Słownik podręczny


 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź 

ELAMICI

— Wśród cudzoziemców, którzy wymieniem są jako świadkowie cudu zstąpienia Ducha Świętego w Zielone Święta, znajdowali się również Elamici. Przybyli z Elamu, krainy położonej nad Zatoką Perską (Dz 2,9).

ELAT

— Gdy Izraelici wędrowali z Egiptu do Ziemi Obiecanej, zazwyczaj rozbijali obóz w miejscach, gdzie mogli znaleźċ wodę i cieniste gaje palmowe. Jednym z takich miejsc postojowych był Elat, położony nad Zatoką Akaba, na północnym wybrzeżu Morza Czerwonego. Później, za czasów Salomona, wypływała stąd na Morze Czerwone flota handlowa kierując się do Ofiru, by powróciċ ze złotem i kosztownymi kamieniami, którymi ozdobiono pałac i świątynię jerozolimską (Pwt 2,8; 1 Krl 9,26).

ELEAZAR

— trzeci syn Aarona, który w czasie wędrówki Izraelitów przez pustynię został następcą ojca na urzędzie kapłańskim (Pwt 10,6).

ELIAB

— Gdy prorok Samuel stanął na dziedzińcu Betlejemity Jessego, aby spośród jego synów wybraċ wodza ludu, został mu przedstawiony także Eliab. Ten dobrze prezentujący się młodzieniec był najstarszym z ośmiu synów Jessego i wydawało się, że on właśnie najlepiej nadaje się do piastowania tak wysokiego urzędu. Samuel jednak posłuszny woli Boga wybrał na wodza ludu najmłodszego z synów Jessego, Dawida. Imię Eliab, które często pojawia się na kartach Starego Testamentu, znaczy: Bóg jest ojcem (1 Sm 16,6).

ELIAKIM

— zarządca pałacu króla Ezechiasza w czasie, gdy Asyryjczycy zagrażali Jerozolimie. Sennacheryb, król Asyrii, wysłał w charakterze posłańca swego rabsaka, czyli wielkiego podczaszego, pod mury Jerozolimy. Rabsak polecił przywołaċ króla Ezechiasza, ten zaś wysłał zarządcę Eliakima. Gdy tylko Eliakim przybył, rabsak namawiał i jego, i cały lud, aby opowiedzieli się po stronie króla asyryjskiego. Eliakim wysłuchał spokojnie jego chełpliwych słów i przekazał je swemu królowi i prorokowi Izajaszowi. Wówczas Izajasz rzekł, by nikt się nie trwożył, i przepowiedział ocalenie miasta i ludu, i tak się też stało. Imię Eliakim częściej pojawia się w Starym Testamencie, a znaczy: Bóg podnosi, pociesza (2 Krl 18–19).

ELIASZ

— (zob. też Achab). Za panowania króla Achaba przybył do Izraela prorok Eliasz. W owym czasie panowały tu głód i posucha, tak że Eliasz wędrował głodny i spragniony. W okolicy, w której się zatrzymał, nie było nic do jedzenia, ale każdego dnia Bóg posyłał mu przez kruki chleb i mięso, a wodę pił Eliasz z potoku. Dla proroka był to znak, że Bóg bezustannie się o niego troszczy. Głosił też wielkośċ i wszechmoc jedynego prawdziwego Boga, aby przekonaċ o tej prawdzie Izraelitów, bowiem wielu z nich oddawało cześċ innym bogom (Baalom). W końcu wezwał kapłanów Baala na górę Karmel, gdzie zgromadził się też lud izraelski. Gdy przybyli, kazał, by przygotowali ofiarę z cielca i prosili swego boga, aby zesłał ogień z nieba. Uczynili tak, jak powiedział. Przez cały dzień zanosili modły do swego boga, ale nic się nie wydarzyło. Wtedy Eliasz zbudował ołtarz, przygotował ofiarę, położył ją na drwach, wszystko – ofiarę, drwa i ołtarz – polał wodą i pomodlił się do Boga Izraela, aby zesłał ogień. Wówczas spadł z nieba ogień i strawił ofiarę. Zgromadzony zaś lud padł na kolana i głośno wołał: „Pan jest Bogiem!” (1 Krl 18,17–39).

ELIHU

— jeden z przyjaciół Hioba, którzy przyszli go odwiedziċ i pocieszyċ w nieszczęściu. Elihu wzbraniał się przemówiċ pierwszy, ponieważ był najmłodszy. Zabrawszy w końcu głos, powiedział: „Mądrośċ nie z wiekiem przychodzi, a prawośċ nie tylko starcom jest znana”. W dalszych słowach przypomniał cierpiącemu Hiobowi o zbawczej woli i opatrzności Boga (Hi 32–37).

ELIZEUSZ

— (zob. też Dotan, Naaman). „Eliasz, podszedłszy do niego, zarzucił na niego swój płaszcz. Wówczas Elizeusz zostawił woły i pobiegł za Eliaszem.” W taki to szczególny sposób Eliasz wyznaczył na swego następcę Elizeusza, który potem ponad pięċdziesiąt lat działał jako prorok w Izraelu. Żył wśród prostego ludu, bywał w pałacach królewskich, udzielał porad politycznych i wciąż przypominał, jak Eliasz, ludowi o powinnościach wobec Boga. Znana jest historia o Elizeuszu i kobiecie z krainy Szunem, u której częściej bywał w gościnie. Gdy umarł jej syn, Elizeusz wzbudził go z martwych. Elizeusz był znany daleko poza ziemią izraelską, ponieważ nie tylko mówił o Bogu, lecz także dokonywał wielkich czynów z Jego pomocą (1 Krl 19,19–20; 2 Krl 4,8–37).

 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź