Ks. Piotr Tomasik — „SŁOWO BLISKO CIEBIE”

Podręcznik do nauki religii dla I klasy gimnazjum


Rozdział trzeci:
SŁOWO STAŁO SIĘ CIAŁEM
J 1, 14

28. Bóg z Boga


Kim jest Jezus? Co mówi o Nim Biblia? Co mówi nasza wiara? Pisze, pełen wątpliwości, Wasz kolega:



Listy,
opinie

Jezus to postaċ, która może zachwycaċ. Wiem, że żył na ziemi, wiem, że nauczał wspaniałych rzeczy. A potem został zabity. Jest coś bardzo romantycznego w tym, co działo się z Jezusem. Trudno jest mi Go traktowaċ jako wyrachowanego kunktatora. Był marzycielem, to mi się podoba, bo sam siebie uważam za marzyciela. Marzyciele zwykle przegrywają. Mój kolega, anarchista, twierdzi, że Jezus jest O.K., bo był anarchistą. Różnie można na Niego patrzeċ. Czy nie jest tak, że każdy z nas „przykrawa” sobie Jezusa do tego, jak mu jest wygodniej?



Otóż to. Nie chodzi o to, by sobie Jezusa przykrawaċ, jak nam jest wygodniej, ale aby odpowiedzieċ, kim On naprawdę jest. A Biblia o tym mówi wiele. Sam Jezus mówi o tym, kim jest. Jednak wcześniej pyta o to swoich uczniów:



Bóg mówi

A kiedy przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, wtedy zapytał Jezus uczniów: Za kogo mają ludzie Syna Człowieczego? A oni odpowiedzieli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, a jeszcze inni za Jeremiasza lub za któregoś z proroków. Zapytał ich: A wy za kogo Mnie uważacie? Odpowiadając na to Szymon Piotr rzekł: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.


Mt 16, 13–16



W czasach Jezusa ludzie też różnie o Nim mówili. Apostołowie widzieli w Nim Mesjasza, na którego czekał cały Izrael. Jezus ukrywał to jednak przed światem. Ewangelista, nieco dalej zapisze:



Bóg mówi

A potem nakazał uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem. Od tego czasu począł Jezus ujawniaċ uczniom swoim, że trzeba, aby się udał do Jerozolimy, by tam wycierpiał wiele od starszych ludu, od arcykapłanów i od uczonych w Piśmie, aby był skazany na śmierċ i aby trzeciego dnia zmartwychwstał. Wtedy Piotr, odprowadziwszy Go na bok, począł Go upominaċ mówiąc: Niech Cię Bóg zachowa, Panie! Nie, to nigdy nie może Ci się przydarzyċ! Lecz On, odwróciwszy się, powiedział do Piotra: Odejdźode Mnie, szatanie! Jesteś mi zawadą dlatego, że twoje myśli nie pochodzą od Boga, lecz od ludzi!


Mt 16, 20–23




Komentarz

Tajemnica Jezusa z Nazaretu polegała na tym, że w Nim, w jednej osobie, pojawił się na ziemi Bóg, Druga Osoba Boska i Człowiek–Mesjasz, którego misja zbawcza polegała nie tylko na autentycznej interpretacji objawionego słowa Bożego Starego Testamentu, ale, i to przede wszystkim, na męce, śmierci i zmartwychwstaniu. Nic więc dziwnego, że nawet uczniowie Jezusa, z tak oddanym Mu i kochającym Go Piotrem, za życia Jezusa nie rozumieli ani tajemnicy Osoby Jezusa, ani Jego misji. Po wyznaniu Piotra pod Cezareą Filipową, że Jezus jest Mesjaszem, Jezus wiedząc, iż Piotr i jego towarzysze godnośċ Mesjasza rozumieją tak, jak wszyscy im współcześni, tj. po świecku, zaczął mówiċ, że Syn Człowieczy musi wiele cierpieċ (…) Jezus wiedział, że niezrozumienie uczniów, przy całej ich dobrej woli, ma swoje źródło w tym, iż On realizuje mesjanizm złożony: boski i ludzki, królewski i służebny, a to z punktu widzenia ludzkiego było trudne do pogodzenia.

Ks. Józef Homerski, Światło na ścieżkach życia



Otóż Jezus mówi, że jest nie tylko Mesjaszem, ale i Bogiem. Świadczy o tym fakt, że Jezus przypisuje sobie władzę prawodawczą na równi z Bogiem Jahwe.



Zastanów się
»Przeczytaj zacytowane w trakcie poprzedniej lekcji fragmenty Kaza-nia na górze, w których Jezus wyjaśnia Przykazania.
»Zauważ, że Jezus stosuje w tym tekście następujący schemat:
Słyszeliście, że powiedziano waszym przodkom:
Cytuje PRZYKAZANIE BOŻE, tekst pochodzący od Jahwe.
A Ja wam powiadam:
Daje NOWĄ INTERPRETACJĘ PRZYKAZANIA.
»W ten sposób Jezus stawia siebie na równi z Bogiem Jahwe, który dał Izraelowi przez Mojżesza Przykazania. Jezus ukazuje siebie nie jako interpretatora przepisów Starego Testamentu, ale jako Prawodawcę.


O bóstwie Jezusa świadczy fakt, że przypisuje sobie On władzę odpuszczania grzechów:



Bóg mówi

Pewnego dnia, gdy On nauczał, siedzieli również faryzeusze i uczeni w Prawie, którzy przybyli z wszystkich osad Galilei, Judei i Jerozolimy. A w Niego wstąpiła moc Pańska, tak że mógł uzdrawiaċ. A oto jacyś ludzie przynieśli na łóżku paralityka i zastanawiali się, jak by go wnieśċ i położyċ przed Nim. Nie wiedząc jednak, w jaki sposób mogliby przecisnąċ się przez tłum, weszli na dach i poprzez otwór w suficie spuścili go na noszach w sam środek, tuż przed Jezusa. A On, gdy zobaczył ich wiarę, powiedział: Człowieku, odpuszczają ci się twoje grzechy. Wtedy uczeni i faryzeusze zaczęli szemraċ między sobą mówiąc: Kimże On jest, że pozwala sobie na takie bluźnierstwa? Kto może odpuszczaċ grzechy, jeśli nie sam Bóg tylko? A Jezus, rozpoznawszy ich myśli, rzekł do nich: A cóż to za myśli wypełniają wasze serca? Co jest łatwiej powiedzieċ: Odpuszczają ci się grzechy twoje czy: Wstań i chodź? Nie zapominajcie jednak, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów. Do paralityka zaś powiedział: Rozkazuję ci: wstań, weźtwe nosze i idźdo domu. I natychmiast zerwał się na oczach ich, wziął nosze, na których leżał, i poszedł do domu wielbiąc Boga.


Łk 5, 17–25




Zastanów się
»Dlaczego faryzeusze oskarżają Jezusa o bluźnierstwo?
»Czy Jezus widzi problem w tym, że władzę odpuszczania grzechów przypisują jedynie Bogu?
»Co wynika ostatecznie z postawy Jezusa?


Jezus stawia siebie również ponad Świątynią i szabatem:



Bóg mówi

W tym czasie przechodził Jezus pewnego szabatu przez pola między zbożami. Uczniowie Jego, ponieważ byli już głodni, poczęli zrywaċ kłosy i jeśċ [ziarna]. Widząc to faryzeusze powiedzieli: Popatrz, uczniowie Twoi czynią to, czego nie wolno czyniċ w szabat! Lecz On im odpowiedział: Czyż nie czytaliście, co czynił Dawid i jego towarzysze, gdy im głód dokuczał? O tym, jak wszedł do domu Bożego i jak zjedli chleby pokładne, właśnie te chleby, których nie wolno było spożywaċ ani jemu, ani towarzyszom jego, lecz tylko kapłanom? Albo czy nie czytaliście również w Prawie, że właśnie w dzień szabatu kapłani łamią szabat, i to w świątyni, będąc przy tym bez winy? Otóż oświadczam wam, że jest tu ktoś większy od świątyni. Gdybyście zrozumieli, co znaczą słowa: Miłosierdzia pragnę, a nie ofiary, nie potępialibyście ludzi, którzy są bez winy. Syn Człowieczy jest bowiem panem szabatu.


Mt 12, 1–8




Zastanów się
»Jakie było znaczenie Świątyni Jerozolimskiej w Izraelu? Czyim była ona domem? Przypomnij sobie modlitwę Salomona przy poświęceniu Świątyni. Co znaczy, że Jezus mówi, że jest On większy od Świątyni?
»Kogo Izraelicie uważali za Pana szabatu? Co zatem znaczy, że Jezus mówi o sobie jako o Panu szabatu?


Wreszcie Jezus objawiając siebie, objawia jednocześnie Ojca, który jest w Niebie i który przez Jezusa działa. Znamienna jest rozmowa w czasie Ostatniej Wieczerzy Jezusa z dwoma apostołami, jaką zapisał św. Jan:



Bóg mówi

Czy znacie drogę, która wiedzie tam, dokąd Ja się udaję? Na to odezwał się Tomasz: Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jakże więc możemy znaċ drogę? Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie może przyjśċ do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. Gdybyście Mnie znali, znalibyście również i Ojca mego. Od tej chwili jednak już i znacie, i zobaczyliście Go. Wtedy rzekł do Niego Filip: Panie, pokaż nam tylko Ojca, a to już nam wystarczy. Jezus mu odpowiedział: Tak długo już przebywałem z wami, a ty ciągle Mnie jeszcze nie znasz, Filipie? Ten, kto widział Mnie, widział również i Ojca. Dlaczego więc mówisz: Pokaż nam Ojca? Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Wszystko to, co wam powiedziałem, nie pochodzi ode Mnie. To Ojciec, który pozostaje we Mnie, dokonuje w ten sposób swego dzieła. Wierzcie Mi, gdy wam mówię, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli nie wierzycie [moim słowom] — to uwierzcie przynajmniej ze względu na te dzieła.


J 14, 4–11




Przeczytaj

Gdy otwieram pierwszą stronicę Pisma Świętego, zanim jeszcze zdołam odczytaċ „Na początku...”, ogarnia mnie niezachwiana pewnośċ, że tam, na olbrzymich obszarach bezczasu, w Miejscu poza wszelkim miejscem, o którym nic nie wspomina natchniony autor opowieści o powstaniu wszechrzeczy, czuwa Chrystus. Wraz z naszym systematycznie posuwającym się czytaniem Chrystus stopniowo coraz wyraźniej wyłania się ze Starego Testamentu, w niektórych księgach Jego wizerunek jest wyraźniejszy, w innych mniej wyraźny, w jeszcze innych ukrywa się za podobieństwem różnych postaci, w jeszcze innych właściwie jest już tak bliski i cielesny, że poznajemy rysy Jego twarzy, dzieje ziemskiego życia i męczeństwa. I znów odcieleśnia się, tu i tam z większą lub mniejszą wyrazistością wynurza się z tekstu, a w niektórych wersetach przypomina stary fresk, nieco zatarty, co na pewno nie jest bez swoistego uroku, bo pobudza naszą czujnośċ do jeszcze większej czujności i wzmożonej uwagi. To oddalanie się i zbliżanie Chrystusa na kartach Starego Testamentu może wydaċ się wystawianiem na próbę naszej cierpliwości, w rzeczywistości jest z góry zamierzonym działaniem Boga, który czas i miejsce przyjścia Syna Człowieczego naznaczył i utwierdził, dopuszczając równocześnie Jego Obecnośċ w różnych układach poprzedzających Jego przyjście na ten świat. Dlatego dla mnie Stary i Nowy Testament stanowią niepodzielną całośċ i dopiero razem z sobą złożone dają pełny wizerunek Boga–Człowieka.

Trudno mi zrozumieċ tych wszystkich, dla których Stary Testament jeszcze do niedawna był niepotrzebnym, a niekiedy nawet niebezpiecznym, bo łatwo zapalnym, wyrostkiem robaczkowym chrześcijaństwa. Wyłączne czytanie Nowego Testamentu, a uporczywe pomijanie Starego przypomina mi zwyczaj niektórych młodocianych czytelników, którzy chętnie rozpoczynają lekturę fascynującej powieści od jej zakończenia. „Nowy Testament kryje się w Starym — powiedział św. Augustyn. — Stary wyjaśnia się w Nowym”. Dla mnie Bogiem obu Testamentów jest Chrystus, a całe Pismo Święte życiorysem własnym Boga, który napisał o sobie powieśċ w dwóch nierozłącznych częściach. Każda próba ich rozdzielenia — ta, dokonywana rozmyślnie, i ta, wynikająca z nieuctwa — zuboża Boga o całą Jego Boskośċ.


Roman Brandstaetter, Krąg biblijny




Zapamiętaj
Jezus jest prawdziwym Bogiem, drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej. Katolickie Wyznanie wiary mówi o Jezusie: Bóg z Boga, Światłośċ ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego, współistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało.



Praca domowa
1.Jakie wydarzenia i fragmenty Ewangelii potwierdzają, że Jezus ma wła-dzę odpuszczania grzechów?
2.Przeczytaj z Ewangelii św. Jana 1, 18 i wykaż, że ewangelista wyznaje wiarę w Jezusa jako Boga.
3.Przeczytaj z Ewangelii św. Jana 20, 24–29. Co mówi o Jezusie apostoł, św. Tomasz?



Następna:  Lekcja Nr 29  —   ODKUPICIEL CZŁOWIEKA      | >>>>> |

Poprzednia:  Lekcja Nr 27  —   NOWE PRAWO      | <<<<< |


| powrót do startu |   | powrót do: SPIS TREŚCI |