Audiencja generalna, 7 stycznia 2009 roku.


Kult oddawany Bogu


Drodzy Bracia i Siostry!

Podczas tej pierwszej audiencji generalnej w 2009 r. pragnę skierowaċ do wszystkich gorące życzenia na nowy rok. Ożywmy w sobie wysiłek, aby otworzyċ umysł i serce na Chrystusa, aby byċ i żyċ jak Jego prawdziwi przyjaciele. Jego towarzyszenie sprawi, że ten rok, mimo nieuchronnych trudności, będzie wędrówką pełną radości i pokoju. Tylko wtedy bowiem, gdy pozostaniemy zjednoczeni z Jezusem, nowy rok będzie dobry i szczęśliwy.

Wysiłek zjednoczenia z Chrystusem to przykład, jaki daje nam też św. Paweł. Kontynuując poświęcone mu katechezy, rozważymy dziś jeden z ważnych aspektów jego myśli, dotyczący kultu, jaki powinni sprawowaċ chrześcijanie. W przeszłości mówiono o tendencji raczej anty–kultowej, jaką miał reprezentowaċ Apostoł, o swoistym „uduchowieniu” idei kultu. Dziś lepiej rozumiemy, że Paweł widział w krzyżu Chrystusa historyczny przełom, który przemienia i odnawia w radykalny sposób rzeczywistośċ kultu. Ta jego nowa wizja występuje przede wszystkim w trzech fragmentach Listu do Rzymian.

1. W tekście Rz 3, 25, po mowie o „odkupieniu, które jest w Chrystusie Jezusie”, Paweł kontynuuje swą myśl w sposób dla nas tajemniczy i powiada: Bóg Go „ustanowił narzędziem przebłagania przez wiarę mocą Jego krwi”. W wyrażeniu tym, dla nas raczej obcym – „narzędzie przebłagania” – św. Paweł nawiązuje do „propicjatorium” – zyskiwania sobie przychylności w starożytnej świątyni, tzn. do przykrycia Arki Przymierza, które służyċ miało za punkt spotkania Boga i człowieka, punkt Jego tajemniczej obecności w świecie ludzi. To „propicjatorium” w wielkim Dniu Pojednania – Jom Kippur skrapiano krwią zwierząt ofiarnych, która symbolicznie umożliwiała grzechom z minionego roku zetknąċ się z Bogiem i w ten sposób grzechy wrzucone w przepaśċ dobroci Bożej zostawały niejako wchłonięte przez moc Boga, przezwyciężone i przebaczone. Życie rozpoczynało się od nowa.

Św. Paweł wspomina o tym obrzędzie i powiada: ryt ten był wyrazem pragnienia, aby rzeczywiście można było wszystkie nasze winy rzuciċ w otchłań Bożego miłosierdzia i pozbyċ się ich w ten sposób. Za pomocą krwi zwierząt jednak nie dokona się tego procesu. Niezbędny był bardziej rzeczywisty kontakt między grzechem człowieka a miłością Bożą. Nastąpiło to na krzyżu Chrystusa, Syna prawdziwego Boga, który stał się prawdziwym człowiekiem i wziął na siebie wszystkie nasze winy. On sam jest miejscem kontaktu ludzkiej nędzy i boskiego miłosierdzia; w Jego sercu rozpuszcza się smutna masa zła, popełnionego przez ludzkośċ, i dokonuje się odnowa życia.

Ukazując tę zmianę, św. Paweł mówi nam: Wraz z krzyżem Chrystusa – najwyższym aktem miłości Bożej, która stała się miłością ludzką – dawny kult z ofiarami ze zwierząt w świątyni jerozolimskiej skończył się. Ten kult symboliczny, kult pragnienia, zastąpiony został teraz kultem rzeczywistym: miłością Boga wcielonego w Chrystusie i doprowadzoną do swego wypełnienia w śmierci na krzyżu. Nie jest to zatem uduchowienie kultu rzeczywistego, lecz przeciwnie: kult rzeczywisty, prawdziwa miłośċ bosko–ludzka, zastępująca kult symboliczny i tymczasowy. Krzyż Chrystusa, Jego miłośċ z ciałem i krwią jest kultem realnym, odpowiadającym rzeczywistości Boga i człowieka. Już przed zewnętrznym zniszczeniem świątyni dla Pawła skończył się czas świątyni i jej kultu: Paweł współbrzmi tu doskonale ze słowami Jezusa, który przepowiedział koniec świątyni i zapowiedział inną, „nie ludzką ręką uczynioną” – świątynie swojego zmartwychwstałego ciała (por. Mk 14,58; J 2,19 i n.). To pierwszy tekst.

2. Drugi tekst, o którym chciałbym dziś mówiċ, znajduje siew pierwszym wierszu 12. rozdziału Listu do Rzymian. Wysłuchaliśmy go, raz jeszcze go powtórzę: „A zatem proszę was. bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą. świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej”. W słowach tych dochodzi do pozornego paradoksu: podczas gdy ofiarowanie z reguły wymaga śmierci żertwy, Paweł mówi o ofierze w odniesieniu do życia chrześcijanina. Wyrażenie: „abyście dali swoje ciała”, biorąc pod uwagę następne pojęcie ofiarowania, nabiera zabarwienia kultowego – „złożyċ w ofierze, ofiarowaċ”. Wezwanie do „oddania ciała” odnosi się do całej osoby; istotnie w Rz 6, 13 wzywa on do „oddania siebie”. Zresztą bezpośrednie odwołanie do fizycznego wymiaru chrześcijanina zbiega się z zaproszeniem do „chwalenia Boga w waszym ciele” (l Kor 6, 20V. chodzi tu o oddawanie czci Bogu w najbardziej konkretnym codziennym życiu, które składa się ze wzajemnej i postrzegalnej widzialności.

Postawę tego rodzaju Paweł określa jako „ofiarę żywą. święta. Bogn miłą”. Tu właśnie spotykamy słowo „ofiara”. W powszechnym użycia termin ten odnosi się do kontekstu sakralnego i służy do wskazania zarżnięcia zwierzęcia, którego jedna częśċ może byċ spalona na cześċ bogów, druga zaś może zostaċ spożyta przez składających ofiarę w czasie uczty. Paweł stosuje go natomiast do życia chrześcijanina. Określa on bowiem taką ofiarę przy użyciu trzech przymiotników. Pierwszy – „żywa” – wyraża żywotnośċ. Drugi – „święta” – przypomina Pawiową ideę świętości, związanej nie z miejscem lub podmiotami, lecz z samą osobą chrześcijanina. Trzeci, przymiotnik – „Bogu miła” – przywołuje byċ może pojawiające się często wyrażenie biblijne o ofierze o „miłej woni” (por. Kpł 1,13.17; 23,18; 26,31 rm.).

Następnie Paweł tak określa ten nowy sposób życia: to jest „wasz kult duchowy”. Komentatorzy tego tekstu wiedzą doskonale, że greckie wyrażenie („ton logikon latreian”) nie da się łatwo przełożyċ. Biblia łacińska tłumaczy to jako „rationabile obsequium”. Samo słowo „rationabile” pojawia się w Pierwszej Modlitwie Eucharystycznej w Kanonie Rzymskim: prosi się w niej Boga, aby przyjął tę ofiarę jako „rationabile”. Zwyczajowy włoski przekład „kultu duchowego” nie oddaje wszystkich odcieni tekstu greckiego (ani nawet łacińskiego). W każdym razie nie chodzi o kult mniej rzeczywisty czy wręcz jedynie metaforyczny, lecz o kult bardziej konkretny i realistyczny, w którym sam człowiek, w swej całości istoty obdarzonej rozumem, staje się adoracją, uwielbieniem Boga żywego.

Ta Pawłowa formuła, która powraca następnie w Rzymskiej Modlitwie Eucharystycznej, jest owocem długiego rozwoju doświadczenia religijnego w wiekach poprzedzających Chrystusa. W doświadczeniu tym spotykają się postęp teologiczny Starego Testamentu i nurty myśli greckiej. Chciałbym ukazaċ przynajmniej niektóre elementy tego rozwoju. Prorocy oraz liczne Psalmy krytykują stanowczo krwawe ofiary w świątyni. W Psalmie 50 (49) np. to Bóg mówi: „Gdybym był głodny, nie musiałbym mówiċ tobie, bo mój jest świat i to, co go napełnia. Czy będę jadł mięso cielców albo pił krew kozłów? Złóż Bogu ofiarę dziękczynną…” (w 12–14). To samo mówi Psalm następny, 51 (50): „Ty się bowiem nie radujesz ofiarą i nie chcesz całopaleń, choċbym je dawał. Moją ofiarą, Boże, duch skruszony; nie gardzisz, Boże, sercem pokornym” (w 18 i n.). W Księdze Daniela, z czasów nowego zburzenia świątyni przez reżim hellenistyczny (II wiek po Chrystusie), znajdujemy nowy krok w tym samym kierunku. Pośród ognia – czyli prześladowań, cierpienia – tak modli się Azariasz: „Nie ma obecnie władcy, proroka ani wodza, ani całopalenia, ani ofiar, ani darów pokarmowych, ani kadzielnych. Nie ma gdzie ofiarowaċ Tobie pierwocin i doznaċ Twego miłosierdzia. Niech jednak dusza strapiona i duch uniżony znajdą u Ciebie upodobanie. Jak całopalenia z baranów i cielców, i z tysięcy tłustych owiec, tak niech będzie dziś nasza ofiara przed Tobą i niech Ci się podoba!” (Dn 3, 38 i n.). Po zniszczeniu sanktuarium i kultu, w sytuacji utraty wszelkiego znaku obecności Boga, wierzący ofiarowuje jako prawdziwe całopalenie skruszone serce – swoje pragnienie Boga.

Widzimy istotny rozwój, piękny, ale niepozbawiony niebezpieczeństwa. Istnieje uduchowienie, moralizacja kultu: kult staje się jedynie sprawą serca, ducha. Brakuje jednak ciała, brakuje wspólnoty. Tak np. tłumaczy się, że Psalm 51, a także Księga Daniela, mimo krytyki kultu, pragną powrotu do czasów ofiar. Chodzi jednak o czas odnowiony, o ofiarę odnowioną, w syntezie, której nie można jeszcze było przewidzieċ, która była jeszcze nie do pomyślenia.

Powróċmy do św. Pawła. Jest on spadkobiercą tego rozwoju, tego pragnienia prawdziwego kultu, w którym sam człowiek stanie się chwałą Boga, żywą adoracją całym swoim jestestwem. W tym sensie zwraca się on do Rzymian: „Dajcie ciała swoje na ofiarę żywą (…): to wasza rozumna służba” (por. Rz 12, 1). Paweł powtarza w ten sposób to, na co wskazał już w trzecim rozdziale: czas ofiar ze zwierząt, ofiar zastępczych, się skończył. Nadszedł czas prawdziwego kultu. Istnieje tu jednak niebezpieczeństwo pewnego nieporozumienia: można by z łatwością odczytaċ ten nowy kult w znaczeniu moralistycznym: ofiarowując nasze życie, my sprawujemy prawdziwy kult. W ten sposób kult z użyciem zwierząt zastąpiony zostałby przez moralizm: człowiek osiągnąłby wszystko sam swoim moralnym wysiłkiem. A to niewątpliwie nie było zamiarem św. Pawła. Pytanie jednak pozostaje: jak mamy zatem interpretowaċ ten „kult duchowy, rozumny”? Paweł zakłada zawsze, że staliśmy się „jednym w Chrystusie Jezusie” (Ga 3,28), że umarliśmy wraz z chrztem (por. Rz 1) i żyjemy teraz z Chrystusem, dla Chrystusa, w Chrystusie. W tej jedności – i tylko w niej – możemy staċ się w Nim i z Nim „żywą ofiarą”, ofiarowaċ „prawdziwy kult”. Ofiarowywane zwierzęta miały zastąpiċ człowieka, darz siebie człowieka, lecz nie mogły. Jezus Chrystus w swoim oddaniu się Ojcu i nam nie jest zastępstwem, lecz rzeczywiście niesie w sobie istotę ludzką, nasze winy i nasze pragnienia; rzeczywiście reprezentuje nas, bierze nas na siebie. W jedności z Chrystusem, realizowanej w wierze i w sakramentach, stajemy się, mimo wszystkich naszych niedociągnięċ, żywą ofiarą: dokonuje się „prawdziwy kult”.

Synteza ta leży u podstaw Kanonu Rzymskiego, w którym modlimy się, aby ofiara ta stalą się „rationabile” – rozumna, aby zrealizował się kult duchowy. Kościół wie, że w Najświętszej Eucharystii darowanie się nam Chrystusa, Jego prawdziwa ofiara staje się obecna tu i teraz. Jednakże Kościół prosi, aby sprawująca ją wspólnota była rzeczywiście zjednoczona z Chrystusem, została przemieniona; modli się, abyśmy my sami stali się tym, czym nie możemy byċ o własnych siłach: aby ofiara rozumna podobała się Bogu. W ten sposób Modlitwa Eucharystyczna we właściwy sposób interpretuje słowa św. Pawła. Św. Augustyn wyjaśnił to wszystko w cudowny sposób w X księdze swego „Państwa Bożego”. Zacytuję tylko dwa zdania. „Oto ofiara chrześcijan: choċ jesteśmy liczni, jesteśmy jednym ciałem w Chrystusie”… „Cała wspólnota (civitas) odkupiona, to jest zgromadzenie i społecznośċ świętych, ofiarowana jest Bogu przez Najwyższego Kapłana, który dał samego siebie” (10,6:CCL47, 27nn.).

3. Na koniec bardzo krótko o trzecim tekście Listu do Rzymian, dotyczącym nowego kultu. Św. Paweł mówi tak w rozdziale 15: „Na mocy danej mi przez Boga łaski jestem z urzędu sługą Chrystusa Jezusa wobec pogan, sprawującym świętą czynnośċ głoszenia Ewangelii Bożej po to, by poganie stali się ofiarą Bogu miłą, uświęconą Duchem Świętym” (por. 15, 15 i n.). Chciałbym podkreśliċ tylko dwa aspekty tego wspaniałego tekstu oraz jedynej terminologii Listów Pawiowych. Przede wszystkim św. Paweł interpretuje swoją działalnośċ misyjną wśród narodów świata w celu budowy Kościoła powszechnego jako działanie kapłańskie. Głoszenie Ewangelii dla zjednoczenia narodów w jedności z Chrystusem zmartwychwstałym jest działaniem kapłańskim. Apostoł Ewangelii jest prawdziwym kapłanem, czyni to, co stanowi centrum kapłaństwa: przygotowuje prawdziwą ofiarę. A teraz drugi aspekt: celem działania misyjnego jest – jeśli można tak powiedzieċ – liturgia kosmiczna: aby świat, narody zjednoczone w Chrystusie, stał się jako taki chwałą Boga, „ofiarą miłą, uświęconą w Duchu Świętym”. Pojawia się tu aspekt dynamiczny, aspekt nadziei w Pawiowym pojmowaniu kultu: samooddanie się Chrystusa zakłada tendencję do przyciągnięcia wszystkich do wspólnoty Jego Ciała, do zjednoczenia świata. Tylko w komunii z Chrystusem, Człowiekiem wzorowym, jednym z Bogiem, świat staje się taki, jakiego wszyscy pragniemy: zwierciadłem Bożej miłości. Dynamizm ten jest obecny zawsze w Eucharystii – dynamizm ten winien inspirowaċ i kształtowaċ nasze życie. I z tym dynamizmem rozpoczynamy nowy rok. Dziękuję wam za cierpliwośċ.


Benedykt XVI – papież


Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE


Powrót do audiencji generalnych     Powrót do: Rok św. Pawła     Za TK „Niedziela”