Słownik podręczny


 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź 

DAGON

— (zob. też Samson). „Oto bóg nasz wydał w nasze ręce Samsona, wroga naszego” – wołali Filistyni podczas uroczystości obchodzonej ku czci swego boga, Dagona. Chcąc w pełni nasyciċ serca radością, przyprowadzili również Samsona z więzienia, aby wszystkich zabawiał. Potem postawiono go między dwoma kolumnami podpierającymi strop sali, w której odbywała się uczta. Samson, wezwawszy pomocy Boga, ujął obydwie kolumny, oparł się o nie i wywrócił je tak, że strop runął na władców filistyńskich i zebrany w domu lud. Pod gruzami zginął i Samson (Sdz 16, 23–30).

DALILA

— (zob. też Samson). Filistyni chcąc pochwyciċ Samsona, najsilniejszego mężczyznę wśród Izraelitów, udali się do Dalili i nalegali, żeby odkryła, w czym tkwi jego wielka siła. Dalila w końcu nakłoniła Samsona do wyznań i dowiedziała się, że jego siła ma jakiś związek z jego długimi włosami. Dalila zdradziła Filistynom tę tajemnicę. Gdy Samson zasnął, przybyli Filistyni i obcięli mu włosy, a wówczas opuściła go siła. Wrogowie pojmali go i uprowadzili do Gazy, gdzie został oślepiony i uwięziony (Sdz 16,14–22).

DAMASZEK

— stolica rzymskiej prowincji Syrii. Kupcy żydowscy już od najdawniejszych czasów chętnie osiedlali się w Damaszku, znanym z przepięknych ogrodów kwiatowych i dobrze utrzymanych sadów. Przeciągające przez Damaszek karawany kupieckie przynosiły wszystkim dobry zysk. Do Damaszku udał się z Jerozolimy również Szaweł; zamierzał wyśledziċ i uwięziċ wyznawców Chrystusa. W czasie drogi, tuż pod Damaszkiem, ukazał mu się Jezus i zapytał: „Dlaczego mnie prześladujesz?” Wówczas Szaweł uwierzył, iż Jezus jest Synem Bożym, a chrześcijanie są Jego uczniami, i przybywszy do miasta głosił w synagodze Chrystusa. Zamieszkał przy ulicy Prostej, przybrał nowe imię – Paweł. Po upływie dłuższego czasu rozgniewani na Pawła Żydzi postanowili go zgładziċ, ale uczniowie Jezusa pomogli mu potajemnie opuściċ miasto, spuszczając go nocą w koszu po murze (Dz 9,1–25).

DAMEL

— W 597 r. przed Chr. babiloński król, Nabuchodonozor, oblegał Jerozolimę. Po jej zdobyciu uprowadził do Babilonu mieszkańców Judy. Wśród młodych Żydów wziętych do niewoli znajdował się również Daniel, który wkrótce stał się ulubieńcem króla. Księga Daniela opowiada o życiu Daniela, a także opisuje wizje i przekazuje proroctwa, które podtrzymywały wśród Żydów nadzieję na ocalenie i kazały im oczekiwaċ przyszłego „złotego wieku”. Niektórzy uczeni uważają, że proroctwa Daniela mówią nawet o pierwszym i drugim przyjściu Chrystusa.

DAN

— (zob. też Beer–Szeba) – jedno z dwunastu pokoleń Izraela, które udało się na północne krańce ziemi kananejskiej i osiedliło u źródeł Jordanu. Dan to także nazwa miasta położonego najdalej na północ w królestwie Izraela, w którym król Jeroboam I wzniósł świątynię bożkom (Sdz 20,1; 1 Krl 12,29).

DANINA

— Kraje podbite były zobowiązane do składania zwycięzcom daniny w złocie, srebrze i innego rodzaju kosztownościach i dobrach. Nawet ludzi traktowano jako częśċ wyznaczanej przez najeźdźców daniny i uprowadzano ich do niewoli z całym dobytkiem (Ezd 4,13).

DAR JĘZYKÓW

— W Zielone Święta uczniowie Jezusa, którzy zgromadzili się w Wieczerniku na modlitwę, otrzymali szczególny dar mówienia obcymi językami. Przebywający w tym czasie w Jerozolimie Żydzi z wszystkich narodów pod słońcem zdumieli się, bo każdy z nich słyszał, że w jego własnym języku głoszą wielkie dzieła Boże. Pytali się więc nawzajem, co to ma oznaczaċ. Niewątpliwie zarówno dar mówienia językami, jak i zdolnośċ ich rozumienia były dziełem Ducha Świętego, którego obiecał im zesłaċ Jezus i który oświeca serca ludzkie ku rozumieniu spraw Boskich (Dz 2,1–13; 1 Kor 14, 4–6.13–19).

DAWID

— (zob. też Namaszczenie). „Wstań i namaśċ go, to ten” – rzekł Bóg do Samuela, gdy prorok stanął na dziedzińcu domu Betlejemity Jessego. Samuel przybył do Jessego, by jednego z jego synów namaściċ na króla, a wybór padł na najmłodszego, Dawida, który był pasterzem. Potem Dawid – piękny, nieustraszony i muzycznie uzdolniony młodzieniec – przebywał na dworze Saula i grą na cytrze koił jego cierpienia. Podczas wojny z Filistynami pokonał olbrzyma Goliata. Był przyjacielem syna króla Saula, Jonatana. Dzięki swej dzielności zyskał sobie też wśród Izraelitów wielką sławę, której pozazdrościł mu król Saul, i tak doszło między nimi do otwartej wojny. Po śmierci Saula władcą królestwa Judy i Izraela został Dawid i przez trzydzieści trzy lata panował w Jerozolimie. Za jego rządów Jerozolima stała się bogatym miastem, a naród żydowski cieszył się poważaniem wśród ościennych narodów. Izraelici podziwiali więc swego króla, który był i mądrym władcą, i dzielnym wojownikiem, i muzykiem, i poetą. Dawid był jednak tylko człowiekiem i dopuścił się także czynów, które nie podobały się Bogu, ale potrafił uznaċ swe błędy i ukorzyċ się przed Panem świata. Z rodu Dawida pochodził Jezus Chrystus (1 Sm 16; 2 Sm 5,1–10).

 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź