28 października
Święty Szymon Gorliwy


Imię Szymon (Symeon) pochodzi z hebrajskiego shime′on — „Bóg wysłuchał”. W czasach Pana Jezusa należało do częściej spo­tykanych. Nosił je pobożny starzec, któremu Duch Święty objawił, że nie umrze, dopóki nie zobaczy Mesjasza i który podczas Ofiaro­wania w świątyni wziął małego Pana Jezusa na ręce i nazwał Go „światłem na oświecenie pogan” (Łk 2, 25–29). Imię to nosił także św. Piotr, zanim Pan Jezus nadał mu nowe imię. Pismo święte wy­mienia także Szymona Cyrenejczyka, który pomagał Panu Jezuso­wi dźwigaċ krzyż w Jego ostatniej drodze. Ewangelia wg św. Łuka­sza wymienia Szymona faryzeusza, który zaprosił Pana Jezusa na ucztę, a według św. Jana Ewangelisty imię to nosiċ miał ojciec Judasza Iskarioty.

O św. Szymonie Ewangelie wspominają tylko trzy razy. Św. Mateusz i św. Marek nazywają go Kananejczykiem, a św. Łukasz mówi o nim Szymon Gorliwy (Zelota). Z tego powodu niektórzy uwa­żają, że zanim został uczniem Pana Jezusa, Szymon był faryze­uszem. Faryzeusze w czasach rozprzężenia moralnego pod wpły­wem pogańskich kultur usiłowali zachowaċ i utrzymaċ czystośċ reli­gii Mojżeszowej. Zeloci stanowili wśród nich bardzo silne stronni­ctwo. Należał do nich przed swoim nawróceniem także św. Paweł.

Szymon zawsze wymieniany jest razem z apostołami Judą Tadeuszem i Jakubem Młodszym. Z tego powodu też niektórzy sądzą, że obaj apostołowie byli braċmi św. Szymona. Tradycja chrześcijańska potwierdza te domysły. Podaje też, że po śmierci apostołów Jakuba Starszego i Jakuba Młodszego zasiadł na stolicy jerozolimskiej.

Co do śmierci św. Szymona tradycja podaje kilka wersji. Według jednej z nich miał ponieśċ śmierċ w Jerozolimie za panowania cesarza Trajana, w wieku ponad 100 lat. Według niektórych przekazów św. Szymon miał zostaċ ścięty. Według innych przekazów głosił Ewangelię wraz ze św. Judą Tadeuszem nad Morzem Czerwonym i w Egipcie, lub też w Babilonii i Palestynie, albo w Syrii, Mezopo­tamii i Persji. Razem też mieli ponieśċ śmierċ męczeńską, chociaż częśċ tradycji nie potwie­rdza tej wersji. Tradycja podaje też kilka równych wersji śmierci świętego Szymona: raz mówi się o ścięciu mieczem, innym razem o zabiciu Judy Tadeusza i Szymona maczugą (lub pałką) albo włócznią, a inne źródła (raczej jednak późniejsze) podają, że został przepiłowany drewnianą piłą. Dlatego też w ikonografii św. Szymon jest przedstawiany z bardzo różnymi narzędziami męczeństwa: piłą, włócznią, maczugą, mieczem albo ołowiem; czasem z rybą. Czasem trzyma także krzyż, a prawie zawsze księgę. Poza tym ukazywany był prawie wyłącznie razem ze św. Judą Tadeuszem, co może właśnie wskazywaċ na razem poniesioną śmierċ.

Według świadectwa mnicha Epifaniusza z IX wieku ciało św. Szymona spoczy­wało w Nicopolis w Bułgarii, w kościele wystawionym ku jego czci. Obecnie relikwie św. Szymona i św. Judy Tadeusza mają znajdowaċ się w Rzymie w bazylice św. Piotra w kaplicy Najświętszego Sakramentu. Częśċ relikwii św. Szymona ma posia­daċ również Tuluza (Francja). W Kościele koptyjskim wspomnienie św. Szymona Apostoła obchodzone jest 10 maja.

Święty Szymon jest patronem farbiarzy, grabarzy, wytwórców wyrobów skórza­nych, tkaczy, murarzy, pracowników leśnych i drwali.



Następna:  Audiencja Generalna  —   Św. Szymon Kananejczyk i św. Juda Tadeusz      | > > > > > |



| powrót do startu |