Słownik podręczny


 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź 

Osoby Trójcy Przenajświętszej

— Ojciec, Syn i Duch Święty, którzy mają udział w jednej i tej samej naturze Bożej oraz istnieją we wzajemnej zależności od siebie. Ojcowie greccy, mówiąc o Osobach Bożych, często woleli posługiwaċ się wyrazem hipostasis (gr. „coś, co istnieje indywidualnie”) niż prosopon (gr. „twarz, oblicze”), bo ten ostatni wyraz nasuwał na myśl czysty modalizm („Trzy Oblicza Boga”). Były także kłopoty z łacińskim wyrazem persona, chociaż Tertulian (ok. 160 – ok. 220) zastosował ten wyraz po to, żeby zwalczyċ modalizm Prakseasza. Sobór Chalcedoński (451) używał słów hipostasis i prosopon jako równoznacznych. Współczesne społeczne modele Trójcy Przenajświętszej często skłaniaj ą się ku tryteizmowi, czyli nauce o „trzech Bogach”. Tendencji tej przeciwstawiał się Karl Barth (1886–1968), mówiąc o „trzech sposobach bycia” oraz Karl Rahner (1904–1984), mówiąc o „trzech odrębnych sposobach istnienia.

OSTATNIA WIECZERZA

— (zob. też Pascha) – wieczerza, którą Jezus spożył ze swymi uczniami w wieczór przed swoim uwięzieniem. W czasie tej uczty paschalnej wziął Jezus chleb, przełamał go i podał swoim uczniom mówiąc: „To jest ciało moje”. Podał im też kielich z winem, aby zeń pili, i powiedział: „To jest krew moja”. Polecił uczniom, żeby ponawiali tę wieczerzę na pamiątkę Jego obecności wśród ludzi. Odtąd chrześcijanie sprawują tę Wieczerzę na całym świecie wierząc, że pod postaciami chleba i wina Jezus jest rzeczywiście obecny wśród ludzi, i oczekując Jego powtórnego przyjścia (Mk 14,22).

Ousia

— (gr. „istota”). Wyraz, którego użył Sobór Nicejski I (325) na oznaczenie tego, że w jednej i tej samej naturze Bożej mają udział Bóg Ojciec i Syn Boży (DH 125–126; ND 7–8). Sobór Konstantynopolitański I (381) głosił naukę o bóstwie Ducha Świętego (DH 150–151; ND 12–13). Sobór Konstantynopolitański III (553) nauczał wyraźnie, że wszystkie trzy Osoby Boskie mają udział w tej samej ousia (DH 421; ND 620/1). W języku łacińskim wyraz ousia tłumaczono nie tylko przez essentia (łac. „istota”), ale także przez substantia (łac. „coś, co się znajduje pod czymś drugim”), a jest to wyraz, który się zbyt łatwo kojarzy z greckim wyrazem hypostasis (gr. „osoba”).

OZEASZ

— pierwszy z tzw. proroków mniejszych, o którym wiemy tylko tyle, że czternaście rozdziałów swego prorockiego przepowiadania spisał około 750 r. przed Chr. Ozeasz opowiada w nich o rozczarowaniach, których doznaje jego wielka miłośċ do grzesznej, niewiernej żony. Prorocka księga Ozeasza jest orędziem o dobroci i życzliwości Boga, który mimo krnąbrności ludu izraelskiego nigdy nie przestaje go kochaċ.

OZJASZ

— zwany również Azariaszem, zasiadł na tronie po śmierci swojego ojca, Amazjasza, mając szesnaście lat. Księgi biblijne mówią, że był królem pobożnym, któremu Bóg we wszystkim szczęścił. Szczęśliwie walczył z Filistynami, Arabami i Ammonitami, zbudował baszty w Jerozolimie, wieże obronne na pustyni, dokładał starań, by wojsko było dobrze wyċwiczone i uzbrojone. Dbał też o rozwój gospodarczy kraju; wykopał liczne studnie, by zapewniċ wodę bydłu i możliwośċ uprawy winnic i ogrodów. Gdy stał się sławny, uniósł się pychą i wszedł do świątyni, aby złożyċ Bogu ofiarę kadzielną, którą mogli składaċ tylko kapłani. Za tę samowolną chęċ przywłaszczenia sobie praw kapłanów Bóg dotknął go trądem. Odtąd w imieniu Ozjasza rządy sprawował jego syn Jotam. Gdy Ozjasz umarł, pochowano go jako trędowatego obok grobu królów (2 Krl 15,1–7; 2 Krn 26).



 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź