Słownik podręczny


 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź 

NAAMAN

— (zob. też Elizeusz, Gechazi) – dzielny wódz wojska króla Aramu, cierpiący z powodu strasznej choroby skórnej – trądu. Służąca żony Naamana, uprowadzona przez Aramejczyków z ziemi izraelskiej, powiedziała swej pani, że Elizeusz, prorok w Izraelu, z pewnością uzdrowiłby jej męża. Naaman natychmiast wyruszył w drogę, zaopatrzony w list swego pana do króla izraelskiego oraz wioząc bogate dary dla Elizeusza. Gdy przybył do domu proroka, ten kazał mu powiedzieċ przez posłańca: „Idź, obmyj się siedem razy w Jordanie, a [...] staniesz się czysty”. Naaman poczuł się urażony. Sądził, że prorok wyjdzie do niego i osobiście uzdrowi go, wzywając imienia swego Boga. Poza tym uważał, że rzeki w jego kraju są równie dobre, jeśli nie lepsze, jak Jordan. Rozgniewał się więc i chciał odejśċ. Słudzy jednak przekonali go, żeby usłuchał słów Elizeusza. Poszedł więc, zanurzył się w wodach Jordanu siedem razy i został wyleczony (2 Krl 5,1–14).

NABAL

— zob. Abigail

NABOT

— właściciel winnicy położonej obok pałacu Achaba, króla Samarii. Król chciwym okiem spoglądał na winnicę Nabota. Pewnego razu zaproponował mu jej zamianę albo jej kupno. Nabot nie chciał jej jednak ani zamieniċ, ani sprzedaċ, ponieważ była dziedzictwem jego przodków. Gdy dowiedziała się o tym bezbożna żona króla Achaba, Izebel, bezpodstawnie oskarżyła Nabota o bluźnierstwo. Mieszkańcy miasta, starszyzna i dostojnicy, obawiając się królowej, uznali Nabota za winnego i skazali na śmierċ przez ukamienowanie. Winnica Nabota przypadła wprawdzie królowi, ale prorok Eliasz zapowiedział, że i jego, i jego żonę spotka surowa kara Boża. Słowa proroka wkrótce się spełniły (1 Krl 21,1–24).

NABUCHODONOZOR

— (zob. też Daniel) – król, który około 600 r. przed Chr. rządził państwem babilońskim. Często wspominają o nim prorocy. On bowiem zdobył Jerozolimę i wielu Żydów uprowadził do niewoli babilońskiej. Odbudował też stolicę państwa, Babilon, i wzniósł w niej wiele świątyń. Nabuchodonozor był dzielnym i zdolnym wodzem oraz człowiekiem bardzo religijnym; wiele uwagi też poświęcał religii żydowskiej (2 Krl 24 i 25).

NAIN

— miasteczko niedaleko Nazaretu, rodzinnej miejscowości Jezusa. Gdy pewnego razu Jezus wraz z uczniami zbliżył się do bram Nain, właśnie wynoszono umarłego, jedynego syna pewnej wdowy. Jezus użalił się nad pogrążoną w bólu matką, której towarzyszyło sporo ludzi. „Nie płacz!” – powiedział do niej, a następnie podszedł do mar i rzekł: „Młodzieńcze, tobie mówię wstań!” Wszyscy zdumieli się i wszystkich też ogarnął strach, gdy zobaczyli, że zmarły natychmiast usiadł i zaczął mówiċ. Tylko w opisie tego zdarzenia wzmiankuje Biblia o miasteczku Nain (Łk 7,11–17).

NAMIOT SPOTKANIA

— albo Namiot Świadectwa czy Namiot Przymierza – przenośne sanktuarium, które zbudowali Izraelici po wyjściu z Egiptu, po zawarciu z Bogiem przymierza, i które towarzyszyło im podczas całej wędrówki przez pustynię. Było wykonane z drzewa akacjowego, ze złota, srebra i brązu, z drogocennych tkanin, bisioru, purpury i karmazynu, ze skór baranich i skór z delfinów. Dzieliło się na dwie części: Miejsce Święte i Miejsce Najświętsze. W Miejscu Najświętszym znajdowała się Arka Przymierza i przebłagalnia, a w Miejscu Świętym – stół chlebów pokładnych, ołtarz kadzielny i świecznik. Namiot Spotkania otoczony był dziedzińcem, który wyznaczały rozmieszczone na palikach zasłony. Salomon sprowadził Namiot Spotkania do Jerozolimy i przeniósł go do świątyni, w której odtąd miała swe miejsce Arka Przymierza (Wj 26,1–19; 1 Krl 8,1–16).

NARD

— indyjska Waleriana (kozłek lekarski) albo lawenda, których korzenie i dolne części łodygi silnie pachną. W Tarsie pozyskiwano z nich znany i drogocenny olejek nardowy, sprzedawany i przechowywany w alabastrowych flakonikach (Pnp 1,12; Mk 14,3; J 12,3).

NATAN

— Stary Testament wspomina o jedenastu mężach noszących to imię. Najbardziej znanym z nich jest prorok Natan, który żył w czasach Dawida. Gdy Dawid, król Izraela, dopuścił się zbrodniczego czynu wobec Uriasza Chetyty, aby poślubiċ jego żonę, Bóg wysłał Natana, żeby upomniał króla. Natan się nie uląkł. Poszedł do króla Dawida i opowiedział mu przejmującą historię o bogaczu, który z chciwości zabrał biedakowi jedyną owieczkę. Dawid usłyszawszy to, oburzył się bardzo z powodu niegodziwości bogacza. Wówczas Natan uświadomił królowi całe zło jego okrutnego czynu. Dawid uznał swój grzech i gorzko go żałował (2 Sm 12,1–14).

NATANAEL

— „Czyż może byċ co dobrego z Nazaretu?” – zapytał Natanael, gdy Filip opowiedział mu o Jezusie. Nie mógł uwierzyċ, że wielki przywódca ludu izraelskiego, na którego wszyscy czekali, może pochodziċ z tak nieznacznej miejscowości, jaką był Nazaret. Gdy jednak Natanael przyszedł w końcu do Jezusa, bardzo się zdziwił, gdyż okazało się, że Jezus wszystko o nim wie. Uwierzył więc, że Jezus jest oczekiwanym przez lud izraelski królem, i wyznał: „Rabbi, Ty jesteś Synem Bożym!” (J 1,43–51).

NAZAREJCZYCY

— We wczesnym chrześcijaństwie zwolenników Jezusa często nazywano nazarejczykami. Niekiedy samego Jezusa nazywa się Nazarejczykiem, aby podkreśliċ, że pochodził z Nazaretu (Dz 24,5).

NAZARET

— miasteczko w Galilei, w którym Jezus spędził dzieciństwo. Było ono położone między wzgórzami na stoku kotliny i z dala od głównych dróg, którymi ciągnęły karawany handlarzy i oddziały wojsk. Nazaret w czasach nowotestamentowych był nieznaczną mieściną (Łk 2,39; J 1,46).

NAZIREJCZYCY

— (zob. też Samson) poświęcali siebie na pewien czas Bogu. Ślubowali nie piċ wina ani nie jeśċ winogron. Nie obcinali też włosów. Po upływie tego czasu obcinali włosy i spalali je na ołtarzu. Nazirejczycy nie byli kapłanami, ale w czasie trwania ślubu uważano ich za świętych mężów (Lb 6,1–21; Sdz 13,7).

 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź