Sprawa zdjęcia ekskomuniki z biskupów „lefebrystów”, czyli:

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X

(łac. Fraternitas Sacerdotalis Sancti Pii X, FSSPX)


Chronologia:
8 XII 1965r.Ojciec Święty Paweł VI zamyka obrady Soboru Watykańskiego II
1 XI 1970r.Z inicjatywy abpa Marcela Lefebvre′a, biskup François Charriere – biskup Lozanny, Genewy i Fryburga – powołuje do życia „Kapłańskie Bractwo Piusa X”. jako stowarzyszenie życia apostolskiego na prawie diecezjalnym, czyli jako stowarzyszenie kleryckie, którego członkowie żyją wspólnie i według określonych reguł, ale bez ślubów zakonnych. Zgodnie z kanonicznym zwyczajem statut Bractwa został zatwierdzony na czas określony (ad experimentum).
22 VII 1976r.Za krytykę oraz przeciwstawienie się uchwałom Soboru Watykańskiego II, papież Paweł VI zawiesił działanie Bractwa, a Marcela Lefebvre′a ukarał suspensą [1].
30 VI 1988r.Abp Marcel Lefebvre bez zgody papieża konsekrował czterech biskupów.
2 VII 1988r.Motu proprio Ecclesia Dei Ojca Świętego Jana Pawła II — dokument nakładający karę ekskomuniki na abpa Lefebvr′a i czterech konsekrowanych biskupów.
Jednocześnie Papież ustanawia Komisję, która:
„... będzie miała za zadanie ułatwić pełną komunię kościelną kapłanom, seminarzystom, wspólnotom zakonnym i poszczególnym ich członkom dotychczas w różny sposób związanych z Konfraternią założoną przez abpa Lefebvr′a, którzy pragną pozostać w jedności z Następcą św. Piotra w Kościele katolickim”.   Całość dokumentu
   2003r.Oświadczenie komisji Ecclesia Dei:
• Kapłani FSSPX są ważnie wyświęceni, ale są suspendowani. (art. 1333)
• Msze sprawowane przez nich są ważne, choć czynione wbrew prawu kościelnemu,
• Można wypełnić obowiązek niedzielny na Mszy sprawowanej przez kapłana FSSPX,
• Nie jest grzechem uczestnictwo we Mszy w kaplicy FSSPX, gdy wierny nie czyni tego z chęci zdystansowania się od papieża, lecz z chęci uczestnictwa w Mszy w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego.
• Można złożyć skromną ofiarę na Mszy.
29 VIII 2005r.Spotkanie Jego Świątobliwości Benedykta XVI z J. E. bpem Bernardem Fellayem, przełożonym Bractwa św. Piusa X.
7 VII 2007r.Ojciec Święty, Benedykt XVI wydaje List Apostolski Motu Proprio Summorum pontificum, który reguluje zasady stosowania Mszału Rzymskiego z 1962 roku.   Całość dokumentu
7 VII 2007r.Jednocześnie, Ojciec Święty publikuje List do Biskupów, w którym szeroko wyjaśnia powody wydania Listu Apostolskiego.   Całość dokumentu
4 VI 2008r.Komisja Ecclesia Dei przedstawiła Bractwu warunki porozumienia ze Stolicą Apostolską. Warunki te zawierały się w pięciu punktach i zobowiązywały do:
1. odpowiedzi proporcjonalnej do hojności Papieża (sprawa dot. papieskiego dekretu Summorum Pontificum)
2. unikania wszelkiej publicznej działalności godzącej w szacunek do osoby Ojca Świętego i sprzecznej z kościelną miłością
3. unikania podawania się za magisterium wyższe od nauczania Ojca Świętego i ukazywania Bractwa jako będącego w opozycji do Kościoła
4. okazania woli uczciwego działania w pełnej kościelnej miłości i w szacunku dla autorytetu Wikariusza Chrystusa
5. Udzielenie odpowiedzi do końca czerwca 2008.
26 VI 2008r.Odpowiedź na warunki porozumienia z 4.VI., jakiej udzielił przełożony bractwa, bp. Bernard Fellay (treść nieznana).
21 I 2009r.Ojciec Święty, Benedykt XVI uwolnił od ekskomuniki nałożonej w 1988 obecnego przełożonego FSSPX Bernarda Fellaya oraz trzech innych biskupów – Alfonsa de Gallarety, Bernarda Tissier de Mallerais oraz Richarda Williamsona – zdjęcie ekskomuniki nie oznacza uwolnienia od suspensy.
   Dekret Kongregacji ds. Biskupów      Komunikat biura prasowego Stolicy Apostolskiej
24 I 2009r.List przełożonego generalnego Bractwa Św. Piusa X bp. Bernarda Fellaya – odpowiedź na zniesienie ekskomuniki.   Całość dokumentu
10 III 2009r.List Ojca Świętego, Benedykta XVI w sprawie lefebrystów.   Całość dokumentu
Przypisy:
[1]  Kan. 1333.
§ 1. Suspensa, która może być stosowana jedynie do duchownych, zabrania:1° wszystkich lub tylko niektórych aktów władzy święceń; 2° wszystkich lub tylko niektórych aktów władzy rządzenia; 3° wykonywania wszystkich lub niektórych uprawnień lub zadań związanych z urzędem.
§ 2. Ustawa lub nakaz mogą postanawiać, że po wyroku skazującym lub deklarującym suspendowany nie może ważnie wykonywać aktów rządzenia.
§ 3. Zakaz nigdy nie dotyczy:1° urzędów lub władzy rządzenia, które nie podlegają władzy przełożonego ustanawiającego karę; 2° prawa do mieszkania, jeśli przestępca posiada je z racji urzędu; 3° prawa do zarządzania dobrami, które ewentualnie należą do urzędu zajmowanego przez suspendowanego, jeśli kara wiąże mocą samego prawa.
§ 4. Suspensa zabraniającą pobierania dochodów, stypendium, pensji czy innych podobnych, zawiera w sobie obowiązek zwrócenia wszystkiego, co zostało bezprawnie przyjęte, nawet w dobrej wierze.  powróć

Następna:  Sprawa schizmy  —   Wywiad z kard. Georgesem Cottierem      | > > > > > |

| Powrót do czytelni |    Do góry strony