Temat: odpusty.


Warunki zyskiwania odpustów częściowych i zupełnych.


Odpusty nie stanowią jakiegoś mechanicznego i magicznego narzędzia, zabezpieczającego chrześcijan przed cierpieniem w życiu obecnym lub w stanie czyśċca. Są one bowiem szansą osobistego nawrócenia i uświęcenia oraz przyjścia z pomocą zmarłym. Przydzielenie tej łaski zależy od wielu czynników, między innymi od wewnętrznej dyspozycji człowieka proszącego o odpust. Odmówienie przepisanej modlitwy i wykonanie określonego uczynku nie oznacza automatycznie, że osoba otrzyma nadany tym czynnościom odpust. W parze z modlitwą i uczynkami musi iśċ postawa wewnętrzna, głęboki żal i szczera chęċ poprawy. Odpusty widziane z tej perspektywy nie tylko przyczyniają się do całkowitego lub częściowego darowania kary doczesnej, lecz służą także wewnętrznej odnowie wierzącego człowieka. Do zyskania odpustu konieczne są:


1. Odpowiednie przymioty osobowe. Wierny, który pragnie zyskaċ odpust (zupełny lub częściowy) powinien byċ:

  • ochrzczony (nie musi byċ katolikiem, odpusty są łaską daną wszystkim chrześcijanom), gdyż ten sakrament jest nieodzownym warunkiem włączenia do wspólnoty Kościoła oraz korzystania z jej dóbr duchowych, a odpusty właśnie do nich należą;
  • wolny od kary ekskomuniki, gdyż chrześcijanin, który popadł w tego rodzaju karę jest wykluczony z łączności duchowej wiernych. W skutek tego jest także pozbawiony praw przysługujących ochrzczonemu np.: sakramentów, sakramentaliów i właśnie odpustów;
  • znajdowaċ się w stanie łaski uświęcającej, czyli bez obciążenia grzechem śmiertelnym, przynajmniej w ostatniej fazie wypełniania czynności odpustowych — jest to norma minimalna, ale zaleceniem optymalnym jest oczywiście życie w łasce przez cały czas spełniania warunków odpustowych.

2. Intencja. Jest to warunek, który należy spełniċ, w celu zyskania jakiegokolwiek odpustu. Trzeba uczyniċ przynajmniej ogólną intencję, a więc postanowiċ, że chcę zyskiwaċ odpusty i dopóki ta intencja nie będzie odwołana zachowuje swoją ważnośċ i umożliwia zyskiwanie odpustów. Oczywiście najlepiej byłoby, gdyby wierny zabiegający o odpust, za każdym razem wzbudzał aktualną intencję. W celu ofiarowania odpustu za zmarłych cierpiących w czyśċcu intencja ogólna nie wystarczy. Należy wzbudziċ w sobie intencję szczegółową, tym bardziej, gdy odpust chcemy uzyskaċ dla konkretnej osoby zmarłej.


3. Wykonanie czynności obdarzonej odpustem to ostatni wymóg zyskania jakiegokolwiek odpustu. Wykonanie czynu, z którym związany jest odpust, winno odbywaċ się:

  • osobiście, a więc musi byċ ona dokonana przez osobę pragnącą dostąpiċ odpustu; wyjątek stanowi jałmużna, którą mogą wykonaċ np. rodzice w imieniu dzieci;
  • całkowicie tzn. bez żadnych dodatków czy skróceń; dla zyskiwania odpustów istotne też są czasowe granice wykonania czynności odpustowej np. czytanie Pisma Świętego przez pół godziny, nawiedzenie cmentarza w dniach 1–8 listopada czy półgodzinnna adoracja Najświętszego Sakramentu;
  • pobożnie tzn. z głębokim i szczerym zaangażowaniem osoby pragnącej dostąpiċ odpustu;
  • nadobowiązkowo tzn. nie można zyskaċ odpustu za czynnośċ obowiązującą pod grzechem ciężkim.

s. Anna Czajkowska, s. Irena Złotkowska: JAK POMAGAĆ DUSZOM CZYŚĆCOWYM? – ODPUSTY



Następny: Odpusty — ZYSKIWANIE ODPUSTÓW ZUPEŁNYCH       | > > > > > |

Poprzedni: Odpusty — ŁASKA ODPUSTU        | < < < < < |


| powrót do startu |