Słownik podręczny


 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź 

Ebionici

— (hebr. „ludzie biedni”). Grupa chrześcijańskich ascetów pochodzenia żydowskiego, istniejąca w I i II stuleciu. Uważali oni, że Jezus jest ludzkim synem Maryi i Józefa, a zatem tylko człowiekiem, na którego zstąpił Duch Święty podczas chrztu. Kładli nacisk na zachowanie Prawa Mojżeszowego i dlatego odrzucali naukę św. Pawła.

EBEDMELEK

— Gdy w czasie oblężenia Jerozolimy prorok Jeremiasz został wrzucony do studni, w której nie było już wody, a jedynie błoto, ulitował się nad nim Ebedmelek i wstawił się za nim u króla Sedecjasza. Król pozwolił wydobyċ proroka ze studni. Ebedmelek wziął ze sobą trzech silnych mężczyzn, potem spuścił na linach do studni podartą i znoszoną odzież, żeby Jeremiasz podłożył ją sobie pod pachy, i wydobyli proroka na linach (Jr 38, 6–13).

EBEN–HAEZER

— znaczy: kamień pomocy. W czasie jednej z wojen, która rozgorzała między Izraelitami a Filistynami, prorok Samuel modlił się do Boga o zwycięstwo dla Izraela. Samuel towarzyszył wojownikom, zachęcał ich i zanosił modły podczas walki. Gdy Filistyni zostali pokonani, Samuel ustawił kamień na pamiątkę tego zwycięstwa i nazwał go Eben–Haezer (1 Sm 7,7–12).

EDEN

— Ogród Eden, który Bóg założył dla Adama, ma przypominaċ, jak szczęśliwie żyli ludzie, zanim popełnili pierwszy grzech. Bóg nie ponosi winy za to, że nasze życie na ziemi jest często tak smutne i bolesne. Opowiadanie o stworzeniu mówi o harmonijnym i szczęśliwym życiu pierwszych ludzi, Adama i Ewy, w raju, dopóki nie zakradło się zło do ich serc. Dali posłuch słowom węża i zjedli owoc z drzewa poznania dobra i zła, chcąc dorównaċ Bogu. Okazali się nieposłuszni swemu Stwórcy i musieli opuściċ piękny ogród, w którym dotąd szczęśliwie przebywali w bliskości Boga. Teraz zaczęli doświadczaċ trudu, cierpienia i nieszczęścia. Nie byli jednak pozostawieni sobie. Bóg, ich Stwórca, otoczył ich opieką i był nadal z nimi. Podług Biblii ogród Eden znajdował się na terenach położonych między Eufratem a Tygrysem (Rdz 2 i 3).

Edessa

— (obecnie Urfa w Turcji).Najbardziej znaczący ośrodek chrześcijaństwa syryjskiego, które mimo inwazji muzułmańskiej w roku 629 było aktywne aż do XII stulecia. Legenda opowiada, że Jezus wysłał list i swój własny portret do króla Edessy, Abgara V Ukkamy (4 przed Chr. 50 po Chr.). Z całą pewnością chrześcijaństwo było tutaj znane od II wieku. Najsławniejszym jego pisarzem był św. Efrem Syryjczyk (ok. 306–373), który po opuszczeniu przez Rzymian w roku 363 jego rodzinnego Nisibis założył „szkołę Persów” w Edessie. Cesarz Zenon zamknął tę szkołę w roku 489 z powodu ostrych zatargów między nestorianami a monofizytami. Edessa odgrywała rolę głównego miasta dla syryjskiego Kościoła prawo–sławnego.

EDOM

— (zob. też Ezaw). Ezaw powiedział do Jakuba: „Daj mi choċ trochę tej czerwonej potrawy, jestem bowiem znużony”. Dlatego nazwano go Edom, słowo to bowiem znaczy: czerwony, czerwonawy, a Edomitami – potomków Ezawa zamieszkujących ziemię między Morzem Martwym i Morzem Czerwonym, czerwoną górzystą okolicę, poprzerzynaną rozpadlinami. Od dawien dawna Izraelici i Edomici byli wrogami. Edomici musieli bezustannie broniċ swych skąpych terenów uprawnych przed Izraelitami zamieszkującymi ziemie nad Jordanem (Rdz 25,30–34).

EFA

— (zob. też Bat) – miara pojemności materiałów sypkich, np. zboża. Obejmowała ona około 40 l, a więc tyle co bat, miara pojemności płynów (Sdz 6,19; Iz 5,10; Ez 45,11).

EFEZ

— (zob. też Demetriusz) – niegdyś wielkie i znaczące miasto greckie, położone na zachodnim wybrzeżu Małej Azji; pozostały po nim tylko ruiny. W czasach Pawła Apostoła Efez był znaczącym portem handlowym i cieszył się wielką sławą z powodu mieszkających w nim złotników i świątyni Artemidy. Paweł prawie trzy lata przebywał w Efezie czy w jego okolicy i stąd wyprawiał się też w podróże misyjne (Dz 19,8–20).

EFFATHA

— Słowo to wypowiedział Jezus, gdy uzdrowił głuchoniemego. Włożył mu palec do uszu, dotknął śliną jego języka i powiedział po aramejsku: Effatha, to znaczy: otwórz się! Natychmiast też otworzyły się jego uszy i mógł prawidłowo mówiċ (Mk 7,31–35).

EFOD

— (zob. też Pektorał) – wierzchnia szata żydowskich kapłanów. Znane były dwa rodzaje efodu: jeden ze zwykłego płótna, który nosili kapłani, drugi z niebieskiej i czerwonej purpury, nadto ozdobiony złotym haftem, a więc kosztowniejszy i przeznaczony dla najwyższego kapłana (Kpł 8,7).

EFRAIM

— imię drugiego syna Józefa; jego potomkowie osiedlili się w górzystej i żyznej okolicy środkowej Palestyny (Joz 16,1–10).

EFRATA

— dawna nazwa Betlejem; nazwy tej używa się w Starym Testamencie, a znaczy: żyzny kraj (Rdz 35,16–21).

 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź