Słownik podręczny


 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź 

KRÓLOWA Z SABY

— Wieści o bogactwie i mądrości króla Salomona ściągały do Jerozolimy wielu podróżnych, którzy osobiście chcieli się przekonaċ o ich prawdziwości. Rozgłos ten skłonił do odwiedzenia ziemi palestyńskiej i Jerozolimy nawet królową z Saby, kraju położonego w południowo–zachodniej Arabii. Przybyła do Jerozolimy „ze świetnym orszakiem i wielbłądami, dźwigającymi wonności i bardzo dużo złota oraz drogocennych kamieni”. Prowadziła z Salomonem długie rozmowy, zadała mu wiele trudnych pytań, a słuchając go, podziwiała jego mądrośċ. Widząc zaś przepych całego jego dworu, szat, służby i ofiar składanych w świątyni, była zachwycona. W końcu zwróciła się do Salomona ze słowami: „...przewyższyłeś mądrością i powodzeniem wszelkie pogłoski, które usłyszałam, i w dowód tego uznania ofiarowała mu wszystkie kosztowności, które z sobą przywiozła. Salomon w zamian obdarował ją z iście królewską hojnością. Spędziwszy jakiś czas w Jerozolimie, królowa wyruszyła ze świtą do swego kraju oddalonego o 2000 km (1 Krl 10, 1–13).

KRYSPUS

— należał do grupy korynckich Żydów, którzy przyjęli wiarę chrześcijańską. Był on przełożonym synagogi w Koryncie, ale słuchając przemawiającego Pawła Apostoła, uwierzył w Jezusa Chrystusa i przyjął chrzest (Dz 18,5–8).

Krzyżmo

— W Kościele zachodnim olej poświęcany przez biskupa (z innymi olejami) w Wielki Czwartek podczas odprawianej rano Mszy Krzyżma św. Zazwyczaj tej mieszaniny oleju z oliwek i balsamu używa się podczas udzielania sakramentu chrztu i bierzmowania, podczas święceń kapłańskich, udzielania sakry biskupiej oraz konsekracji kościołów i ołtarzy. W Kościołach wschodnich krzyżmo jest nazywane myron, czyli pomazaniem; wyrazem „krzyżmo” oznacza się tam to, czego w Kościele zachodnim się używa do sakramentu bierzmowania. Zob. namaszczenie.

Księgi deuterokanoniczne

— (gr. „z drugiego wykazu, z drugiej listy, z drugiego schematu”). Katolicka nazwa tych sześciu ksiąg (oraz fragmentów innych ksiąg) Starego Testamentu, które zostały przekazane w języku greckim (Septuaginta), a których nie ma w kanonie Pisma hebrajskiego. Zob. apokryfy, septuaginta.

Kwakrowie

— (z ang. „Quakers = trzęsący się, drżący”). Organizacja chrześcijańska, założona przez Georga Foxa (1624–1691), która się oderwała od Kościoła anglikańskiego. Siebie samych nazywają oni „przyjaciółmi prawdy”, zazwyczaj jednak się ich nazywa „kwakrami”, ponieważ sądzono, że podczas słuchania słowa Bożego wpadają oni w mistyczne drżenie. Nauka ich kładzie nacisk na wewnętrzne oświecenie dokonane przez żyjącego Jezusa Chrystusa. Organizacja ich Kościoła opiera się na kapłaństwie wszystkich wiernych, zarówno mężczyzn jak kobiet. W konsekwencji odrzucają sakramenty i posługiwanie wypływające ze święceń kapłańskich. Istniej ą jednak wśród nich „starsi”, którzy przewodniczą zgromadzeniom modlitewnym, oraz „nadzorcy”, których zadaniem jest dopilnowanie przestrzegania praw Kościoła. Kwakrowie znani są także z tego, że są przeciwnikami wojny.

Kwietyzm

— (z łac. „quies = pokój, spokój”). Szkoła duchowości założona przez Michała de Molinosa (ok. 1640–1697), który głosił koniecznośċ całkowitego oddania się Bogu, co zmniejszało ludzką odpowiedzialnośċ i zwalniało od zewnętrznych praktyk religijnych jako zbytecznych. W roku 1687 de Molinos został potępiony przez swojego dawnego przyjaciela, Innocentego XI (papieża wiatach 1676–1689) (zob. DH 2201–2269; ND 2007). O sprzyjanie kwietyzmowi oskarżano też sławną mistyczkę, Madame Guyon (1648–1717) oraz czołowego pisarza z zakresu duchowości, Franciszka de Salignac Fenelona, arcybiskupa Cambrai (1651–1715), którego potępił Innocenty XII w roku 1699 (DH 2340–2374).

KWIRYNIUSZ

— Łukasz wspomina w swej Ewangelii o wielkorządcy Syrii, Kwiryniuszu, który na mocy ogólnego rozporządzenia Cezara Augusta rozkazał przeprowadzenie spisu ludności na swoim terenie. Z tej racji, że Judea należała wówczas do prowincji Syrii i podlegała jego władzy, rozporządzenie to dotyczyło też Józefa pochodzącego z domu Dawidowego. Zgodnie z rozporządzeniem każdy musiał się zapisaċ w swoim mieście rodowym. Józef mieszkający wówczas w Galilei, w mieście Nazaret, udał się więc do Judei, do Betlejem, by tam zapisano go wraz z Maryją, która była jego żoną (Łk 2,2–5).

Kyrios

— (gr. „Pan”) – Człowiek mający zwierzchnie prawa do kogoś lub czegoś i pełną kontrolę; grzeczna forma zwracania się do kogoś drugiego; cały wachlarz znaczeń pośrednich. W Starym Testamencie Boga nazywa się Panem albo (szczególnie w księgach prorockich) „Panem Zastępów”. Kiedy Jezus otrzymuje tytuł „Pan” (Mk 12, 36; Łk 19, 31; J 20, 18; 1 Kor 12, 3; Flp 2, 11; 2 P 22, 20; Ap 2, 20–21), jest On wyraźnie uznany za kogoś więcej niż człowieka. Uczeni spierali się co do tego, czy ten tytuł chrystologiczny jest pochodzenia starotestamentalnego, czy też hellenistyczno–pogańskiego (bo tak się zwracano do władcy, którego uważano za boga), jednakże dowody mocno przemawiają za żydowskim pochodzeniem tego tytułu i bardzo wczesnym stosowaniem go przez chrześcijan w odniesieniu do Jezusa.



 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź