Słownik podręczny


 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź 

Beatyfikacja

— (łac. „zaliczenie w poczet błogosławionych”). Uroczyste zatwierdzenie publicznego kultu zmarłego chrześcijanina, u którego stwierdzono tak zwaną heroicznośċ cnót. W roku 1747 papież Benedykt XIV prawo beatyfikowania zastrzegł Stolicy Apostolskiej.


BEER–SZEBA

— najbardziej na południe położona miejscowośċ w Palestynie, która należała do pokolenia Judy i w której zatrzymywali się wszyscy kupcy podążający do Egiptu.


BELIAL

— w Nowym Testamencie: Beliar. Nie wiadomo, jakie jest pochodzenie tego słowa, ale Biblia nazywała „synem Beliala” wyłącznie człowieka bardzo złego. Słowo to oznaczało też szatana lub piekło (2 Kor 6,15).


BELZEBUB

— starotestamentowe bóstwo miejscowe, które właściwie nazywało się Baal–Zebub, czyli „pan much”. Później uważano je za władcę złych duchów. Faryzeusze oskarżali Jezusa, że mocą tego bożka, którego utożsamiali z szatanem, wypędza złe duchy (Mt 12,24–28).


BENIAMIN

— najmłodszy syn Jakuba i Racheli, praojciec jednego z pokoleń izraelskich. Z pokolenia Beniamina pochodził pierwszy król izraelski, Saul, sędzia Ehud, który zabił króla wrogiego Moabu, a także Paweł Apostoł. Imię Beniamin znaczy: syn prawej (ręki), a więc syn szczęścia (Rdz 35,16–19; Sdz 3,15; l Sm 9–10; Rz 11,1).


Beraka

— (hebr. „błogosławieństwo”). Żydowska modlitwa dziękczynna (np. Rdz 24,27; Ps 28, 6). Chrześcijański wyraz „eucharystia” jest odpowiednikiem hebrajskiego „beraka”.


Berith

— (hebr. „zobowiązanie, umowa, przymierze”). Podstawowe pojęcie żydowskie, które może pierwotnie oznaczało proste zobowiązanie nałożone przez Boga albo (od czasu do czasu) złożoną przez Boga obietnicę. W czasach późniejszych oznaczało ono wzajemne, oparte na przymierzu, stosunki między Bogiem, a Narodem Wybranym.


BETANIA

— nazwa wsi oddalonej o pół godziny drogi od Jerozolimy i położonej na wschodnim zboczu Góry Oliwnej. Jezus chętnie przychodził do Betanii, gdyż mieszkali w niej Jego przyjaciele, Maria, Marta i ich brat Łazarz. Wśród nich Jezus czuł się dobrze, mógł odpocząċ po trudach wędrówki po ziemi palestyńskiej. W Betanii właśnie pewna kobieta namaściła Jezusa kosztownym olejkiem. Tu Jezus wskrzesił Łazarza z martwych i stąd też udał się przed męką do Jerozolimy (Łk 10,38–42; J 11,1–44).


BETEL

— nazwa miasta, która znaczy: dom Boży. Betel leży w górzystej okolicy, oddalonej około 16 km na północ od Jerozolimy. W tym miejscu Abraham w czasie swej wędrówki rozbił namioty i zbudował ołtarz dla Boga. W tym miejscu również Jakub miał sen o drabinie sięgającej nieba. W czasach sędziów przechowywano w Betel Arkę Przymierza. Betel dotąd jest uważane za miejsce święte (Rdz 12,1–9; 35,1–4; Sdz 20,26).


BETESDA

— nazwa sadzawki w Jerozolimie, zwanej też Sadzawką Owczą. Przez wiele lat przychodził nad nią pewien chory człowiek mając nadzieję, że kiedyś uda mu się pierwszemu wejśċ do niej po poruszeniu się jej wód. Ten bowiem, kto pierwszy wchodził do Betesdy, gdy poruszyły się jej wody, doznawał uzdrowienia. Ale przez wszystkie te lata nie było przy nim nikogo, kto by mu pomógł, i zawsze ubiegali go inni chorzy. Gdy zobaczył go Jezus, powiedział: „Wstań, weźswoje łoże i chodź!” Człowiek ten natychmiast poczuł, że jest zdrowy, że jego nogi są znów silne i może chodziċ (J 5,2–9).


BETFAGE

— Gdy Jezus wędrował ze swymi uczniami do Jerozolimy i przyszedł w pobliże Góry Oliwnej, powiedział: „Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz znajdziecie oślicę uwiązaną i źrebię z nią. Odwiążcie je i przyprowadźcie do Mnie”. Wieś ta nazywała się Betfage. Uczniowie uczynili tak, jak im Jezus powiedział. Wówczas Jezus wsiadł na osiołka i uroczyście wjechał do Jerozolimy, a ludzie słali przed Nim płaszcze i wołali: „Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie! Hosanna na wysokościach!” (Mt 22,1–11; Łk 19, 28–38).


BETLEJEM

— nazwa miasteczka oddalonego kilka kilometrów na południe od Jerozolimy; nazwa ta znaczy: dom chleba. Mieszkali tu przodkowie Jezusa z domu Dawidowego. Tu narodził się także Jezus. Ową noc, w której przyszedł na świat, Jego Matka musiała spędziċ w stajni, ponieważ w mieście nie było już żadnego wolnego pokoju. Dlatego też położono Jezusa na sianie w żłobie. Pasterze trzód, przebywający na pastwiskach wokół Betlejem, otrzymali radosną nowinę o narodzeniu Chrystusa. Do Betlejem przybyli później też mędrcy ze Wschodu, aby oddaċ pokłon Dziecięciu (l Sm 16,1–13; Łk 2,1–22).


BETSAIDA

— miasto na północnym brzegu jeziora Genezaret; jego nazwa znaczy: dom rybobrania. Po nakarmieniu pięciotysięcznej rzeszy Jezus polecił swym uczniom, aby popłynęli przez jezioro do Betsaidy. Potem odprawił tłumy i udał się na górę, aby się modliċ. Uczniowie musieli ciężko wiosłowaċ pod wiatr i fale. O świcie Jezus przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie zmęczeni i przerażeni myśleli, że widzą ducha, ale Jezus przemówił do nich, uspokoił i wsiadł do łodzi. Wiatr się uciszył, a oni bezpiecznie dotarli do Betsaidy (Mk 6,45–52).



 A Ad Ak Am An Ap Ar As   B Be Bi   C Ch Cn Cr Crz Cu 
 D De Di Do Dr Dz   E Eg Ek El Em Ep Er Et Ew Ez    F Fi   G Gi 
 H He Hi   I Is   J Je Jo    K Ke Kon Kor Kr   L Li   Ł 
 M Me Mi Mo   N Ne Ni   O Og Om Os   P Pas Pe Pi Pr P Prot   Q 
 R Ri   S Sch Sf So Soc S S    Ś   T Te Teologia Ter To Trz   U 
 V   W Wie Wo Wu   Z   Ż–Ź