Audiencja generalna, 17 stycznia 2007 r.


Potrzebna jest ciągła modlitwa o zjednoczenie chrześcijan


Drodzy Bracia i Siostry!

Jutro rozpoczyna się Tydzień Modlitw o Jednośċ Chrześcijan, który zakończą 25 stycznia Nieszpory w bazylice św. Pawła za Murami odprawione przeze mnie z udziałem zaproszonych przedstawicieli innych Kościołów i Wspólnot kościelnych Rzymu. Dni od 18 do 25 stycznia, a w innych częściach świata tydzień w okresie Zesłania Ducha Świętego, stanowią szczególny czas zaangażowania i modlitwy wszystkich chrześcijan, którzy mogą korzystaċ z materiałów pomocniczych przygotowanych wspólnie przez Papieską Radę ds. Popierania Jedności Chrześcijan oraz Komisję „Wiara i Ustrój” Ekumenicznej Rady Kościołów. Sam mogłem się przekonaċ, jak głębokie jest pragnienie jedności, dzięki spotkaniom z różnymi przedstawicielami Kościołów i Wspólnot kościelnych w tych latach, a w sposób szczególnie wzruszający podczas wizyty, jaką złożyłem niedawno Patriarsze Ekumenicznemu Bartłomiejowi I w Stambule w Turcji. O tych i innych przeżyciach, które napełniły moje serce nadzieją, opowiem szerzej w następną środę. Droga do jedności pozostaje niewątpliwie długa i niełatwa; nie możemy jednak upadaċ na duchu, lecz dalej powinniśmy nią iśċ, licząc przede wszystkim na to, że z pewnością wspiera nas Ten, który zanim odszedł do nieba, obiecał swoim uczniom: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20). Jednośċ jest darem Boga i owocem działania Jego Ducha. Dlatego ważna jest modlitwa. Im bardziej się zbliżamy do Chrystusa, nawracając się ku Jego miłości, tym bardziej zbliżamy się do siebie nawzajem.

W niektórych krajach, jak we Włoszech, modlitwę o jednośċ chrześcijan poprzedza Dzień Dialogu Żydowsko–Chrześcijańskiego, który przypada właśnie dzisiaj, 17 stycznia. Od dwudziestu niemal lat Konferencja Episkopatu Włoch poświęca ten dzień judaizmowi, by wzrastała wiedza o nim, szacunek, a także pogłębiały się więzi przyjaźni między wspólnotą chrześcijańską i żydowską. Ta przyjaźń rozwinęła się pomyślnie po Soborze Watykańskim II oraz po historycznej wizycie Sługi Bożego Jana Pawła II w synagodze większej w Rzymie. Również przyjaźń żydowsko–chrześcijańska musi byċ wspierana modlitwą, by dojrzewała i przynosiła owoce. Zachęcam zatem wszystkich, by skierowali dziś do Pana gorącą prośbę, ażeby żydzi i chrześcijanie nawzajem się szanowali, cenili i współpracowali na rzecz sprawiedliwości i pokoju w świecie.

Zaproponowany w tym roku biblijny temat wspólnej refleksji i modlitwy podczas tego „Tygodnia” brzmi: „Nawet głuchym słuch przywraca i niemym mowę” (Mk 7, 37). Te słowa, zaczerpnięte z Ewangelii św. Marka, nawiązują do uzdrowienia głuchoniemego przez Jezusa. W tej krótkiej perykopie ewangelista opowiada, że Pan włożył palce w uszy głuchoniemego, dotknął śliną jego języka i uczynił cud mówiąc: „Effatha”, co znaczy: „Otwórz się!” Gdy ów człowiek odzyskał słuch i dar mowy, opowiadał o tym, co mu się przydarzyło, wzbudzając zdumienie innych. Każdy chrześcijanin, duchowo głuchy i niemy z powodu grzechu pierworodnego, otrzymuje na chrzcie dar Pana, który dotyka palcami jego twarzy, i dzięki łasce chrztu staje się zdolny do słuchania słowa Bożego i przekazywania go braciom. Co więcej, jego zadaniem jest od tego momentu wzrastaċ w poznawaniu i miłości Chrystusa, by móc głosiċ Ewangelię i dawaċ o niej skuteczne świadectwo.

Temat ten, ukazujący dwa aspekty posłannictwa każdej wspólnoty chrześcijańskiej – głoszenie Ewangelii i świadectwo miłości – podkreśla również, jak ważną rzeczą jest przekładanie Chrystusowego orędzia na konkretne inicjatywy solidarności. Sprzyja to dążeniu do jedności, można bowiem powiedzieċ, że za każdym razem, gdy chrześcijanie razem starają się ulżyċ cierpieniom bliźniego, ukazują łączącą ich wspólnotę oraz wiernośċ przykazaniu Jezusa. Modlitwa o jednośċ chrześcijan nie może jednakże ograniczaċ się do jednego tygodnia w roku. Wspólne błaganie Pana, aby to On, w czasie i w sposób sobie tylko wiadomy, urzeczywistnił pełną jednośċ wszystkich swoich uczniów, powinno się powtarzaċ we wszystkie dni roku. Ponadto zgodnośċ intencji w posłudze mającej na celu ulżenie cierpieniom człowieka, poszukiwanie prawdy Chrystusowego orędzia, nawrócenie i pokuta są koniecznymi etapami, na których każdy chrześcijanin godny tego imienia powinien zjednoczyċ się z bratem i prosiċ o dar jedności i komunii. Zachęcam was zatem, byście przeżywali te dni w klimacie modlitwy i słuchali Ducha Bożego, by dokonał się znaczący postęp na drodze do pełnej i doskonałej komunii pomiędzy wszystkimi uczniami Chrystusa. Niechaj wyjedna nam to Najświętsza Maryja Panna, do której się modlimy, bo jest Matką Kościoła i wspomożeniem wszystkich chrześcijan, umocnieniem na naszej drodze do Chrystusa.


Benedykt XVI – papież


Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE


Powrót do wykazu audiencji generalnych    Za Tygodnikiem Katolickim „Niedziela”