał.

Unieśli się wielkim gniewem i aż poczęli zgrzytaċ na niego zębami. A on, pełen Ducha Świętego, wzniósł oczy ku niebu, oglądając chwałę Bożą i Jezusa stojącego po prawicy Boga. I rzekł: Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga! Na to oni podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy i rzucili się wszyscy razem na niego. Wywlekli go poza miasto i obrzucili kamieniami, a świadkowie złożyli swoje szaty u stóp młodego człowieka imieniem Szaweł. I tak kamienowali Szczepana, który modlił się w ten sposób: Panie Jezu, przyjmij ducha mego. A kiedy już upadł na kolana, zawołał głośno: Panie, nie uważaj ich za winnych tego grzechu! I po tych słowach skonał. A Szaweł godził się na zamordowanie Szczepana.

W tym samym czasie rozpoczęło się krwawe prześladowanie chrześcijan w Jerozolimie. Wszyscy, z wyjątkiem apostołów, rozbiegli się po różnych zakątkach Judei i Samarii. Pobożni zaś chrześcijanie, ubolewając bardzo, pochowali Szczepana. A Szaweł dokładał wszelkich starań, by zniszczyċ Kościół: wpadał znienacka do domów, porywał mężczyzn i kobiety i wtrącał ich do więzienia.


Dz 6, 8–10; 7, 54–58, 8, 3




Zastanów się
»Porównaj opis śmierci św. Szczepana z ewangelicznym opisem śmierci Jezusa na krzyżu. Jakie widzisz podobieństwa.
»Kto kierował egzekucją św. Szczepana?
»Co działo się z chrześcijanami po śmierci św. Szczepana?



Zapamiętaj
Kościół założony przez Jezusa Chrystusa głosi, że Jezus czynił cuda i nauczał, że umarł i zmartwychwstał, że zasiada po prawicy Ojca. Jezus jest wciąż obecny w swoim Kościele w sakramentach świętych, zwłaszcza w sakramencie Eucharystii.


Jednak nie odpowiedzieliśmy na list zamieszczony na początku tej lekcji. Zarzuty tam postawione są jednak zbyt duże, by można było na nie odpowiedzieċ od razu, w trakcie jednej lekcji. Wydaje się, że za kilka lekcji, kiedy nieco lepiej przyjrzymy się Kościołowi, będziemy mogli zastanowiċ się lepiej, czy Wasz starszy kolega miał rację, czy nie.



Praca domowa
Wypisz elementy kerygmatu apostolskiego na podstawie następujących fragmentów Biblii:
1.Dz 3, 12–26.
2.Dz 10, 37–43.
3.1 Kor 15, 3–4.



Następna:  Lekcja Nr 34  —   OPOKA KOŚCIOŁA      | >>>>> |

Poprzednia:    —   O CZYTANIU BIBLII       | <<<<< |


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |