Słownik podręczny


 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź 

KEDAR

— drugi syn Izmaela. Od niego pochodziło plemię nomadów, znane w czasach biblijnych z powodu pięknych czarnych namiotów. Wędrowali oni ze stadami owiec po obrzeżach Pustyni Syryjsko–Arabskiej, a gdy napotykali dobre pastwiska, rozbijali swoje czarne namioty tak blisko obok siebie, że obozowisko ich wyglądało jak prawdziwa wioska (Iz 42,11).

Kenoza

— (gr. „odarcie, ogołocenie”). Uniżenie samego siebie, jakiemu się Druga Osoba Trójcy Przenajświętszej poddała wskutek wcielenia (Flp 2, 5–11; zob. 2 Kor 8, 9). Nie oznaczało to i nie mogło oznaczaċ utraty Bożej natury lub substancji. Odnosi się to raczej do przyjęcia ograniczeń związanych z ludzkim życiem, które w rzeczywistości skończyło się całkowitym upokorzeniem przez śmierċ krzyżową. W czasach współczesnych wielu teologów anglikańskich, katolickich, prawosławnych i protestanckich obrało „ogołocenie” za główny temat swej chrystologii.

Kerygma

— (gr. „przepowiadanie orędzia” albo „orędzie głoszone”). Zob. orędzie.

KETURA

— druga żona Abrahama, którą poślubił po śmierci Sary. Ketura była matką sześciu synów Abrahama (Rdz 25,1–4).

Kiddusz

— (hebr. „poświęcenie”). Nazwa nadawana bardzo staremu żydowskiemu sposobowi zachowywania szabatu i innych świąt obowiązkowych. W wigilię święta (np. w piątek wieczorem przed szabatem) podczas wieczerzy głowa rodziny podaje wszystkim obecnym kubek wina i odmawia błogosławieństwo.

KISZON

— potok płynący przez nizinę Jizreel i wpadający do Morza Śródziemnego u podnóży gór Karmelu. Nad brzegami Kiszonu Izraelici odnieśli wielkie zwycięstwo nad Kananejczykami, którymi dowodził Sisera. Starotestamentowa pieśń opiewająca to zwycięstwo podaje bliższe szczegóły tej bitwy: wody Kiszonu wystąpiły wówczas z brzegów i zalały okolicę. W powstałych bagnach ugrzęzły żelazne rydwany Sisery, co stało się bezpośrednim powodem klęski jego licznych wojsk (Sdz 4 i 5; 1 Krl 18,40).

Kodeks justyniański

— Zob. nomokanon, źródła wschodniego prawa kanonicznego.

Kodeks Prawa Kanonicznego (CIC)

— Ostatecznie wiążący kodeks prawa dla Kościoła rzymskiego. Jego rewizję w świetle nadchodzącego ekumenicznego Soboru Watykańskiego II (1962–1965) zapowiedział papież Jan XXIII w 1959 r. Kodeks zredagowano po rozległych wspólnych naradach z biskupami i konferencjami episkopatów. Kodeks Prawa Kanonicznego ogłoszony w roku 1983 przez Jana Pawła II zawiera 1752 kanony podzielone na siedem ksiąg (dla porównania: pierwszy Kodeks Prawa Kanonicznego ogłoszony w roku 1917 przez Benedykta XV składał się z 2414 kanonów w pięciu księgach). Kodeks z roku 1983 miał na celu wyrażenie w terminologii prawniczej nauki Soboru Watykańskiego II oraz następujących po nim dekretów wykonawczych.

Kodeks Prawa Kanonicznego dla Kościołów Wschodnich (CCEO)

— Zarys prawa kanonicznego dla Kościołów wschodnich ogłoszony przez papieża Jana Pawła II (ur. 1920) w roku 1990. Już w roku 1927 – w dziesięċ lat po ogłoszeniu Kodeksu Prawa Kanonicznego (CIC) przez papieża Benedykta XV – Kongregacja do Spraw Kościoła Wschodniego (obecnie: Kościołów) zwróciła uwagę na to, że te Kościoły powinny mieċ własny kodeks prawa kanonicznego. Pomysł ten zaakceptował w 1929 r. papież Pius XI (1857–1939). Pierwsze jego projekty zbyt mocno podkreślały centralną pozycję Rzymu oraz łacińskie wzory życia kościelnego. Po Soborze Watykańskim II, który wyraźnie uznał szczególne tradycje, prawa, przywileje oraz przepisy sakramentalne Kościołów wschodnich (OE 5–23), Paweł VI (1887–1978) ustanowił nową Komisję do Spraw Kodeksu Prawa Kanonicznego dla Kościołów Wschodnich. Mimo wpływów źródeł wschodnich i narad ze wschodnimi patriarchami katolickimi głównym źródłem kodeksu dla Kościołów Wschodnich pozostał kodeks łaciński ogłoszony w roku 1983. CCEO, posiadający duże znaczenie ze względów historycznych jako pierwszy kodeks prawa kanonicznego dla kościołów wschodnich, został na ogół przyjęty z radością. Obecny patriarcha Konstantynopola, Bartolomeos I, studiował prawo kanoniczne w Papieskim Instytucie Studiów Wschodnich (w Rzymie) oraz napisał pracę doktorską (na temat potrzeby uporządkowania kanonów w Kościele bizantyńskim) pod kierunkiem O. Ivana Zužka SJ, który później został sekretarzem komisji, która przygotowała Kodeks.

 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź