Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych


Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych Kościół obchodzi 2 listopada i w tradycji polskiej dzień ten jest nazywany Dniem Zadusznym lub inaczej „zaduszkami”. To wspo­mnie­nie wprowadził opat benedyktynów w Cluny we Francji, św. Odilon (Odylon). On to w 998 r. zarządził modlitwy za dusze wszystkich zmarłych w dniu 2 listopada. Termin ten i sama idea szybko rozprzestrzeniły się we Francji, Anglii, Niemczech, Italii. W XIII w. zwyczaj ten w Kościele rzymskim stał się powszechny.

W XV w. wytworzył się u dominikanów w Wanencji zwyczaj ofiarowania w dniu 2 listopada trzech Mszy św. przez jednego kapłana. Papież Benedykt XIV w 1748 r. rozszerzył ten zwyczaj na całą Hiszpanię. W 1915 r., podczas I wojny światowej, papież Benedykt XV na prośbę opata — prymasa benedyktynów pozwolił kapłanom całego Kościoła odprawiċ w tym dniu trzy Msze św. Jedną w intencji przyjętej od wie­rnych, drugą w intencji wszystkich wiernych zmarłych, a trzecią w intencji papie­ża. Zwyczaj ten nie jest traktowany jako obowiązek.

Kościół w tym dniu wspomina zmarłych pokutujących za grzechy w czyśċcu. Cho­dzi więc o których nie mogą wejśċ do nieba, gdyż mają pewne długi do spłacenia Bożej sprawiedliwości. Prawdę o istnieniu czyśċca Kościół ogłosił jako dogmat na soborze w Lyonie w 1274 r. i na XXV sesji Soboru Trydenckiego (1545–1563), w osobnym dekrecie o czyśċcu. Sobór Trydencki orzekł prawdę, że duszom w czyśċcu możemy pomagaċ. Cała wspólnota Kościoła przychodzi z pomocą duszom czyśċ­co­wym zanosząc w tym dniu prośby przed tron Boży. Aby przyjśċ z pomocą zmarłym pokutującym w czyśċcu, żyjący mogą w tych dniach uzyskaċ i ofiarowaċ odpusty zupełne.

Nabożeństwo do dusz czyśċcowych było i jest bardzo żywe. Świadczą o tym uro­czyście urządzane pogrzeby, często zamawiane Msze św. w intencji zmarłych, w Ko­ściele rzymskim powszechne są Msze św. gregoriańskie (30 Mszy św. po kolei przez 30 dni). W Polsce istnieje nawet zgromadzenie Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśċcowych, założone przez błogosławionego o. Honorata Koźmińskiego — kapucyna.


Następna:    Litania za zmarłych     | > > > > > |

| powrót do startu |